berichten uit new haven

Goodbye!

2009-12-21T20:15:00.003-05:00

Nog een paar laatste plaatjes - mijn sabbatical zit erop, morgen vlieg ik naar huis. Als het weer niet teveel tegen zit, want aan beide kanten van de oceaan heeft het gesneeuwd en is er in meerdere of mindere mate chaos ontstaan. Ik krijg de indruk dat de chaos in Nederland groter is. Hier zijn ze dit soort weer toch wat meer gewend, en er daarom wat beter op voorbereid. De sneeuw viel vooral van de nacht van zaterdag op zondag, een flink pak, wel een halve meter sneeuw denk ik. En zondagochtend kon je, behalve langlaufers, ook SUVs met sneeuwschuif langs zien rijden om de weg weer vrij te maken. En vandaag waren de wegen inderdaad vrij en was ook op de sidewalks een paadje gebaand waar je kon lopen. En lopen moest ik, want ik heb mijn fiets gisteren weggegeven aan een vriendin van Ingrid. Er moet meer gefietst worden hier. Niet met dit weer, trouwens. Dit is een vijfde foto van Orange@Avon, wit deze keer!

En dan toch nog een kerstplaatje, vond ik wel erg mooi. Gewoon een huis in Cottage Street. Deze had behalve lichtjes ook allerlei sneeuwpoppen en rendieren en dat soort ongein in de tuin. Dat is onkarakteristiek. Gebruikelijk is lichtslingers, langs de veranda zoals hier maar ook langs de ramen, in bomen en struiken, en langs de dakrand.

Ik heb diverse afscheiden gehad, de afgelopen tijd. Deze twee foto's zijn van de afscheidsparty voor Ingrid en mij in 380 Edwards street. Bescheiden gezelschap, prachtige taart, chocolade met chrysant, champagne, hele kleine toespraakjes van Tom, Reid, Ingrid en mij. En we kregen allebei een Yale pet (leuk!) en een Yale fotoboek (zwaar...).

Op deze foto, v.l.n.r.: Jen, Marian, Tom, Barbara en Ingrid. Een en ander vond plaats in de kleine vergaderzaal achterin. De mooiste ruimte van het instituut.

Hiervoor heb ik afscheid genomen van het grote koor, met een kleine afterparty na afloop van de laatste repetitie van het jaar. En van het kleine koortje, na afloop van ons laatste christmas carols concertje in het zoveelste old folks home, in Humphreys. Een merkwaardige kroeg, een houten keet in de middle of nowhere met cowboy-achtig publiek, hoogst ongewoon hier in het keurige New England. Waar iedereen aan het bier en de hamburgers ging. En ik aan de erwtensoep - een vette hamburger met patat lukt mij toch niet meer om 10 uur 's avonds.

Zo na afloop vraag je je dan af, was het nu eigenlijk goed, deze sabbatical? Heb ik gedaan wat ik wilde doen, en ga ik met een tevreden gevoel naar huis? Die vraag zou eigenlijk op een later moment beantwoord moeten worden, want pas na een poosje bezinkt het allemaal, natuurlijk. Op dit moment ben ik er tevreden over. Ik heb weer eens een artikel geschreven, op basis van nieuw eigen onderzoek, dat wilde ik al langere tijd vreselijk graag en dat is gelukt. Ik heb me fijn een poos lang onttrokken aan de instituuts-ellende in Leiden. Ik heb een tijdlang niks gehoeven wat ik niet wilde. Ik heb maandenlang gewoon goed geslapen, ook al zo bijzonder. Maar de grootste winst was denk ik toch wel de niet-geplande winst. Mensen hier beter leren kennen en vriendschap mee opbouwen. Het grote koor en het kleine, en het gevoel dat ik hier thuis begin te raken. Het fantastische muziek-leven hier in New Haven. Het kijkje in de Amerikaanse maatschappij, en in een van de beroemdste en rijkste universiteiten ter wereld. En zo nog wat kleinere dingetjes. Wat ik alleen niet gedaan heb, is mij verdiept in de toekomst. Dat was ik van plan maar het wilde niet lukken. Kennelijk was ik daar niet aan toe. Of het wijst zich vanzelf. Of het is niet belangrijk, dat kan ook.
Een laatste foto: de Yale bookstore. Die prachtige, enorme boekhandel ga ik missen. Ik heb er heel wat uurtjes doorgebracht, zo alles bij elkaar. Ook zondag nog, toen de sneeuw gevallen was. Er was geen hond, behalve ik en een paar zwervers die voor de kou gevlucht waren en fijn in zo'n stoel zaten, niet eens te doen alsof ze aan het lezen waren.

En daar ga ik het bij laten, voorlopig. Wie weet nog een terugblik, wat later als alles bezonken is, maar nu eerst naar huis, iedereen weer zien, en dan in het nieuwe jaar weer terug-van-weggeweest zijn!

Winter

2009-12-16T18:57:00.009-05:00

Het is nu serieus aan het winteren in New Haven. Heel lang is het warm gebleven, veel warmer dan wij gewend zijn in Nederland. Maar sinds een week of zo is het serieus koud. Het heeft zelfs gesneeuwd, hoewel de sneeuw eigenlijk viel voor de kou kwam en grotendeels is weggeregend. Dus daar is niet veel meer van over. Maar het vriest nu wel, ook overdag, en er staat een gemeen windje waardoor het geen feest is om buiten te zijn. Brrrr.

Een eerste foto: Orange Street. Dit punt in Orange Street staat nu, zo door de maanden heen, in vier kleuren in de weblog: groen, geel, rood, kaal. Kijk en vergelijk. Dit is bij mij op de hoek, Orange@Avon zoals ze hier zeggen. Hier kijk ik op uit als ik zit te ontbijten. Geen eekhoorntjes op de draden deze keer.

Anders dan in Nederland is het hier nog steeds wel vroeg licht. Om een uur of 7 begint het licht te worden. Daarentegen is het om een uur of half 5 toch al wel donker. We zitten hier toch een stukje verder naar het zuiden, waardoor in deze tijd van het jaar de dagen net wat langer zijn en de zon feller en minder laag. En dat is prettig, het scheelt echt als je daar gevoelig voor bent.

Foto 2 is de Christmas tree op de New Haven Green. Na Thanksgiving mogen de lichtjes aan. Het is echt erg mooi, de foto doet het niet helemaal recht. Het is een reusachtige boom, ik schat wel een meter of 12. En helemaal stikvol lampjes. Op de Green, een stukje verderop, staat ook een Chanukah kandelaar. Vergeleken met deze kerstboom een sorry little affair (foto mislukt). Chanukah is al geweest en heb ik gevierd bij de Lifsets thuis. Het enige joodse op die party waren de potato latkes, een soort aardappelpannekoekjes. Verder was het gewoon een feestje. Ze zijn ook niet heel religieus, 't is meer hun achtergrond - zo vieren veel mensen natuurlijk ook kerst of pasen zonder iets van religieuze rituelen, omdat het nu eenmaal een feestdag was.

Sommige huizen kunnen er ook wat van. Feestverlichting in de bomen en op het huis, soms dat je denkt: hoe kunnen die mensen hier slapen. Staat wel vrolijk toch.

Foto 3 is de Yale Farm, zoals die genoemd wordt. De Yale Farm ziet eruit als een schooltuintje en dat is het in feite ook. Het is een klein lapje grond aan Edwards Street, tegenover 380, dus ik kom er elke dag langs maar had het nog niet op de foto gezet. Op dit perceeltje wordt groente verbouwd door Yale studenten die dat voor de lol doen. Ze noemen dat dan organic, want er komen weinig agrochemicalien aan te pas en veel arbeid. En de oogst voorzover de moeite waard gaat naar verschillende kantines in de Yale campus. In de Halloween tijd was de pompoenen-oogst, best nog aardig wat, viel helemaal niet tegen. In diezelfde tijd werd de Yale farm winterklaar gemaakt. Daar is nog een oproep voor geweest via de Yale mail: kon je komen helpen, bring your kids, hot chocolate served. Nu groeit er nog wat kool en zie je er nooit meer iemand - dus of die kool gegeten gaat worden weet ik niet.

Laatste plaatje: dat ben ik in het hippe restaurant Modern Apizza. Marja klaagde dat ik zelf nooit op die foto's stond en dat ze vergat hoe ik eruit zag: nou kijk Marja, hier ben ik, volgens mij nog niet zoveel veranderd! Hier heb ik met Ingrid gegeten, een erg lekkere veggie pizza. Het restaurant is zo populair dat het normaal is dat je buiten moet wachten. Buiten was gelukkig niet echt buiten maar in het halletje, want echt buiten sneeuwde het op dat moment en hoewel dat mooi is wil je er niet een half uur in staan te blauwbekken. Daar stonden we te troepen, en af en toe kwam er een obertje om de namen op te nemen van nieuwkomers en om de mensen die aan de beurt waren naar binnen te loodsen. Tegen de tijd dat wij aan de beurt waren was de rij een stuk kleiner, wat maar gelukkig was, want dan word je niet zo het restaurant uitgebonjourd. Daar hebben die Amerikanen een handje van, je hebt je vork nog niet neergelegd of hup, komen ze afruimen. De rekening krijg je al voor je klaar bent. Vind ik toch vrij onprettig, het doet aan alsof ze willen dat je zo snel mogelijk ophoepelt en dat is niet fijn in een restaurant.

Wat ook bij de winter hoort is de jaarlijkse Sing Along Messiah. Wij in Nederland kennen de Scratch Messiah: iedereen kan meedoen, je oefent een hele dag, en 's avonds voer je uit voor publiek, kwaliteit vaak abominabel maar vreselijk leuk om te doen. Heb ik in Nederland diverse keren met de cello aan meegedaan. Ideaal voor als je te slecht bent om in een heus orkest te kunnen maar toch eens zo'n stuk wilt doen. De Sing Along Messiah is anders: niet oefenen, en het publiek is het koor. Het orkest zit met de rug naar het publiek en de dirigent kijkt dus naar het publiek. De Yale School of Music organiseert dit en gebruikt de gelegenheid om wat studenten de gelegenheid te geven eens te oefenen. Niet iedereen nam dat even serieus, bleek. De bassolist kende bijvoorbeeld zijn partij niet, dat was een beetje jammer. Niet alleen zangstudenten, maar ook directie-studenten: we hebben er wel een stuk of 6 gehad, waarvan sommige zich duidelijk erg hadden voorbereid, en anderen toch wel veel minder. De Yale Glee club, het studentenkoor, zat door de zaal verspreid tussen het publiek om te voorkomen dat het massaal de mist in ging. Dat gebeurde toch wel - is ook haast niet te doen, "His yoke is easy" gelijk laten klinken als de dirigent een stipje aan de horizon is en je ondanks zojuist aan de ingang voor $10 aangeschafte koorpartituur geen idee hebt wat je eigenlijk moet zingen. Desondanks was het erg geinig en heb ik me prima vermaakt daar op de achterste rij. Wel weer typisch Amerikaans: geen geduld, dus we sloegen grote stukken over en stonden binnen anderhalf uur weer op straat.

zingen in New Haven

2009-12-02T23:03:00.057-05:00

Een van de eerste dingen die ik deed toen duidelijk was dat ik voor een semester naar Yale University in New Haven, USA zou vertrekken was: kijken of er nog wat te zingen viel. Want een heel semester zonder zingen is geen optie. Ik had me er weinig van voorgesteld en me erbij neergelegd in een matig kerkkoor of met een beetje geluk een lollig gospelgroepje terecht te komen. Maar dat viel enorm mee. Er blijkt heel veel te zijn, met inderdaad de matige kerkkoren aan het ene uiteinde van het spectrum, maar aan het andere uiteinde de koren voor zangstudenten aan de Yale School of Music zoals Yale Camerata. Ik pas natuurlijk niet in het profiel van de laatste, maar het eerste hoefde gelukkig ook niet. Ik heb een amateurkamerkoor gevonden van een redelijk niveau: het New Haven Oratorio Choir and Orchestra (NHOCO). Met concerten eind november, en ze vonden het goed als ik voor een programma meedeed, auditie kon ik doen na aankomst.

Dus. Op dag 2 van mijn verblijf hier ben ik naar de Church of the Redeemer gegaan op Whitney Avenue waar het koor oefent, heb auditie gedaan, en mocht blijven. Voor een programma van Palestrina, Bach en Mendelssohn. En hoewel de stemmen gemiddeld gesproken niet veel bijzonders zijn en ook de leesvaardigheid beduidend lager ligt dan bij het Byrd vind ik het toch leuk. En vind ik ook dat ze het in sommige opzichten hier beter voor elkaar hebben.

Ik ben met een behoorlijk vooroordeel hierheen gekomen. Ik verwachtte veel gebler met vet vibrato en over 't algemeen weinig subtiele zang. Dat was ten onrechte. De dirigent, Mark Bailey, is deskundig op het gebied van renaissance en barokmuziek. Verder vind ik de discipline onder de zangers opmerkelijk. Omdat de meesten slecht lezen is thuis oefenen een must om een beetje op te schieten. En dat gebeurt dan ook! Ik stond er versteld van, maar iedereen kent zijn noten op de momenten dat dat is afgesproken. Dat maakt het repeteren veel prettiger, uiteraard, als er meteen aan de interpretatie en afwerking kan worden begonnen. Het nadeel van al die discipline is wel een zeker gebrek aan gezelligheid. Er is ook geen koffiepauze, en er wordt weinig gekletst en gegiebeld. This is serious business! En geen lolletje! Als gevolg daarvan ken ik na twee maanden nog bijna niemand bij naam. En dat is toch jammer. Dit is het moment van gezelligheid: voordat de repetitie begint.

Een tweede opvallend iets, is om te merken dat de mensen trots zijn op hun koor. Ze vinden het een eer om erbij te horen. Er zijn geen problemen om mensen voor het bestuur te krijgen. En ze denken met zijn allen na over het promoten van het koor: hoe vergroten we de naamsbekendheid, hoe krijgen we de uitstraling van het koor nog beter, en zo. Deels heeft dat natuurlijk te maken met financiele zaken. Gemeentesubsidies bestaan hier niet. Ook fondsen zoals wij die kennen zijn hier niet. Alles moet dus komen uit de contributies, de kaartverkoop en vooral sponsoring. Hoe kan het koor zich aantrekkelijk maken in de ogen van sponsors? is dan ook een belangrijke vraag voor bestuur en dirigent. Ik vrees dat wij in Nederland ook steeds meer die kant op gaan.

Die trots op de club is wel erg Amerikaans. Amerikanen zijn ook trots op hun land. En hun stad, en hun buurt. Dus dat past in het plaatje. Ons Nederlanders is dat vreemd. Maar in verband met zo'n koor heeft het wel wat: zangers die blij zijn om erbij te mogen horen, in plaats van zangers die vinden dat het koor blij moet zijn met hun aanwezigheid. Geeft toch een andere sfeer.

Een derde, onverdeeld leuk, aspect is de scholing. Er wordt vaak wat tijd van een repetitie besteed aan een lesje. Over het verschil tussen gis en as en oude stemmingen, of over uitvoeringspraktijken in de tijd van Bach, of een luistervaardigheidstestje. En soms, zoals bijvoorbeeld aanstaande woensdag, een concert waar het koor heen moet bijwijze van koorscholing, en waar dan ook naderhand op wordt teruggekomen. Niks facultatief, dat wordt gewoon belangrijk gevonden voor de opvoeding.

Het concert (maar een, helaas) is intussen achter de rug. Het ging denk ik zo goed als het kon gaan. En het was een leuk samengesteld programma. De titel van het programma was "Mendelssohn's Muse", dus een programma rond Mendelssohn en de componisten die hem geinspireerd hebben. We zongen Mendelssohn's motet Jesu meine Freude, dat hij heeft geschreven geinspireerd door het gelijknamige motet van Bach. Dat zongen we niet, helaas, op het openingskoraal na. Maar wel cantate 4, een beetje out of season, "Christ lag in Todesbanden". En het orkest speelde "Eine kleine nachtmusik" van Mozart. Van te voren was er een inleiding over Mendelssohn, en tussen de nummers door werden fragmenten uit Mendelssohn's brieven voorgelezen. Erg amusant. Daar zijn ze dol op hier, in de programmaboekjes van concerten die ik bezoek wordt ook altijd heel breedsprakig uitgelegd.

Het koor heeft ook een klein koortje, een selectie van de wat handiger zangers, die het NHOCO promoten door kleine concertjes in de buurt. Volgend projectje is, uiteraard, christmas carols. Een paar repetities in november, en dan drie concertjes in december. In bejaardenhuizen en dat soort oorden. Het eerste concertje is aanstaande zondag 6 december. Ik ben tot dat kleine koortje toegetreden en kan mijn zangactiviteiten dus ook na het NHOCO concert op 21 november voortzetten. En leer nu zelfs wat mensen bij naam kennen! Dit zijn Carey (l) en Angela (r), mede-alten. Daarachter Chris (l) en Daniel (r), tenoren.

New York, the day after

2009-12-01T20:38:00.002-05:00

Op Black Friday hebben we de tocht van Vermont naar New York ondernemen. Met de auto naar New Haven en vandaar verder met de trein naar New York - in New York heb je aan een auto niets, en het is ook nog eens peperduur om daar te parkeren. Wij hadden een appartement gehuurd voor twee nachtjes in 123rd Street, in Harlem, niet ver van Columbia University. Het appartement was in een van oorsprong best mooi maar behoorlijk verwaarloosd en slecht onderhouden huis. We werden ontvangen door een Rus die zo uit een B-film leek te zijn weggelopen. Zo eentje met zo'n permanente sneer op zijn gezicht, een zwaar accent en een enorm litteken op zijn wang van een messteek, althans, dat dachten wij. We waren enigzins onder de indruk, maar hebben hem verder niet meer gezien.

Vrijdagavond hebben Bas en ik een concert gehoord van het NYPhilharmonic. Zoals Bas zei: typisch Amerikaans. Alle noten goed, maar ze nemen geen risico's. Ze vinden het erger om een uitglijder te maken dan dat het een beetje vlak wordt. Het oor van de kenner. Ik vond het toch wel erg mooi. Honegger en Beethoven (Eroica), ook wel een weinig risicovolle programmering inderdaad. Na afloop kwamen we Sel en Robbie weer tegen in een hele enge bar. Vol uitsmijters en glimmende types. Maar wel met een schitterend dakterras met uitzicht op het Empire State Building. Met verwarming. En met badjassen en dekens. En hot cider.

Van Black Friday hebben we weinig meegekregen, maar van de dagen daarop des te meer. Druk overal in alle winkels. En van de ene dag op de andere waren alle winkels overgegaan op hun kerstetalages. In New York zijn die beroemd, met name een aantal van de deftiger etalages op 5th Avenue. Voor sommige hadden ze zelfs dranghekjes gezet, van die mooie hekjes (met goudkleurig touw) die ze in Amerika altijd gebruiken om de rijen in goede orde te laten voortschuifelen. En het moet gezegd, er waren prachtige etalages bij. Entertainment en commerce, daar zijn ze echt goed in. De foto's zijn niet zo mooi geworden. Ik doe er toch eentje bij, gewoon voor het leuk.

Behalve visueel was het ook auditief van de ene op de andere dag kerst. In alle winkels, cafeetjes, restauranten, stations, galmde het van de kerstliederen. We hebben geluncht onder het luide gegalm van de nieuwe kerst-cd van Andrea Bocelli. Ik kreeg de ene lachstuip na de andere, tot grote ergernis van Selma. Dinner werd begeleid door Hoogtepunten van Handel, op shuffle gezet en met de volumeknop op hoog. Deel Messiah, deel Watermusic, nog weer een stukje Messiah, en dat alles in een vreselijke uitvoering. Dat werd ook Bas teveel. Shoppen in Macy's met veel Bing Crosby en andere oubollige kersthitten. 't Was eerst wel even leuk, maar het idee dat dit nog vier weken moet duren is lichtelijk deprimerend.

Nog een plaatje dan: een straatje in Chinatown, Bloody Angle, berucht om de vele moorden die er zijn gepleegd. Afrekeningen tussen de chinese gangs. Allemaal in het verleden, uiteraard: de misdaad in New York is de laatste tien jaar drastisch gereduceerd en bendes zijn er niet meer. Harlem was vroeger een buurt waar je maar beter niet kon komen. Nu gaat het prima. Zelfs Bill Clinton heeft er een kantoor, in de 125ste straat. Desondanks hebben wij nog wel een misdaadscene meegemaakt die zo in NYPD had gekund. We wachtten op de metro, maar toen die aankwam gingen de deuren niet open. In plaats daarvan waren er zeker 10 politie-agenten waarvan een aantal undercover die de metro wagon voor wagon doorzochten. En uiteindelijk kwamen ze naar buiten met een heuse boef, in heuse boeien geslagen, die tegenspartelend werd afgevoerd. Erg spannend allemaal.

Om op Chinatown terug te komen, als je daar rondloopt is het net of je in een ander land bent. Ineens zie je alleen nog maar Chinese mensen die alleen maar Chinees met elkaar praten. En winkeltjes met Chinese prijskaartjes en een toch wel typisch assortiment groente, eenden (met snavel) en sea food, veelal nog levend. Daar staat dan een mannetje naast dat niets anders doet dan ontsnappende krabben weer terug in hun mand zetten. 't Zal je baan maar wezen! In elk geval veel minder romantisch dan de misdaad. En veel minder geschikt om films over te maken.

Thanksgiving!

2009-11-30T21:05:00.000-05:00

Thanksgiving! In Noord-Amerika een zeer belangrijke feestdag. Het valt op de vierde donderdag van november, en gaat gepaard met een lang weekeind vrijaf voor veel Amerikanen. Hebben ze de tijd om naar het andere eind van het land te vliegen om hun oude moeder op te zoeken, want dat hoort erbij. Al weken van te voren vraagt men aan elkaar: What are you doing for Thanksgiving? Daar had ik zowaar een antwoord op: mijn kinderen (die een week op bezoek waren) en ik waren uitgenodigd Thanksgiving te vieren met Reid en zijn gezin, in hun vakantiehuis in Vermont. Vonden we allemaal een ontzettend leuk idee, Amerikaanser kan het niet eigenlijk.

Ik had niet zo'n idee wat Thanksgiving nu voor een feest is. Bij navraag krijg je verschillende antwoorden. Thanksgiving? Op de bank zitten en naar football kijken. Thanksgiving? Turkey eten met de familie. Thanksgiving? Dat moet je zeggen waarvoor je dankbaar bent. Thanksgiving? Is eigenlijk een beetje een wrange feestdag, want er wordt herdacht dat de native Americans de eerste kolonisten van de hongerdood hebben gered - en zie eens wat hun dank was! Thanksgiving? De enige niet-religieuze feestdag, waardoor ook alle Amerikanen eraan mee kunnen doen. Thanksgiving? Welzeker religieus, een dag waarop God wordt gedankt voor de goede oogst. Ik heb er bij al deze tegenstrijdige berichten zelfs maar de Wikipedia op nagekeken. Ze staan er allemaal in, hoewel het toch tendeert naar een soort algemene dankdag voor de oogst. Maar de discussies zijn verhit. Wat maar wil zeggen dat ze het belangrijk vinden, de Amerikanen. Zie http://en.wikipedia.org/wiki/Talk:Thanksgiving.

Anyway, op donderdag 27 november reden wij in een gehuurde Kia noordwaarts, gewapend met een kaart, een routebeschrijving van de Lifsets en een tomtom. Zo'n twee-en-een-half uur rijden. Vermont is, net als Connecticut, voor 't grootste deel bebost. Het is wat lieflijker, met heuvels in plaats van vlak moerassig land. En in het noorden, tegen de Canadese grens, zelfs bergen. Maar zover zijn we niet geweest. Het landschap deed mij erg aan Luxemburg denken.

Het huis ligt, voor wie het kent alweer vergelijkbaar met het Blauwe Huis in Luxemburg, buiten een dorp aan de bosrand. Er hoort een stuk grasland bij met een paar appelbomen en bessenstruiken, en ook een klein stukje van het bos. In de buurt wonen maar weinig mensen, de meeste huizen zijn vakantiehuizen. Dit huis is net als de andere van hout. Eigenhandig gebouwd door de vorige eigenaar. Ontzettend leuk met overal bergplaatsjes in verloren hoekjes, met weer een mooi luikje ervoor. En een zeer milieuvriendelijke energiehuishouding. Passive solar, en zo gericht dat de zomerzon net niet recht op die grote ramen staat. En een "Russian stove", een bakstenen kachel die beneden staat maar het huis ook boven verwarmt. Brandt op hout, hoeft maar een uurtje aan en is dan de volgende dag nog warm. Dat was dus echt waar. Beneden een hangruimte met een biljart (snooker uiteraard) en een tv waarop je alleen video's kunt afdraaien. Hebben we ook nog gedaan: Reid, Hannah, Bas en Robbie verteren kalkoen onder het kijken naar Shrek. De hangruimte is tevens logeerkamer waar Selma, Bas en Robbie hebben geslapen. Boven de keuken-woonkamer en slaapkamertjes. En een soort bijkeukentje vanwaaruit workaholic Reid zijn zaken regelt. En hier en daar nog wat geheime vlierinkjes, te bereiken via verstopte uitklapbare ladders.

We kwamen aan om een uur of twee. En werden meteen meegenomen om de scharrelkalkoen te bewonderen. Die was zo groot dat hij niet in de oven paste dus buiten op de barbecue moest worden klaargemaakt. Tot ongenoegen van Beth want dan kreeg-ie zo'n rooksmaak. Ik vond dat juist wel lekker. En toen was de vraag: gaan we meteen aan tafel, of eerst nog een wandelingetje? We kozen het wandelingetje maar zaten uiteindelijk toch om vier uur aan tafel. Thanksgiving dinner is serious business. Kalkoen uiteraard, en mashed potatoes, en cranberry sauce, en sweet potatoes, en (door mij gemaakt) spruiten met kastanjes, en apple pie, en pumpkin pie, en trifle (door Selma gemaakt). De vulling wordt uit de kalkoen gehaald en los geserveerd in een schaal. Om acht uur zaten we nog aan tafel. Je hoort dan uit te buiken voor de buis (football) en daarna over te gaan op turkey sandwiches. Maar dat ging niet meer. Er was nog erg veel over. Reid had vandaag turkey sandwich mee voor de lunch, en ze eten al dagen kalkoensoep - met rooksmaak, bah.

De dag na Thanksgiving heet Black Friday - waarom weet ik niet, maar wel weet ik dat op Black Friday winkels hun spullen massaal in de uitverkoop doen, waarvoor men 's nachts al in de rij staat en waar je je koopjes soms letterlijk moet bevechten. Daaraan hebben wij ons niet gewaagd. In plaats daarvan zijn we op Black Friday naar New York gegaan om daar het weekeind door te brengen. Maar daarover een andere keer meer.

to be or not to be

2009-11-19T21:36:00.000-05:00

Afgelopen zondag ben ik een dagje uit geweest naar Boston. Dat valt dan toch wel tegen - je denkt erover als even naar Rotterdam, of zo. Maar het is drie uur reizen met de trein, dus je zit op zo'n dag zes uur in de trein. En reist door drie staten: Connecticut, Rhode Island en Massachusets. Overigens een erg mooie reis. Langs de kust, door allerlei moerasgebieden. Ik heb ook nog een red tailed hawk zien vliegen.

Aanleiding voor mijn dagje uit was de Harry Potter tentoonstelling in het Science museum. En dan in een moeite door natuurlijk ook dat museum zelf, altijd leuk. Ook hier een afdeling dino's. Prachtstuk hier was een triceratops, zie hierbij. Maar ook een enorm geinige afdeling over zintuigen. Vol met leuke gezichtsbedrog-dingen, gehoortestjes enzovoorts. En een tentoonstelling over nanotechnologie. Die viel me eerlijk gezegd een beetje tegen. En de inmiddels bekende oubollige vitrines met biotoopjes.

De Harry Pottertentoonstelling was waanzinnig druk bezocht. Je kocht je kaartje voor een bepaald tijdstip, dan mocht je erin, en dan werd je er doorheen gejaagd zodat de volgende groep er weer in kon. Dus in de rij langs de attributen schuifelen. Dat was een beetje jammer. Verder wel erg leuk. Foto's mochten niet, maar deze twee heb ik toch gemaakt, die stonden in de hal.
Harry Potter fans zullen ze herkennen: een paard van het schaakspel uit de "Philosophers Stone" (in Amerika overigens Sorcerers Stone geheten), en de vliegende Ford Anglia uit de "Chamber of Secrets". Ze hadden zelfs de locomotief van de Hogwarts Express. En nog veel meer, allemaal uit de films. Kostuums, schooluniformpjes van alle kids, robes van Dumbledore en allerlei andere leraren, het hutje van Hagrid compleet met alsmaar-net-niet-uitkomend drakeei, bezems, toverstokken, Quidditch kostuums, en ballen inclusief Snitch, lesboeken, nou ja noem maar op. Met wat meer tijd en rust ... enfin. Was zo toch ook wel leuk.

Maar het dagje uit beviel me niets. Zo'n hele dag op je eentje. Juist bij zo'n tentoonstelling wil je af en toe wat zeggen. Op laatst werd ik er zo sjagrijnig van dat ik mijn kinderen maar ben gaan bellen. Het werd weer bijna goedgemaakt door mijn diner: een spicy tuna sandwich op Boston South Station. Lekker bruinbrood! Dat mis ik hier echt. Ze hebben wel bruinbrood maar slap en smakeloos, of erger nog een beetje sponzig en zoetig. Jek. Maar deze sandwich was precies goed. Stevig en smakelijk.

biofuels

2009-11-18T21:01:00.001-05:00

Een van de dingen die ik hier professioneel wilde doen, en waarmee ik nu een goed eind op dreef ben, is weer eens schrijven. De laatste twee jaar is dat er vanwege die ellendige reorganisatie niet van gekomen. Ik wilde me graag zelf weer eens in iets verdiepen en daarover schrijven. En dat doe ik dus nu hier. Aanleiding is een nieuw tijdschrift geheten Biofuels die in hun openingsnummer een review willen opnemen van LCA studies over biofuels. Voor niet-vakgenoten: LCA staat voor Life Cycle Assessment of levenscyclusanalyse, een methode om de milieu-effecten van bepaalde producten of diensten van-wieg-tot-graf in kaart te brengen. En biofuels zijn brandstoffen gemaakt van biomassa. Veruit de meeste LCAs van biofuels gaan over ethanol (als vervanger van benzine) of biodiesel (als vervanger van gewone diesel).

Het idee achter die biofuels is (a) dat je zo bespaart op fossiele brandstoffen, in dit geval aardolie, (b) en voor velen het belangrijkst, dat je je onafhankelijk maakt van de grillen van oliestaten, en (c) dat je minder broeikasgassen de atmosfeer in pompt. Dat laatste is een wat glibberig argument: je pompt namelijk evenveel broeikasgassen de atmosfeer in, maar die heb je dan een poosje eerder aan de atmosfeer onttrokken via fotosynthese en daarom geeft het dan niet. De Verenigde Staten is een zeer groot voorstander en was dat al in de tijd van Bush, om reden (b). Maar ook in Europa zijn er ferme doelstellingen voor het aandeel biofuels in het totale pakket, en al op korte termijn. Zoals wel vaker, heeft heel dit idee een vlucht genomen door het enthousiasme van de industrie hiervoor, en is het onderzoek naar de ongewenste neveneffecten pas veel later op gang gekomen. Inmiddels is duidelijk dat biofuels niet meer dan een paar procent kunnen gaan uitmaken van de totale energievoorziening. Voornamelijk vanwege het landoppervlak dat nodig is om in al die biomassa te voorzien. Nu wordt druk nagedacht over het gebruik van bijproducten zoals stro en houtsnippers, en afvalstromen.

LCA studies houden zich daar niet mee bezig, maar wel met de vraag, hoeveel winst er nu eigenlijk bereikt kan worden op het gebied van broeikasgasemissies. Dat het verhaal "je legt het eerst vast dan dan stoot je het weer uit" veel te kort door de bocht is weten we ook allang. Want de landbouw gebruikt ook een hoop fossiele energie voor kunstmestproductie en landbouwwerktuigen, en de industrie nog veel meer in het ethanolbereidingsproces: het produceren van enzymen en beluchten van de micro-organismen. Maar het blijkt niet eenvoudig te zijn om antwoord te geven op de vraag, hoe veel of weinig winst er dan precies bereikt wordt. Dat hangt natuurlijk af van de omstandigheden. Maar het blijkt ook af te hangen van allerlei keuzes die gemaakt worden binnen de LCA-methodiek. Zoals: wat hoort allemaal wel en niet bij je systeem? Hoeveel van de emissies reken je toe aan bijproducten, zoals electriciteit uit gewasresten, of spul waar je veevoer van kunt maken? Waarmee vergelijk je het precies en hoe doe je dat dan?

De Amerikanen waren de eersten om dit soort studies te publiceren. Allemaal over corn-ethanol. En zeer onsystematisch en ondoorzichtig opgezet. Enorme debatten over de precieze verschillen tussen corn agriculture in Ohio en Minnesota. En over de precieze brandstofmix in Californie waarmee je de ethanol wilt vergelijken. Maar intussen de hele landbouw voorketen buiten beschouwing laten. En geen woord over de methodische keuzes die veel bepalender zijn voor de uitkomst. Onderzoekers die met ongunstige uitkomsten kwamen werden verdacht gemaakt en hadden moeite hun studies gepubliceerd te krijgen. In 2006 is er een artikel verschenen waarin op dat soort verschillen werd gewezen en voor het eerst een poging werd gedaan tot een soort unificatie van methodes. Nu worden de dingen min of meer systematisch meegenomen en convergeert het geheel naar een of twee modellen die standaard worden gebruikt. Over de methodische keuzes is geen debat. Maar wat ze doen, is wat wij substitutie noemen: aftrek van vermeden processen (bijvoorbeeld, als er electriciteit wordt bij-geproduceerd, dan worden de emissies van de equivalente hoeveelheid electriciteit uit de landelijke electriciteitsmix van het systeem afgetrokken, want die hoef je dan niet meer te produceren).

In Europa heeft men van meet af aan een veel breder spectrum aan feedstocks meegenomen: tarwe, suikerbiet, koolzaadolie, palmolie, soja-olie en een variety of residues zoals afgewerkte frituurolie, stro en houtsnippers. De LCA-studies zijn in de regel veel netter met duidelijke methodische specificaties. Maar ook erg divergerend. En in tegenstelling tot in de VS viert het debat over methodische keuzes hoogtij, en kan hoog oplopen zowel in kringen van wetenschappers als beleidsmakers. De EU heeft een standaard afgeleverd, maar daar houden de studies zich vooralsnog niet aan. Van de 52 case studies die ik heb bekeken zijn er maar 2 die allocatie volgens energie-inhoud doen zoals de EU voorschrijft. Zwitserland heeft heel veel gedaan op dit gebied en die horen niet bij de EU. Zij gebruiken allocatie volgens marktwaarde. En anderen willen toch wel graag van die Zwitserse resultaten gebruik maken. Dus tja ...

Nieuw zijn de Aziatische LCAs. Cassave-ethanol en veel palmolie. Heel goed, moet aangemoedigd, maar de kwaliteit is vaak bedroevend. Je hebt geen idee wat ze gedaan hebben en hoe ze aan hun resultaten komen. Je begrijpt niet dat ze hun zaakjes gepubliceerd krijgen. Al is het natuurlijk zo dat de tijdschriften vaak geen LCA-specialisme hebben maar een energie-focus, dan nog zou men voor dit soort artikelen reviewers uit de LCA-wereld moeten vragen. En dat gebeurt nog steeds veel te weinig. Andersom kan het ook gebeuren dat prima artikelen geweigerd worden op grond van ridicule argumenten, die getuigen van volledige onbekendheid met de LCA-methode.

Maar wordt de wereld er nu inderdaad beter op, als je naar broeikasgasemissies kijkt? Daarop is het antwoord niet eenduidig uit de LCAs af te leiden. Sommige productieroutes zijn echt duidelijk niet beter, maar juist slechter. Bij andere hangt de uitkomst erg af van de methodische keuzes, en dan kun je 't niet echt zeggen. En bij weer andere vind je toch wel vaak een positief beeld. Over het algemeen lijkt suikerriet wel gunstig te zijn. En ook het gebruik van residuen komt er vaak positief uit. Corn ethanol is een van de slechtere, evenals soja-diesel. En bij palmolie hangt het ervan af. Soms heel goed, soms dramatisch slecht, afhankelijk van de lokale omstandigheden. Nieuwe hippe routes zoals algenbiomassa worden gebracht als extreem milieuvriendelijk - dat blijkt ook niet zomaar waar te zijn. Helaas, de gemakkelijke oplossingen en "silver bullets" zijn in deze branche niet te halen.

En tenslotte, een beetje buiten de scope maar daarom niet minder waar, is het vaak zo dat het een veel beter idee is om electriciteit en warmte te maken uit die biomassa dan autobrandstof, vanuit oogpunt van broeikasgasbestrijding. Ten eerste kun je er veel meer rotzooi in kwijt, je kunt het koppelen aan afvalverbranding, vergisten van mest, bijstoken van allerlei afvalbiomassa die niet bruikbaar is voor ethanol of diesel enz. Ten tweede kun je dat energie-intensieve ethanolproductieproces vermijden waardoor de efficientie van die ketens veel hoger is. En ten derde zijn de emissies uit centrales veel gemakkelijker te reguleren dan die uit auto's. Biomassa-electriciteit gecombineerd met CCS, dat schiet pas echt op!

Yale bulldogs

2009-11-14T10:21:00.000-05:00

Eerder in dit seizoen heb ik een football game bijgewoond van de Yale Bulldogs. Intussen ben ik erachter, dat alle Yale sportteams Yale Bulldogs heten: baseball, basketball, soccer, hockey etc. En de gezamenlijke Yale Bulldogs sportteams hebben een mascotte. Een bulldog, uiteraard. Bas heeft mij daar als eerste op attent gemaakt, gniffelend aan de telefoon: de mascotte heet Handsome Dan en is er al sinds 1889.

De huidige Dan is Handsome Dan XVII, ziehier een afbeelding. De geschiedenis, voor geinteresseerden is te vinden op de Yale website http://www.yalebulldogs.com/. Opmerkelijk vond ik daarin Handsome Dan XII, de eerste en enige vrouwelijke bulldog in de lijn. Zij trad aan in 1969 als eerbetoon aan de eerste vrouwelijke student die toegelaten werd op Yale (toen pas? ja toen pas).

Anyway. Gisteren heb ik een wedstrijd meegemaakt van het Yale Bulldogs hockey team. (Wij kennen hockey en ijshockey, Amerikanen hockey en field hockey, hockey is dus ijshockey in dit geval.) Toevallig alweer Yale tegen Cornell. In de mooie nieuwe Ingalls Rink, waarvan ook een plaatje. De foto's heb ik gejat van de Yale website.

Lijkt wel een beetje op het Vikingschip in Hamar, maar dan natuurlijk kleiner. Dit is een knus stadion. Gelukkig was ik vroeg - ik ben gelijk uit werk gegaan, de Ingalls Rink is aan Prospect Street, vlakbij Edwards Street, en heb gedineerd op een hotdog met cola - zodat ik nog kon zitten. Want de tribunes langs de zijden waren uitverkocht, en dan zijn er twee kleine tribunetjes voor de losse kaartverkoop in de hoeken van het veld, en als je daar te laat voor bent moet je staan. Maar ik zat, ingepakt tussen de Yale fans.

En het was onwijs leuk, veel leuker dan football mag ik wel zeggen. De Yale drumband was er ook weer, zonder violen deze keer maar met electrische bas en gitaar, maar verder was het gedoe-eromheen veel minder. Geen plaats voor. Het spel was goed te volgen, ik snapte het helemaal, en het was erg spannend. En de dingen die ik opmerkte, zoals bijvoorbeeld dat de Cornell keeper erg goed was maar de Yale keeper maar matig, stonden ook in het verslag dat vandaag op de website is verschenen. Je zit er boven op. De eerste helft was erg spannend. Yale was voortdurend in de aanval maar scoorde weinig. Cornell heeft geloof ik 3 schoten op doel gehad waarvan 2 raak. Tussenstand 2-2. De tweede helft was een beetje tam, geen score. Maar in de derde helft ging het loos. Voortdurend beukten ze elkaar in de wand. Ontzettend agressief en snel, maar wel mooi. En Yale scoorde nog twee keer - een keer zelfs met 2 man minder, Cornell had toen alles op alles gezet en de keeper ingewisseld voor een veldspeler om het voordeel uit te buiten, tja en toen was er niemand om het redelijk slappe schot vanuit de verte tegen te houden.

Laatste plaatje is van de Yale speler die het laatste goal maakte, 4-2 voor Yale. Dit is echt een spel waar je in kunt raken. Het helpt ook mee dat het zich niet 30 m maar 3 m van je vandaan afspeelt. En de volle tribunes waardoor je vanzelf wordt meegesleept in het gejuich en zo. Voor herhaling vatbaar! Dat geldt niet voor football - over een week is de Yale-Harvard wedstrijd waar iedereen heen wil. Ik niet. 't Is ook nog eens buiten, en het is snertweer, koud, regen en harde wind, brrrr.

birds of prey

2009-11-11T21:36:00.000-05:00

Het Yale International Center organiseert regelmatig leuke dingen voor de buitenlandse gasten. Met speciale aandacht voor de spouses, trouwens, en voor de kinderen. Zo hadden ze onlangs een pumpkin carving bijeenkomst georganiseerd, vlak voor Halloween. En is er een breiclubje. En soms zelfs speciale bijeenkomsten voor spouses over American culture - kunnen ze beter integreren. Heel goed, vind ik. Ik krijg als buitenlander die mails met aankondigen natuurlijk ook. Ik ga er bijna nooit heen. Maar deze keer wel: een bijeenkomst met mensen van de organisatie Wind over Wings. Een soort Pieterburen voor zielige birds of prey. Het doel is de zieligerds weer op te lappen en ze dan weer vrij te laten. Maar voor niet alle zieligerds is dat weggelegd. En die proberen ze dan een doel in het leven te geven door ze mee te nemen naar bijeenkomsten als deze, voor awareness raising. Ze trainen ze dan, net als een valk als het ware, om op de handschoen te komen zitten en braaf in en uit hun boxen te hoppen. En vooral niet in paniek te raken.

Dit ontzettend schattige uiltje was nummer 1. Echt een knuffeltje. Die kon niet goed meer zien vanwege staar. Erg sneu, en je zag het niet af aan zijn mooie grote gele ogen. Dus die zou het in de natuur niet meer redden.

Nummer 2 was een red-tailed hawk. Ik weet niet meer wat er mis was met dit dier. Red tailed hawks doen het eigenlijk vrij goed. Het is een soort die zich aanpast aan de menselijke habitat. Er staat een mooi verhaal in het boekje van Jan Tromp over New York: een red tailed hawk die een van de deftige appartementen-gebouwen heeft uitgekozen om te nestelen. Enige jaren met succes, en toen werd de gebouweigenaar het zat - poep en rotzooi en dooie muizen-resten, heeft het nest verwijderd en akelige spiezen geplaatst zodat het beest niet kon terugkeren. Dat heeft tot een enorme rel geleid in de buurt. En dat heeft er weer toe geleid dat de spiezen weer zijn weggehaald. Of de hawk ook is teruggekeerd weet ik niet ... anyway, hij broedt dus gewoon op wolkekrabbers.

Zo niet de bald american eagle, symbool voor de USA. Toch wel magnifieke beesten hoor. Maar die zijn zeldzaam, in Connecticut broeden 18 paar, dus dat wordt nauwlettend in de gaten gehouden. Dit exemplaar, River geheten, is een verkeersslachtoffer. Trainen gaat nog niet heel goed - op deze foto zit hij braaf op zijn stokje maar het was een heel gedoe om hem zover te krijgen. Ze weten ook nog niet zeker of dit wel een geschikte baan is voor River. Hij is nu in zijn proefperiode, wordt het niks dan mag hij verder gewoon rieleksen in zijn van alle gemakken voorziene kooi.

Verder waren er nog een peregrin (sperwer?) en een eenvleugelige golden eagle - door zijn vleugel geschoten, die niet meer te redden was. Prachtige beesten ook. Relatief veel van de birds of prey die binnenkomen bij Wind over Wings zijn aangeschoten. Jagen is een soort grondrecht hier in de USA. Je moet er weliswaar een vergunning voor hebben maar het kost geen moeite om die te krijgen. Ze schijnen zelfs te jagen met pijl en boog. Da's sportiever dan een jachtgeweer. En ze hebben, althans in deze staat, per definitie recht van overpad, tenzij je je terrein vol zet met bordjes "no hunt'n' on my land" - die moet je dan om de 10 meter om je terrein heen zetten, ga er maar aan staan. Dus er gebeuren relatief veel ongelukjes. Wandelen in de bossen wordt dan ook afgeraden in het jachtseizoen, tenzij voorzien van een fel oranje hesje.

En da's jammer voor de birds of prey. Die zijn weliswaar beschermd, maar voorzover ik de mevrouw van Wind over Wings begreep betekent dat alleen dat ze niet geschoten mogen worden. Waarmee maar duidelijk mag zijn dat er een grote behoefte is aan deze organisatie!

Ditjes en datjes

2009-11-07T20:12:00.001-05:00

Na New York gaat het leven in New Haven ook weer verder. Het nieuwe is eraf, wat betekent dat de grote verbazing intussen een beetje over is. Het leven is gewoon geworden. Dat heeft nadelen: het is minder een groot avontuur of een leuke vakantie. Maar ook voordelen: ik raak wat meer thuis in dit land, en ik krijg eindelijk een beetje de rust om de dingen te doen die ik hier eigenlijk wilde doen. Er komt enig schot in mijn artikel over bio-brandstoffen. En er is een projectvoorstel over milieu-effecten van metalen richting Resource Panel gegaan, dat de komende dagen besproken gaat worden op hun meeting in Beijing. Daarover een andere keer meer. En ik raak meer geintegreerd in het New Havens muziekleven, wat heel erg leuk is. Ook daarover een andere keer meer.
Een week geleden was het hier Halloween. Hoewel die feestdag ook in Nederland steeds populairder schijnt te worden, is het hier in de States een echt grootschalig gebeuren waaraan iedereen meedoet. In de weken voorafgaand aan Halloween verschijnen er Halloweenattributen - de bekende pompoens maar ook allerlei andere dingen. Onze buren, zie bijgaande foto, hebben flink uitgepakt: pompoenen, spookjes, afgehakte hoofden, spinnenwebben, en de hele tuin vol grafstenen. Bij ons, in het anonieme appartementengebouw, was het veel bescheidener: alleen een paar pompoenen bij de voordeur. Pumpkin carving is een wijdverspreid gebeuren, met behulp van subtiele pumpkin carvers worden soms hele prachtige en ingewikkelde pompoenversieringen gemaakt. Ook voor ons buitenlanders was er een pumpkin carving dag georganiseerd door Yale International. Ik ben er niet geweest.

Op Halloween zelf, 31 oktober, allerzielen, vindt het grote feest plaats na zonsondergang, zo tussen 6 en 8 uur 's avonds. Plotseling zijn er drommen mensen op straat, en een herrie! Groepjes verklede kinderen, onder begeleiding van al dan niet verklede volwassenen, gaan van huis tot huis, onder luid gegil. Spoken, heksen, geraamtes, mummies - de mode van het jaar waren elfjes. Vooral onder kleinere meisjes erg populair. Ze dragen pompoenlantaarns. Ook bij de huizen zijn lichtjes in de pompoenen aangestoken. Veel mensen zitten op hun veranda te kijken naar wat er gebeurt. En candy uit te delen, want dat is het doel van de groepjes: de gaan de huizen langs om om snoep te vragen. In Nederland, met Sint Maarten, hoor je erbij te zingen. Hier hoeft dat niet. Ik heb het eerst uitgebreid bekeken vanuit mijn woonkamer, maar ben toen naar buiten gegaan om een rondje te lopen door het gebeuren heen. In ons appartementengebouw bellen ze niet aan. No low hanging fruit there - 't moet allemaal niet teveel moeite kosten.

De herfst vordert hier gestaag. Het weer is meestal mooi, dat wil zeggen, helder en zonnig. Wel wordt het 's nachts erg koud. En omdat het ook steeds later licht en vroeger donker wordt, ook 's morgens en 's avonds als ik onderweg ben van en naar 380 Edwards Street. Ik word steeds gewaarschuwd voor de verschrikkelijk koude winters hier. Zover is het dus nog niet. Maar een paar maanden sneeuw is hier niet ongebruikelijk. Zal mij benieuwen of ik dat nog ga meemaken! Hierbij in elk geval nog een paar herfstplaatjes. De rode boom is op de hoek van Orange and Lawrence Street. De geelbruine bomen zijn in Cottage Street. En het winkeltje is ook op Orange Street, een blok bij mij vandaan. Hier doe ik meestal mijn boodschappen. Iets minder duur dan de Italiaanse deli's verderop in de straat. En goed gesorteerd voor wat betreft de basale levensbehoeften.

Goed te zien op het plaatje met de rode boom: de electriciteitsdraden. In Nederland zijn die grotendeels netjes onder de grond weggewerkt. Hier niet. Behalve een infrastructuur voor electriciteit zijn ze ook een infrastructuur voor eekhoorns. De draden lopen mooi op eekhoornhoogte door de bomen heen. Ik heb vanuit het raam in mijn woonkamer al talloze eekhoorns over die draden van boom tot boom zien lopen. Veel veiliger dan over straat. Helemaal geen wonder dat die beesten het hier zo goed doen. Zoals de meeuwen leven van onze patatresten en de ratten comfortabel wonen in onze door wasmachines verwarmde riolen, zo kuieren de eekhoorns over deze onbedoelde ecoducten.

New York: musea en muziek

2009-11-04T03:00:00.000-05:00

Er zijn beroemde en prachtige musea in New York. In enkele ervan zijn we geweest. Zoals het Museum of Modern Art of kortweg MOMA - door omstandigheden ben ik er zelfs twee keer geweest en ik was er nog niet uitgekeken. En het Metropolitan, met niet alleen kunst maar ook een grote afdeling "American homes" met interieurs van 1600 tot 1900, erg leuk. Een enorme zaal met enkel stoelen. En eentje met eindeloos veel suffe portretten - no artistic maar wel historic value. Er moet ook een afdeling musical instruments zijn, maar die heb ik niet weten te vinden. Het museum verdwaalt heel gemakkelijk. En wordt onfortuinlijk goed bewaakt. Ik ben er zelfs uitgegooid omdat ik mijn button kwijt was - als toegangsbewijs krijg je een roze button die je geacht wordt op je kleding te dragen. Bij mij was-ie er dus afgevallen en omdat ik ook geen receipt had, was ik illegaal. Dus werd ik beleefd doch dringend naar de uitgang geescorteerd. En elk nadeel heb z'n voordeel: verdwaald was ik niet meer. Gelukkig hebben ze me er opnieuw in gelaten op mijn New York-pas (handig voor wie naar New York gaat: een pas die je van te voren kunt kopen, waarmee je gratis in van alles en nog wat mag, en in sommige gevallen rijen mag omzeilen).

Ook een beroemd en prachtig museum is het Museum of Natural History. In een van de eerdere afleveringen heb ik over het Peabody Museum in New Haven geschreven. Dit was eigenlijk net zoiets, maar dan veel groter en indrukwekkender. De sfeer was hetzelfde: een schitterende collectie, in een mix van prachtige tentoonstellingen en oubollige zaaltjes. Deze Tyrannosaurus Rex is een prachtexemplaar, en hun collectie dino's is werkelijk uniek. Daarnaast waren er zaaltjes met "ecosystemen" - die waren onwijs suf. Een soort wandplaten zoals we die vroeger op school hadden, maar dan driedimensionaal: etalages met opgezette beesten tussen nep-vegetatie en met een landschapje op de muur geschilderd. Een ontzettend mooie Systeem Aarde zaal over geologie. En een zaal over het zonnestelsel, naast het planetarium waar we niet in zijn geweest. Dat moet nog.

Deze foto is in het Guggenheim-museum gemaakt. Dit was het uitzicht vanaf de bovenste verdieping. Helemaal in spiraalvorm van beneden naar boven was een Kandinsky-tentoonstelling die echt ongelooflijk mooi was. In chronologische volgorde wordt je door zijn ontwikkeling als schilder heen geleid, maar ook door zijn leven. Ik ben zelf niet heel erg van de beeldende kunst - ik weet wat ik mooi vind maar niet waarom, en kan lang niet altijd kunst van kitsch onderscheiden - maar dit was fantastisch gedaan. Met koptelefoons met uitleg, ook heel leuk, je ziet dan dingen die je als leek niet zomaar vanzelf opvallen.

Ook wat betreft muziek is er het nodige te beleven in New York. De eerste dag vielen we al meteen met ons neus in de boter. In Carnegie Hall bleek die avond een concert te zijn van het Monteverdi Choir o.l.v. John Elliot Gardener. Was uitverkocht, maar wij kwamen precies op het goede moment langs Carnegie Hall: het moment dat de last-minute kaartjes met "restricted view" voor een prikkie verkocht werden. Hebben we voor $10 een prachtig concert in een prachtige zaal meegemaakt. Hoewel het voor mijn reisgenoten eerder een vredig dutje was in een pluchen zetel - zij waren pas de dag tevoren uit Nederland gekomen ...

Als je in New York bent, moet je eigenlijk ook naar een Broadway musical. De onze was "Phantom of the Opera" in het Majestic theater. Heel erg leuk om eens mee te maken. Hierbij de binnenkant van het Majestic: een oud en enigzins vervallen theater met veel lappen en drapeersels, waar het muf rook. Een musical in New York is net zoiets als een opera in Wenen: iedereen kent ze allemaal zodat het verhaaltje niet meer belangrijk is, en alleen interessant is wie de artiesten zijn. Geen programmaboekjes met tekst dus, of zelfs maar een korte beschrijving van de scenes. Dat gaf in elk geval mij een achterstand want ik kende het verhaaltje niet en dan is het toch lastiger te volgen - wie is wie en waarom gebeurt wat. Ik vond het ook opvallend dat de musicalzang zo ontzettend op de operazang is gaan lijken. Veel en vet vibrato en zeer klassiek geschoolde stemmen. Dat had ik me zo niet voorgesteld.

Tenslotte: deze foto is gemaakt in het Waldorf-Astoria hotel. Schitterend, van buiten en van binnen - zelfs de wc's zijn een lust voor het oog. Maar deze vleugel is ook beroemd: hierop speelde Cole Porter jarenlang dag-in-dag-uit. Hij staat nu ten toon, er mag niet op gespeeld worden. Mooi is-t-ie wel, een echte period piece die ook nog eens prachtig past in het interieur.

New York: milieu

2009-10-30T18:00:00.000-04:00

New York en milieu: daar moet er toch ook eentje van komen. Geen gedetailleerde of welingelichte verhandeling, just an outsider impression.

Sinds Al Gore, en officieel sinds Obama, is Amerika ineens vreselijk sustainability minded. Het is politiek correct om sustainable bezig te zijn. Kleinere, zuiniger auto's zijn nog steeds not done hier, dat zou de bestaansbasis teveel aantasten. Maar zeker onder de rijkere beter opgeleide Amerikanen zijn hybride auto's een ware hype. Een week geleden was er een Center-party bij Marian thuis - het moet helaas gezegd dat ik de enige was die op de fiets kwam, maar van de auto's die voor de deur stonden was zeker de helft hybride. En een van de dingen waarover ik me o.a. verbaasde was dat de speaker bij de football wedstrijd waar ik een poosje geleden was meerdere malen opriep tot "sustainable athletics", wat in dat geval wilde zeggen dat we ons afval in de bakken moesten gooien. Dus het stelt allemaal nog niet vreselijk veel voor, maar het is niet langer een taboe-onderwerp, en zelfs politiek correct geworden om het erover te hebben. Babysteps, maar het is een begin.

Deze foto is gemaakt bij Madison Square Gardens, vlakbij ons hotel. Het bord geeft weer hoeveel tonnen CO2 er in de atmosfeer aanwezig zijn. De cijfertjes veranderen dus voor je ogen, and at an alarming rate mag ik wel zeggen. De duizendtallen lopen op met pakweg een per seconde. Dus ordegrootte 10000 kiloton per dag - hoe accuraat e.e.a. is weet ik ook niet, klopt dat een beetje, weet iemand dat? Maar de boodschap is wel duidelijk. Al staat het bord temidden van energieslurpende lichtreclames en CO2 uitstotend verkeer.

Wat dat verkeer betreft, ik moet zeggen dat dat me eigenlijk reusachtig meeviel. Zeker driekwart is taxi. Taxi's en bussen worden nu allemaal vervangen door hybrids en aardgas, wat de luchtkwaliteit ten goed komt. En de verkeersintensiteit vond ik verrassend laag, en het rijgedrag eigenlijk voorbeeldig. Ik heb zelf in New York gereden (met een grote dikke SUV, dat dan weer wel, maar wel met 8 mensen erin) en ik ben nergens tegenop gebotst en heb geen chaos veroorzaakt, wat ik zelf in elk geval toch wel een prestatie vind. Maar dat kwam ook door het kalme verkeer. De metro is ook wel erg goed - beetje vervallen hier en daar maar je kunt heel snel en redelijk comfortabel grote afstanden afleggen binnen de stad.

Op andere gebieden wordt er toch een stuk slechter voor het milieu gezorgd. Ons hotel was daarvan een voorbeeld. We logeerden in Hotel Pennsylvania (65000 voor Glenn Miller-kenners), een hotel dat vroeger deftig geweest is maar nu behoorlijk vergane chic. Gilles heeft een foto die ik met zijn permissie graag op de weblog zal zetten, van een briefje dat hij ophing bij het bad in zijn kamer. De badkraan lekte zo dat er per dag, heeft hij uitgerekend, wel meer dan een badvol gewoon down de drain ging. Per jaar iets van 40000 gallons, gewoon echt veel. En het lekte overal, dus dat zijn echt gigantische hoeveelheden die onnodig worden verspild.

Natuurlijk zijn er ook andere voorbeelden. New York klopt zich op de borst vanwege de green office buildings. Dit gebouw, Hearst Tower, vlakbij Central Park, is daarvan een voorbeeld (overigens heb ik weinig andere voorbeelden gezien, maar dat kan aan mij liggen). We zijn even in de lobby geweest maar mochten er niet verder in. No visitors, except as guests, en dat was geen optie. Het was zondag, en bovendien kenden wij er niemand. De glazen buitenkant is om een gebouw heen gezet en reguleert warmte en water op hele ingenieuze manieren. In de lobby zag je daar een onderdeel van: een soort waterval die drie verdiepingen naar beneden zou denderen als-ie het deed (not on Sundays, sorry). Die leidt het regenwater door het gebouw in, waarbij het ook dienst doet als koeling, zodat minder of geen airconditioning nodig is. Het energieverbruik is door al die dingen een stuk lager dan gemiddeld - hoeveel dat zegt weet ik niet.

Veel dingen zoals transport, verwarming en zo kunnen hier efficient geregeld worden in zo'n grote compacte stad. In Manhattan wonen pakweg 1,6 miljoen mensen op pakweg 60 vierkante kilometer, een dichtheid van pakweg 27000 mens/km2, da's heel hoog. En dan komen er gedurende de dag nog veel meer bij die er werken. En al die mensen moeten eten. Zeker in Manhattan, met een heel hoog gemiddeld inkomen, eten veel mensen al hun maaltijden buiten de deur. Het barst dan ook van de ontbijt- en lunchrestaurantjes, de Macdonalds en Starbucks, en natuurlijk van straatkarretjes met allerlei voedsel. Overdag is dat heel gezellig. 's Nachts vindt het grote vervoer plaats: de aanvoer van voedsel en de afvoer van afval. Het is in Manhattan elke dag vuilnisophaal-dag. Als je laat - of vroeg - door de stad loopt zie je het metabolisme in werking. Je moet je niet voorstellen dat er ook maar het kleinste kinkje in de kabel komt. Het gaat dan meteen heel erg mis. Bijgaande foto is van een markt op Union Square. De voedselaanvoer is hier wel heel specifiek: organisch voedsel, spruiten-aan-de-stam zoals hier, en en rijke varieteit in minder mooi uitziende maar seizoensverantwoorde knollen, kolen etc. En het kan nog verder gaan, zoals hier: in perkjes op straat gekweekte kolen. Al weet ik niet zeker of deze voor de consumptie zijn. Maar het idee is leuk.

New York: monumenten

2009-10-28T17:27:00.000-04:00

In New York barst het van de monumenten. En van de gebouwen of structuren die je als monument zou kunnen opvatten. Hoe vaak we niet riepen: Dit ken ik uit de film! Zo dominant is de Amerikaanse filmindustrie, en zoveel van die films spelen in New York.

De eerste foto is van een echt monument: Imagine, voor John Lennon, naar aanleiding van zijn dood. Dit ligt in Central Park vlakbij zijn huis in Dakota Building, aan de deftige westkant van het park. Het stukje park is een stiltegebied en heeft men "Strawberry Fields" genoemd. Het monument is nota bene gedoneerd - ben precies vergeten, maar ik dacht door een of andere sloeberige stad in Zuid-Amerika. Dat zie je wel vaker in New York - tot het vrijheidsbeeld toe.

Brooklyn Bridge - geen echt monument maar wel zo'n landmark uit de film. We zijn er ook een stukje opgeweest, tussen grote drommen mensen in twee categorieen: hardlopers en toeristen. Het voetgangersgedeelte loopt boven het gedeelte voor auto's, dat is wel leuk gedaan. De brug is enorm, ik denk dat je minstens een half uur moet lopen wil je eroverheen komen.

Een derde: Ground Zero. Daarvan geen foto - het terrein is omheind en er is bovendien nog niets te zien. Maar er is een informatiecentrum, waarin je kunt zien hoe het gaat worden. Op de plaats van de Twin Towers komen vijvers in de "footprint" waar het water via een soort waterval in loopt. Daarnaast komt een aantal gebouwen. Een ervan wordt heel hoog, nog hoger dan de vroegere Twin Towers: 1776 voet, ruim 500 meter hoog. Dit vanwege het jaar 1776, het jaar van de onafhankelijkheid. Je kunt je afvragen of dat niet vragen om moeilijkheden is, weer zo'n symbool waar men zijn vliegtuig in kan boren. Amerikanen zelf zien het ongetwijfeld als niet toegeven aan terrorisme. Zo moeten wij het dan ook maar zien. In die buurt staat nog veel in het teken van 9/11. Ground Zero zelf en het informatiecentrum, waar ook van minuut tot minuut te volgen is wat er gebeurde die dag, en waar je een berichtje kon opnemen "where were you when the Twin Towers were attacked". Was helaas kapot, maar moet best interessant zijn. Ik weet het zelf nog, en van mijn gezelschap iedereen ook nog, zelfs mijn nichten van 17 en 15 die toen dus nog kleine meisjes waren. Ik vraag me af of iemand dat ooit gaat afluisteren. En dan St Pauls, het kerkje waar het hoofdkwartier van de hulpverlening zat, waarin een grote en permanente tentoonstelling is over heldendaden van brandweermannen en zo. En natuurlijk dat gedeukte kunstwerk dat nu in Battery Park staat.

Times Square - in alle films te zien. De colafles die eindeloos werd leeggeschonken is nu, na tientallen jaren trouwe dienst, vervangen door een hippere versie. Dit is de rode variant, lijkt nog het meest op de oude, maar af en toe is er ook een groene of een blauwe variant. Nog wel Coca Cola reclame, gelukkig. Anders was Times Square Times Square niet meer. Er staat daar nu een kleine tribune, waar - zo gaan de geruchten - hele dure bruiloften worden gevierd. En als dat niet gebeurt, zitten er toeristen te kijken naar breakdancende jeugd, of andersoortig vertier.

Geen monument misschien maar wel zeer typisch voor New York en trouwens alle Amerikaanse steden: de brandtrappen. Ook Orange Street 745 heeft ze, trouwens - mijn raam komt erop uit. Ze zijn me vaak een doorn in het oog. Wordt er weer een mooie gevel verpest door zo'n lompe brandtrap dwars ervoor. Maar dat het ook anders kan zie je hier. Downtown in het oude gedeelte heb je gebouwen waar de brandtrappen gewoon mee ontworpen zijn. En dan is het ineens niet meer zo lelijk!

Tenslotte - ook al geen monument maar wel opvallend: de ronde structuurtjes op de daken. Zag je op veel plaatsen - deze foto is weer vanaf Empire State Building, vanaf de grond zag je dat natuurlijk lang zo goed niet. Wij hebben ze geinterpreteerd als watertorentjes. Zeker op oudere gebouwen moet je toch iets om de waterdruk op peil te houden. In de nieuwe gebouwen hebben ze daar ongetwijfeld hun modernere technologieen voor. Maar wie weet is het wel wat anders - wie het weet mag het zeggen.

New York: kerken

2009-10-27T18:01:00.002-04:00

Aflevering 2 van New York gaat over kerkgebouwen. Hoewel ook kerken niet meteen opvallen in het straatbeeld van New York, zijn er toch vele. En van allerlei signatuur, wat niet gek is als je bedenkt dat er (wat was het ook weer?) 121 nationaliteiten immigranten wonen. Met elk hun eigen religie. Een hele enkele ervan hebben we gezien.

Op deze foto, genomen door Anouk vanaf het dak van het Chrysler Building, zie je een kerkje wat volledig is ingebouwd door de omringende wolkenkrabbers. Dat is de nieuwe Saint Patricks, Iers katholiek zoals de naam doet vermoeden. Ook vanaf zeeniveau valt de Saint Patrick niet op. Je loopt er zo langs, maar dit is 'em als je naar binnengaat.

Ineens niet meer een klein kerkje maar een volwassen kathedraal. Op dit moment was er een dienst aan de gang, met de priesters (heel in de verte) in klavertjeviergroene jurken. En een uitstekend kerkkoor trouwens. Dat is een heel vreemde ervaring, die enorme ruimte die je zo van buitenaf helemaal niet inschat. Er zijn in New York nog veel meer van dit soort ingebouwde en weggemoffelde kerken. Ik vraag me dan af hoe dat er vroeger uitgezien moet hebben. Er is ook nog een andere St Patrick. Een oudere, downtown, en kleinere, met eigenlijk een meer Ierse sfeer - sentimentele prentjes, blauw Mariakapelletje. Ook mooi, met verrassend een kerkhofje eromheen. Heb ik even geen mooie foto van.

De volgende kerk is de Saint John the Divine. Volgens het New York gidsje moet dit de grootste kathedraal van de wereld zijn. Wij konden het moeilijk geloven. Al is hij inderdaad groot. Behalve dat hij groot is, wint hij ook de wedstrijd van lelijkste kerk van de wereld.

Ze zijn hem zo'n honderd jaar geleden begonnen te bouwen in romaanse stijl, met donkere steen en ronde bogen - het centrale deel. Halverwege besloten ze dat het toch maar gotisch moest worden. Het schip is dus in gotische stijl, van een heel andere steen, en zit tegen het romaanse deel aangeplakt. Van de twee kerktorens ontbreekt de een en is de ander in een jugendstil-achtige stijl bovenop het gotische deel geplempt. De zijbeuken zijn er nog niet - je ziet hier een aanzet. Van de romaanse koepel zie je aan de buitenkant alleen beton. Het geheel is hier en daar afgedekt met asfaltpapier en stukken hardboard. Maar in 2050 moet-ie klaar zijn. We zijn benieuwd - wat mij betreft niet meer te redden.

Bijgaand kerkje, de kerk van de hemelse vrede (niet chinees maar episcopaal, en vooral ook oecomenisch) staat daarmee in schril contrast. Een beelschoon art deco stijl kerkje, helemaal af tot het laatste detail. Waar net toevallig iemand aan het studeren was voor een orgelconcert, geeft nog iets extra's.

Geen foto maar wel vermeldenswaard: St Pauls op de zuidpunt van Manhattan. Een oud kerkje voor Amerikaanse begrippen, zeventiende eeuw, pre-independence. Goed onderhouden, van binnen suikerzoet roze en blauw geverfd. George Washington is er geinaugureerd en het was het hoofdkwartier van hulpverlening op 9/11. Geen diensten meer, zo te zien, maar echt ingericht als memorial.

En tenslotte: mijn eigen Church of the Redeemer in New Haven. Hier repeteert mijn koor en kijk toch eens hoe tolerant ze er zijn! That's my church!

New York: openbare kunst

2009-10-27T09:59:00.000-04:00

Vorige week, in "ons" deel van Nederland herfstvakantie, heb ik met een gezelschap van 8 in New York doorgebracht. Hoewel dit blog "Berichten uit New Haven" heet, hoort een bezoek aan New York daar ook echt bij. Het ligt op anderhalf a twee uur rijden, met trein of auto - ik schat een mijl of 120. En het eerste wat mensen vragen (na How're you doing) is of je al in New York geweest bent. In de komende dagen ben ik van plan een paar stukjes aan New York te wijden.

Aflevering 1: openbare kunst. Hoewel dat niet meteen het meest opvallende is - de eerste indruk is toch altijd overdonderend veel licht en geluid, reclame en verkeer - is er toch het nodige, en dat zijn we in de loop der dagen allemaal zo tegengekomen op verschillende plekken.

Als eerste: de stier. Die staat in de buurt van de zuidpunt van Manhattan, gewoon zomaar op straat. Volgens het gidsje van broer Joris is die stier spontaan neergezet door een anonieme kunstenaar. Oorspronkelijk op een andere plek. De buurt vond het eigenlijk wel leuk maar de stier toch wel een beetje uitgesproken stierig en daarom niet helemaal fatsoenlijk. Compromis: hij is verplaatst naar waar hij nu staat. Wat dat opschiet, weet ik ook niet. Misschien komen hier minder kinderen die met hun tere zieltjes daar niet tegen kunnen.

Anyway, Joris wist mij te vertellen (of het gidsje dat ook zei of dat het aan zijn rijke brein ontsproot weet ik niet) dat het geluk brengt de ballen van de stier aan te raken. Financieel geluk. Dat kan ik wel gebruiken, dus ik heb het gedaan. Ik zag niemand anders die het deed dus misschien was het wel onzin. Of anders komen mensen het discreet bij nacht doen, dat kan ook: decency first!

De tweede kunst is een paar: de tuin van de Holy Trinity Church downtown Manhattan, en het dak van het Metropolitan Museum. Ze hebben niks met elkaar te maken, maar lijken toch wel verdacht veel op elkaar. Alleen is die in de tuin van de kerk van hout - misschien wel een echt stuk boom - en is die van het museum van roestvrij staal.

Overigens is dat een tijdelijk ding. Het Metropolitan nodigt kunstenaars uit iets voor het dak te maken. Dat staat er dan een poosje, en dan is weer iemand anders aan de beurt. Dit moet een enorme klus geweest zijn om op te bouwen - en afbreken is bijna evenveel werk. Of het ding dan elders weer wordt opgebouwd weet ik niet.

Hieronder levende kunst. Dit vond ik gewoon een geinig plaatje: vrijheidsbeelden, menselijke maat, in Battery Park waar je op de boot kunt stappen naar Ellis Island en het vrijheidsbeeld. Hebben we overigens niet gedaan. Wel hebben we de (free) ferry genomen naar Staten Island die ons vlak langs het vrijheidsbeeld heeft gevaren.

Tenslotte: een kunstwerk dat oorspronkelijk op het terrein van het WTC stond, nu bekend als Ground Zero. Dit kunstwerk is beschadigd geraakt op 9/11. Het staat nu ook in Battery Park en de beschadigingen zijn onderdeel van het kunstwerk geworden. Een onderdeel van wat er daar allemaal in de buurt gebeurt aan herdenking. Hoewel al 8 jaar geleden, is het nog zeer vers in de herinnering. Maar daarover een volgende keer meer.

local politics

2009-10-25T16:30:00.000-04:00

De afgelopen week heb ik, met een gezelschap familie en vrienden uit Nederland, in New York rondgebanjerd. Daarvan volgen verslagen - maar pas nadat ik het snoertje heb teruggevonden waarmee ik foto's van mijn fototoestel op mijn computer kan laden. In de tussentijd een korte over de lokale politiek in New Haven.

In de afgelopen week zijn er in vele voortuintjes bordjes verschenen. Met daarop namen. Dat deed mij vermoeden dat er verkiezingen aankomen. En dat bleek te kloppen: lokale verkiezingen, hier in New Haven. Het gaat om de "Board of Aldermen". Dat is zoveel als de gemeenteraad. In andere gemeentes heet dat "City Council" of "Town Council" - niet in New Haven. De man van Marian, een Yale collega waar ik gisteren thuis was, heeft uitgelegd hoe dat komt. Een suffe historische reden: de City of New Haven is hier niet de hele gemeente, maar alleen het centrum. En de rest heet Town of New Haven. New Haven als geheel is dus zowel een city als een town, of geen van beide. De gemeenteraad kon dus niet City Council heten, en evenmin Town Council. Dus heet het nu Board of Aldermen.

Ook heel interessant is de relatie met Yale. De inkomsten van de gemeente zijn voornamelijk afkomstig van belasting - property tax, geen income tax. En minstens de helft, zo niet meer, van de property is van Yale. Maar Yale betaalt geen belasting, als non-profit organisatie zijn ze daarvan uitgezonderd. Dus ondanks Yale, of dankzij Yale, is New Haven een arme gemeente. Dat is natuurlijk raar, en zeker als je weet hoe onbedaarlijk rijk Yale is. Sinds vele jaren is er een soort dans gaande tussen gemeente, staat en Yale. Daarbij is de bottom line dat Yale best wel wil bijdragen, maar dat mag absoluut geen belasting heten, want zodra dat het geval is is het eind zoek. Dus worden er andere vormen voor gevonden, die deels via de staat lopen, en andere labels op geplakt. De man van Marian vond in elk geval dat Yale heel wat doet voor de community. Natuurlijk nog afgezien van het indirecte en immateriele belang, dat nog veel groter is. Dat zal dan wel - ik kan het niet beoordelen al vind ik wel dat Yale employees gauw klaar staan om hun Yale te verdedigen.

Lokale verkiezingen, maar lokale partijen zijn hier niet - gewoon Democrats en Republicans, en een Green Party. Geen "New Havens Belang" of "New Haven weer gezellig" zoals wij dat hebben. Daarnaast zijn er ook onafhankelijke kandidaten. Dat laatste heb je in Nederland dan weer niet. Maar hier dus wel. Ze zijn er ook wel eens bij presidentsverkiezingen, als ik me goed herinner.

Lokale issues zijn er wel. In deze buurt is het geval van de nieuwe school op Whitney Avenue dominant. Een ingewikkeld geval met een lange historie. De school is heftig omstreden door buurtbewoners. Sommigen vinden het een goede zaak, een school in de buurt. Anderen zijn erg tegen. De voornaamste reden is de vrees voor overlast vanwege ouders die hun kinderen naar school brengen. Met name in Everit Street is men bang voor onvoldoende parkeerruimte voor de bewoners. Hoewel de school zijn ingang aan Whitney Avenue heeft, is er vanwege eisen van de brandweer namelijk ook een uitgang aan Everit Street.

Er is zwaar onderhandeld, en het eerste compromis dat bereikt werd is dat de achteruitgang dichtgehouden zou worden. Dat voldeed helaas niet aan de eisen van de brandweer. Vervolgens is besloten dat de achteruitgang dan op wegbreng- en ophaaltijden dichtgehouden zou worden, en de rest van de tijd open. Dat mooie compromis heeft ertoe geleid dat de buurt akkoord is gegaan en de bouw van de school is gestart, en intussen een heel eind is gevorderd.

Nu het uur u nadert waarop het schoolgebouw in gebruik genomen zal gaan worden, komt de gemeente ook op dit compromis terug. Too inconvenient, want de school zou het moeten implementeren en scholen doen dat niet, they bend over backwards to please the parents. Als gevolg daarvan is de buurt diep teleurgesteld in de gemeentelijke politiek. De tegenstanders roepen "zie je nu wel dat de gemeente onbetrouwbaar is" en de voorstanders hebben daar nu even niet van terug. Er wordt in deze buurt dan ook massaal reclame gemaakt voor de kandidaat die tegen de school is: ene Elicker, een jonge jongen die net is afgestudeerd aan de Yale School of Forestry, en die ook veel heeft betekend voor het emanciperen van East Rock Park - nu een leuk park, maar enkele jaren geleden nog een zootje.

Of Elicker gekozen gaat worden, m.a.w. of deze buurt een significant deel is van de gemeente New Haven, en zo ja wat er dan met de school gaat gebeuren, zal binnenkort duidelijk worden.

nog een gebouw

2009-10-14T22:45:00.001-04:00

Ook dit gebouw hoort bij de campus van Yale. Weliswaar niet de oude campus, maar het nieuwere gedeelte, wat zich helemaal uitstrekt tot in East Rock. In dit gedeelte is de School of Forestry & Environmental Studies gevestigd, waartoe ook mijn instituut, het Center for Industrial Ecology, behoort. Dit gebouw heet Kroon Hall (genoemd, vanzelfsprekend, naar meneer Kroon die een hoop geld heeft geschonken) en is de trots van de School of Forestry. De vorige Dean (deze keer wel decaan), Gus Speth, heeft ervoor gezorgd dat het er kwam. Er is een grote lecture hall in en een grote ruimte voor recepties. Het hout is afkomstig van de bossen die eigendom zijn van Yale (de School of Forestry doet daadwerkelijk aan bosbouw). En de energiehuishouding is milieuvriendelijk, ik ben alweer precies vergeten hoe. Niet zoiets simpels als zonnecellen op het dak, maar iets ingewikkelds met luchtcirculatie en warmteopslag zodat zelfs in de koude winters geen verwarming nodig is. Ik wist het niet maar Gus Speth is best wel bekend in milieu-land. Hij was adviseur op milieu-gebied van zowel Carter als Clinton. Hij heeft een boek geschreven over het broeikaseffect "Red Sky at Morning". Ik heb het gekocht en mij voorgenomen het te gaan lezen. Mijn Letter of Invitation is nog door hem getekend, hij is pas sinds heel kort Dean-af en opgevolgd door de voormalige directeur van Kew Gardens.

Het wordt hier nu rap herfst. Het is gemeen koud 's morgens en 's avonds, hoewel het overdag als de zon schijnt nog wel gaat. Deze avond hadden we koorrepetitie in een onverwarmd gebouw - brrrrr. We hadden wel een leuk extraatje vanavond. Toneelstudenten van Yale hadden "Amadeus" opgevoerd - dat blijkt dus een toneelstuk te zijn dat later is bewerkt voor film, wist ik ook al niet - en vanavond kwam het acteurtje dat Salieri speelde twee scenes voor ons doen. De scene waarin hij Mozart net voor het eerst heeft gezien en beseft dat dat geweldige talent in dat onvolwassen snuitertje huist - vind ik ook in de film een hele mooie - en de scene waarbij hij door Mozarts muziek bladert, door Constanze bij hem achtergelaten, en helemaal overdonderd raakt van de topkwaliteit ervan. Erg leuk, zoiets. Het koor mocht vragen stellen. Die waren toch in de orde van "wat ging er door je heen". Ik zou ook niet zo gauw iets beters weten, hoor, daar niet van. Maar naar aanleiding daarvan, heb ik mij wel afgevraagd wat die Salieri nu eigenlijk voor muziek componeerde. En of daar nog iets van bewaard is gebleven. De film (het toneelstuk) suggereert dat dat niet veel soeps is. Maar ik zou het wel eens willen weten.

Rondleiding door Yale

2009-10-13T20:10:00.000-04:00

Toen Reinout hier was, heb ik van de gelegenheid gebruik gemaakt om mij, samen met hem, over de Yale campus te laten rondleiden. Het is toch wel iets bijzonders, zo'n grote en voor Amerikaanse begrippen oude campus. De rondleiding werd verzorgd door een student, die van alles wist te vertellen over de historie van Yale. Ik ben het meeste alweer vergeten. Maar 't is ergens in 16zoveel gesticht, heette toen nog geen Yale, was nog niet in New Haven gevestigd, en bestond uit 1 professor en 1 student.

Het hart van de campus is alweer van een stukje later. Dat zijn deze gebouwen, gelegen aan de New Haven Green. De toren met poort erin is Phelps Gate. Als je daardoorheen loopt, kom je op een grote binnenplaats, waarin ook weer gebouwen zijn gelegen.

Vroeger was dit de hele campus, maar tegenwoordig worden de eerstejaars, de freshmen, er ondergebracht. Alle undergraduates wonen op campus. Graduates (ouderejaars, wat wij Masterstudenten zouden noemen) kunnen ook wel buiten de campus wonen. Maar eerstejaars wonen met zijn allen hier.

Op de binnenplaats staan verschillende beelden van helden uit de Yale geschiedenis. Of eigenlijk anti-helden. Yale University is genoemd naar meneer Yale, een rijke man waarvan men hoopte dat hij een flinke donatie zou doen als de universiteit naar hem zou worden genoemd.

Helaas ging Yale dood voordat er fondsen overgemaakt konden worden, dus hij heeft uiteindelijk alleen zijn naam bijgedragen. Een vergelijkbaar schlemielig verhaal is gekoppeld aan dit beeld: Nathan Hale. Een Yale graduate, die in de tijd van de onafhankelijkheidsoorlog werd gerecruteerd als spion. Volgens het verhaal vond hij dat zo prachtig dat hij er in de kroeg over ging opscheppen. Toevallig zat er ook een Engelse soldaat in die kroeg, en Hale werd gearresteerd voordat hij zelfs maar aan zijn carriere als spion begonnen was. Op spionage stond de doodstraf. Hale werd ter dood gebracht met in zijn ene jaszak de St James bijbel, en in zijn andere zijn Yale diploma. En riep daarbij woorden als: voor God, vaderland en Yale! Dit heeft hem onsterfelijk gemaakt, en daar staat hij nu, niet eens naar zijn eigen image gebeeldhouwd maar naar dat van een handsome looking student van vele jaren later. Dat vind ik nu geinig, zo'n anti-held.

Als studenten hun eerste jaar achter de rug hebben, worden ze ingedeeld bij een van de colleges van Yale. Dit is er een van - ik denk Trumbull College.
Daar verhuizen ze dan naar toe en hoeven er nooit meer weg: ze eten en slapen daar en er worden allerlei hoog-niveau activiteiten voor ze verzorgd. Een praatgroepje met Hilary Clinton, of een discussiebijeenkomst met Al Gore. Yale heeft illustere alumni. Zowel Clinton als Bush komen bij Yale vandaan, bijvoorbeeld. Elk college heeft een dean, een soort studie-adviseur, en een master, die meer een soort vaderrol vervuld. De master woont op de college met zijn gezin, voor de dean is het meer een baan. Het indelen ("sorting" net als in Harry Potter) gebeurt volgens het meisje van de rondleiding volledig random. Geen sorteerhoed dus. Jammer. Op een of andere manier vind ik het moeilijk te geloven. Ik weet ook niet waarom. In elk geval zijn deze colleges wel op Engelse leest geschoeid: een naadloze voortzetting van de Engelse kostschool. Al is het in de US niet gebruikelijk dat high school kinderen naar kostschool gaan, toch denk ik dat het voor ouders wel een prettig idee is, zo'n beschermde omgeving. Nog een jaartje thuis blijven wonen is er gewoonlijk niet bij, daarvoor zijn de afstanden te groot.

Hieronder de Yale universiteitsbibliotheek, waarvan ik al eens eerder opmerkte dat het net een kathedraal is. Ik ben er nu achter gekomen dat de architect hem ook als kathedraal gebouwd heeft, toen hij besefte dat zijn wens om een echte kathedraal te bouwen wel niet meer in vervulling zou gaan.

Ook van binnen is het gebouw erg kathedralig.

De laatste foto is van een modern gebouw: het gebouw waar de echte zeldzame boeken staan. Van buiten is het van witte steen, maar van binnen blijkt dat het steen lichtdoorlatend is, waardoor het gebouw in een soort gele schemering gehuld is. De allerzeldzaamste exemplaren staan dan nog eens in een apart glazen kooitje. Stof- zuur- insect-en vetvrij worden deze schatten bewaard tot een wereldberoemd expert ze komt raadplegen om diepgaande inzichten op te doen.

Herfst in Connecticut

2009-10-11T20:32:00.000-04:00

Een ritje met de Chrysler door het achterland: vanaf New Haven de 63 richting Waterbury, en weer terug via de 8 en de 95. Prachtig weer, in de zon nog steeds lekker. Een aantal dingen valt op.

In de eerste plaats: ook waar geen bos op de kaart staat, is Connecticut grotendeels bebost. Men doet hier niet aan landbouw. Niet meer, liever gezegd. Een enkele appelboomgaard, volgens mij grotendeels toeristisch. Maar akkerbouw en zelfs veeteelt vindt niet meer plaats in New England. Volgens zeggen omdat de grond hier niet geschikt is. Dat lijkt me sterk. Maar het zal wel waar zijn dat de grond in bijvoorbeeld Iowa geschikter is voor mais. En de prairies in Montana voor vee. Omdat het land zo groot is kun je dat spreiden. Ideeen van self-sufficiency zijn een stuk gemakkelijker te realiseren op een continent, dan in een klein land zoals bijvoorbeeld Zwitserland waar dan alles op die alpenhellingen moet gebeuren. Wie zich verdiept in statistieken over bos ziet inderdaad een toename van het bebost areaal in Noord-Amerika. Dat klopt dus. Het is in elk geval prachtig om doorheen te rijden, vooral nu in de herfst. Deze foto is gemaakt bij de Naugatuck rivier, die verderop de grotere Connecticut rivier in stroomt.

En een tweede ding dat opvalt, is dat het niet mogelijk is voor een buitenstaander om die bossen te betreden. Je kunt eigenlijk zelfs bijna nergens stoppen. Bij een tankstation, of een winkel. Of een woonhuis - er liggen daar een mooie huizen, niet te geloven - maar dat durf ik dan weer niet goed. Voor deze foto had ik geparkeerd op een Park & Ride bij een piepklein stationnetje. Ik denk dat het toegankelijk gedeelte van de bossen voornamelijk private property zal zijn. Ik herinner me dit ook van onze vakantie, alweer meer dan tien jaar terug, upstate New York. Overal bos maar je kan er nergens in. Aan wandelpaden doen ze niet echt. In de reservaten heb je vaak nog wel een bezoekerscentrum vanwaar een trail loopt, die je gewoonlijk in een half uurtje wel hebt afgelegd. Of het is weer meteen heel heftig, zoals de Appalachian Trail die onder andere ook door Connecticut loopt: een tocht van 2000 mijl of zo, waar je in maart aan moet beginnen in het diepe zuiden, Georgia of zo, om voor de winter in Maine het eind te bereiken, en waar je dagen lang loopt zonder iets of iemand tegen te komen. Maar gewoon een leuke boswandeling van een paar uurtjes, helaas pindakaas.

Wat precies het verschil is tussen "gewoon" bos en reservaatbos is mij niet duidelijk. Ik ben niet in een reservaat geweest - er zijn er wel, maar die waren net te ver weg voor de paar uurtjes die ik had. Ik hoop er nog achter te komen. Er zijn een paar reservaten aan de kust, waarvan zeker een ook op fietsafstand. Die zijn anders van karakter - moerassig, met veel watervogels. Daar ga ik zeker ook nog wel kijken.

Om toch even mijn neus buiten de auto gestoken te hebben ben ik toen maar naar mijn eigen East Rock park gegaan. Ook daar is het herfst. Ik heb de klim naar de top gewaagd. Het is hier net Luxemburg, zou je op het eerste gezicht denken. Maar dat is schijn: er staan geen beuken maar andere bomen, veel Amerikaanse eiken maar ook van alles wat ik niet meteen ken. En waarvan ik verzuimd heb het op te zoeken in Reinout's Audubon Field Guide to New England.

Het was zowaar druk in dit bos, wandelaars en fietsers, allemaal voor een ommetje naar de top. Het uitzicht op de top was overigens niet geweldig. Ook daar stonden bomen. In Luxemburg zouden ze daar dan een open plek gecreeerd hebben en een leuk bankje geplaatst. Hier dus niet.

En herfst is het ook in Orange Street. Schuin bij mij aan de overkant staan deze bomen: maple leafs.

Toch is het een merkwaardig idee, een staat zonder landbouw. Er wonen genoeg mensen (3,5 miljoen) maar die doen dus andere dingen en worden geheel gevoed van buitenaf. De bomen zijn er niet eens voor de bosbouw. En dus ook niet voor de recreatie! Ze staan er gewoon omdat er niks anders gebeurt met de grond. Dadelijk gaan ze hier nog terug naar pre-columbiaanse tijden. Dan zullen die native americans eens goed kunnen lachen. En Columbus Day met andere ogen bekijken!

wheels!

2009-10-10T19:51:00.000-04:00

Hoogste tijd om eens gemotoriseerd te raken. De VS zijn toch eigenlijk alleen per auto te ontsluiten. Dit weekeind heb ik een auto. Vanwege de herfst: het begint hier nu prachtig heldergeel en vuurrood te kleuren, en omdat ik volgens weekeind in New York ben wil ik er nu van genieten. Over twee weken is het misschien te laat. De auto die ik heb gehuurd is een Chrysler, ziet foto. Die heb je bij ons ook. In Nederland zijn het forse auto's maar hier horen ze tot de kleintjes. Stuitend duur, trouwens. Niet eens zozeer de huur, als wel de verzekeringen die ze me erbij aansmeerden. Ik durfde geen nee te zeggen. Je weet het inderdaad maar niet. Nu ben ik gecovered voor iedereen die mij waar dan ook voor wil sue-en. Dus ik kan dit niet al te vaak doen. Mijn fiets heb ik achtergelaten bij het verhuurbedrijf in Crown Street, zodat ik nu inderdaad mij uitsluitend per auto kan verplaatsen. Het is een automaat, zoals te doen gebruikelijk hier. Yes lady, you can drive it with one foot! Het mannetje van het verhuurbedrijf keek er enorm van op dat ik een auto met versnellingen gewend ben. Dat is hier iets bijzonders en kennelijk pas ik niet in het profiel. Ik kreeg het ding niet eens van de parkeerstand af, wat hij helemaal hilarisch vond. Ja, weet ik veel dat je op de rem moet trappen om hem te ontgrendelen. Dat verzin je toch niet. 't Was wel even wennen hoor. Gelukkig is het verkeer hier heel rustig en de chauffeurs werkelijk heel beleefd. Tot twee keer toe heb ik het alarm laten afgaan. Ik ben er nog steeds niet precies achter waarom. Ik heb het ook weer uitgekregen maar weet ook niet precies hoe. Op die momenten staat het zweet me op de rug. Maar als je lekker over de wegen tuft is het toch wel fijn. Ik heb mij tot de shopping mall in North Haven gewaagd. And I shopped my ass off. Allemaal nuttige dingen. Zoals klerehangertjes, en een wasmand, en een prullebak. En beddegoed. En een zwart mapje met 3 ringetjes voor mijn koormuziek. En een waterkoker. En een dweilbezem, kan ik morgen lekker schoonmaken. Lynda is behoorlijk netjes en wil dat we ieder weekeind poetsen. Maar om op de knieen te gaan om de vloeren met haar vieze oude dweiltje te bewerken, daar heb ik toch geen zin in. En een afwaskwast en theedoeken. Daar doen ze niet aan in dit land. Als je al zo achterlijk bent om geen afwasmachine te hebben, was je af

met een sponsje en zet je het spul op het aanrecht neer om te drogen. Mijn theedoeken heten dan ook kitchen towels, keukenhanddoeken.

In de winkels wordt het al volop Halloween. Dat is pas op 31 oktober, dus nog wel een week of 3, maar desondanks. Overal pompoenen en winkels vol enge verkleedkleren. Dit plaatje is uit de Stop & Shop, een reusachtige supermarkt waar ze bijna alles hebben. Die dingen rechts in paarse verpakking zijn pumpkin carvers. 't Is niet helemaal mooi zichtbaar, maar het zijn een soort kleine electrische zaagjes waarmee je de pompoenen te lijf kunt om er enge gezichten in uit te zagen. Daarnaast een serie ballen met enge gezichten erop, met een mij onduidelijk doel. Moet ik toch maar weer op Wikipedia kijken om het fijne van dat Halloween te weten te komen. Aan Lynda heb ik wat dat betreft weinig. Zij is niet erg geintegreerd geraakt. 't Is een type, Lynda. Zij doet me op een bepaalde manier erg aan Selma denken, dus dat voelt wel vertrouwd. Maar daarover een andere keer meer.

Morgen hoop ik wat mooie herfstplaatjes op het weblog te zetten!

eerste levensbehoeften

2009-10-08T20:59:00.000-04:00

Eerste levensbehoeften zijn, zoals bekend, eten en zingen. Wat betreft eten heb ik het hier niet zo slecht. Ik heb een hekel aan koken voor mij alleen, dus meestal doe ik dat ook niet. Dat brengt het gevaar met zich mee dat ik ver-hamburger in dit land van dikke mensen.

Maar dat hoeft hier niet! Bij mij in Orange Street zijn drie supermarktjes die ook versbereid voedsel verkopen. Twee Italianen: Nica's en Romeo & Cesare. Ik heb me laten vertellen dat dat vroeger 1 zaak geweest is, maar dat de broers ruzie hebben gekregen en de zaak is opgesplitst. Het assortiment is inderdaad verrassend gelijk. Deze zaakjes verkopen dan pasta, lasagna, salades en allerlei vlees en vis. Als je snel bent hoef je 't niet eens op te warmen. Anders even in de magnetron. En eentje, waarvan hier de foto, doet in fine middle-east cuisine. Die verkopen falafel en (kun je zien als je heel goed kijkt) shawerma, wat als je het op zijn Amerikaans uitspreekt wel erg veel wegheeft van shoarma op zijn Leids uitgesproken. Dat is erg lekker. Vanavond heb ik daar gehaald. Falafel op pita-brood, met salade. Misschien ga ik van 't weekeind wel eens koken, je weet het maar niet. Er is in elk geval weer een keuken waar ik in kan!

Tweede levensbehoefte is zingen. Een mens knapt op van een avondje zingen, zoals ik gisteren weer heb gedaan. Ik vind het opmerkelijk hoeveel je als dirigent kunt bereiken met een groep over het algemeen matige zangers, als de discipline maar goed is. Omdat iedereen zijn noten kent, het zuiver en gelijk is, en last but not least iedereen de aanwijzingen van de dirigent opvolgt. Volgens Bas is dat de kracht van Amerikanen. De stemmen zijn niet veel bijzonders maar we zongen een stuk van Palestrina desondanks zo mooi dat ik er van ontroerd was. En de dirigent ook. Stunning, zei hij. My thoughts exactly! De bijgevoegde foto's zijn van een optreden van een selectie van dit koor in de New Haven Library vanavond, in het kader van Columbus day.

Dat is vandaag: hoera, Columbus heeft Amerika ontdekt. De Italianen in de stad, en dat zijn er nogal wat, vieren dat uitbundig. De enkele native american die het misschien een wat minder geslaagde landmark in history vindt heeft pech gehad. Maar dit koor zong dus om het te vieren Italiaanse madrigalen. Erg leuk hoor. Ik heb gevraagd of ik mee mag doen als ze weer zoiets doen. En dat mag! Begin december! Nog leuker! De dirigent, Mark Bailey, is de derde van links.

De laatste foto is van het apparaat dat gebruikt wordt bij de repetities, en dus ook bij het concert. Het is een electronisch clavecimbel / orgel / pianootje. Het kan niet alleen de geluiden produceren maar ook nog eens verschillende stemmingen. Hebben we tijdens een repetitie gehoord. Zuiver in een toonsoort, middentoon, en nog zowat stemmingen. Het voordeel boven een echt klavecimbel is, zegt Mark, dat het gemakkelijker meeneemt, maar vooral ook dat je 't niet om de haverklap weer hoeft te stemmen. Dat gaat zomaar vanzelf goed. Ik vind het wel een schattig apparaat. Met dat ingelegde hout en die nep-glas-in-lood-raampjes aan de zijkant.

Verhuisd!

2009-10-07T22:22:00.001-04:00

Terug van weggeweest! Een congres in Boston - nu eens geen last van jetlag op een Amerikaans congres! - en een bliksembezoek aan Nederland voor wat dringende zaken. Bij terugkeer ben ik in mijn nieuwe appartement getrokken. Hierbij het gebouw, van de voorkant aan Orange Street, en van de zijkant aan Avon Street.

Het appartement dat ik mag delen met Lynda ligt op de bovenste verdieping, het witte gedeelte aan de voorkant is onze woonkamer, links daarvan ligt Lynda's kamer en mijn kamer ligt aan de zijkant, niet zichtbaar vanaf de straat. Aan deze foto's kun je zien dat het een echt appartementengebouw is. Het is een beetje een ouderwets gebouw, volgens mij ook met gebreken hier en daar. Er is een mooie ruime en best wel deftige entree. Overal houten vloeren, in principe mooi maar slecht onderhouden. Het gebouw maakt geluiden, de badkamer is een dump (hoewel dat bij de Vortmeyers ook zo was in hun paleisje), de ramen sluiten niet helemaal en dat soort dingen. Maar dat stoort mij niet. De sfeer is wel vriendelijk en er hangt een geur van oosters eten in huis. Lynda is een Frans-Algerijnse, een postdoc die hier voor twee jaar is, waarvan nu een jaar om is. Zij had eten voor mij gemaakt toen ik na een lange lange reis aankwam, kip met rijst. Ze heeft de hele avond in de keuken gestaan want ze kookt voor meer dagen tegelijk, dan hoeft ze het niet zo vaak te doen. Dat breng ik vooralsnog niet op. Vanavond heb ik mijn avondeten gehaald bij Romeo & Cesare, een supermarktje waar ze ook hapklaar eten verkopen. Lasagna, en pasta, en allerlei salades. Vanavond heb ik een broodje kip met paprika gegeten. Erg lekker en ik hoef er lekker niks aan te doen.

De woonkamer is lichtelijk rommelig gemeubileerd. Mijn kamer is behoorlijk ruim en nog wel een beetje kaal. Een foto van mijn slaaphoekje met queen-size bed, waar ik zo in kon gaan liggen want Lynda had het voor me opgemaakt. Ik voelde me helemaal welkom. Er moet nog wel wat aan gebeuren. Maar dat komt allemaal nog wel. Ik ben van plan om dit weekeind een auto te huren om naar de shopping mall te gaan voor wat broodnodige aankopen. Zoals een prullebak. En een bureaulampje. En een waterkoker!

Hoe het is om een appartement te delen weet ik eigenlijk nog niet. Ik heb er geen ervaring mee. Vandaag ben ik eigenlijk nauwelijks thuis geweest - het is woensdag zangdag, toen ik naar mijn koor vertrok was Lynda nog niet thuis, en nu ik thuiskom is ze al naar bed. Maar wat de gewoontes zijn? Geen idee. Gebruikt men de woonkamer of is dat not done? Ik eet er, maar heb nog niet de neiging gehad op de bank een boekje te gaan lezen. Televisie kijken zou kunnen, maar die is er niet. Eet men wel eens samen of is dat not done? Hoe gaat het als er mensen op bezoek zouden komen? Ga ik daarmee de woonkamer in of is dat not done? 't Is ook een beetje gek om ze hier op mijn slaapkamer te laten komen. Dan zou 't nog veel gemeubileerder moeten zijn. Misschien kan ik op een yard sale nog wel eens wat op de kop tikken - een stoel en een bijzettafeltje zou al een hoop schelen, en nog een klein boekenkastje of zo. Of zou het not done zijn om bezoek te krijgen? Een gewoonte waar ik wel al achter ben: men laat hier de deuren van plee of badkamer open, als men er niet vertoeft. Dan kan iedereen zien dat er niemand in zit. In de gecombineerde badkamer-plee in dit appartement is dat een nuttige gewoonte. Die kan niet op slot ... Anyway, in de komende weken zal ik hier ongetwijfeld achter gaan komen.

Een regenachtige zondag

2009-09-28T11:26:00.000-04:00

Slecht weer, voor het eerst. Ik heb mij deze zondag onledig gehouden met inpakken - I'm leaving my Addams family. En als ik terugkom van mijn diverse bezigheden trek ik in mijn nieuwe appartement, 745 Orange street. En met het vergelijken van de financieel jaarverslagen van Yale en Leiden, met enkele opmerkelijke conclusies. Zo heeft Yale een jaarlijkse instroom van studenten die ongeveer de helft is van de Leidse. De totale studentenpopulatie is iets meer dan de helft - Yale kent weinig uitval, geen wonder als je $ 40000 per jaar collegegeld moet betalen. Hun vaste wetenschappelijke staf is twee-en-een-half keer zo groot als de Leidse, hun jaarlijkse inkomsten vijf keer zo groot, en hun vermogen honderd keer zo groot. Per student hebben ze dus een ordegrootte meer te besteden dan wij in Leiden. Van die inkomsten is helemaal niets vergelijkbaar met onze "Rijksbijdrage". Collegegelden is natuurlijk een belangrijke bron, maar ook hun "werk voor derden" is een factor 10 hoger dan de Leidse. En de donaties, rijke alumni. Maar de grootste bron is "endowment", opbrengsten van bezittingen.

's Avonds ben ik naar de bioscoop geweest. Leek me wel eens leuk als afwisseling op filmpje kijken op mijn laptop in mijn kamer. Nou, dat viel tegen. Ik was de enige bezoeker dus ze hebben de film alleen voor mij gedraaid. Wel beter beeld, en ook comfortabeler stoel. Maar geen social experience. Ik heb hem niet eens uitgezien, want ik moest Reinout van de trein halen en naar zijn onderkomen brengen: een B&B in Everit Street, vlakbij de Vortmeyer residence, en o zo deftig. Prachtige kamers, en een uitgebreide living room waar je ook mag zijn en waar een Steinway vleugel stond waar je op mocht spelen, en een enorme serre met zelfs een zwembad erin. Niet in gebruik, helaas: er stond geen water in en in plaats daarvan lag het vol met kinderspeelgoed. Maar toch.

Reinout is nu hier op 380 Edwards street gesprekken aan het voeren met deze en gene. Straks gaat hij een lunchlezing geven (met sandwiches). Daarna krijgen we (ja ik ook, had ik nog niet gedaan) een rondleiding over de oude Yale campus, dat gedeelte met de Oxford-achtige gebouwen en Colleges. En later op de middag vertrekken we naar Boston, met Amtrak, voor het A-LCA congres. Leuke stad, wat groter en levendiger dan New Haven.

Met de zipcar gaat het niks worden, vrees ik. Ik werd midden in de nacht wakker gebeld op mijn mobiele telefoon. Het bleek de mevrouw van de rijbewijzenregistratie te zijn, die vergeten was dat er tijdverschil is tussen Europa en Amerika. Zij kon mij niet helpen. Het enige wat ik van haar kan krijgen is een echtheidsverklaring van mijn rijbewijs. Waar ik wel moest zijn voor mijn driving history verklaring wist ze ook niet. Dan zou ik dat vanuit hier moeten gaan uitzoeken ... laat maar. Ik huur wel af en toe gewoon een auto, zo vaak zal ik hem niet nodig hebben. In de komende weken een keer, voor een tochtje herfstkleurgenieten. Dat is hier een gewoonte, net als het kersenbloesemgenieten in Japan. De blaadjes zijn nu nog groen, maar het kan nu elk moment beginnen!

Ivy League

2009-09-26T22:11:00.001-04:00

American Football - daar moet je toch geweest zijn. Dacht ik. Toen ik in het door Yale International verspreide digitale foldertje zag dat vandaag de opening van het Ivy League seizoen was in de Yale Bowl: Yale tegen Cornell. Dus ik erheen. Dat was allemaal goed geregeld: pendelbussen vanaf het centrum van New Haven naar de Bowl, daar zat ik dan tussen de studenten in Yale outfit, en gratis toegang met mijn Yale pas. Ik ben behoorlijk blanco wat betreft deze sport.

De regels van het spel zijn me helaas niet duidelijk geworden. Met voetbal heeft het niks te maken, dat wist ik al. Het lijkt eerder op rugby. Ik had me nota bene voorbereid door op Wikipedia te kijken. Zo wist ik dat het team uit 11 bestaat en dat de quarterback de aanval leidt, en dat er geen doelman is, en dat je kunt scoren door touchdown (bal over de achterlijn werken, 6 punten) of bal tussen de palen schoppen (3 punten). Maar voor de rest is het mij niet geworden. Er zijn twee helften van elk 2 x 15 minuten. Maar die 15 minuten duren eindeloos omdat om de haverklap het spel, en daarmee de klok, wordt stilgelegd. Vanwege ....? Er gebeurt bijna niets. De bal wordt geschopt, iemand vangt 'm en wordt dan besprongen door tegenstanders. Dat mag, kennelijk. En dan wordt er eindeloos gehannest en gewacht, en dan gebeurt dat opnieuw: schoppen, vangen, bespringen. Soms valt de bal op de grond en pakt niemand hem, maar gaan ze er in een kringetje omheen staan. Maar meestal is het een gevecht van 22 man op een kluitje. Er zijn 11 spelers per team, maar vele tientallen wisselspelers. Er wordt voortdurend gewisseld, soms het halve team tegelijk. Dat gaat gewoon zomaar tussendoor. Het is dus op dat veld een enorme chaos en gekrioel. Het kostte me de grootste moeite om zelfs maar de bal te volgen. Dus de regels zijn helaas nog steeds een mysterie voor me.

Ik bleek in het vak van de tegenpartij te zijn gaan zitten, Cornell. Dat geeft hier niks, ten eerste kon het mij niet schelen wie wint en ten tweede kent men hier geen hooligans. Het publiek was ook weinig fanatiek. Er zat van alles: oude mensen, kleine kinderen, picknickende gezinnen enz. Heel gezellig zo al met al. Cornell won uiteindelijk met 14-12. Toen ik wegging, was het 14-6 (ik moest plassen en daarvoor moest je het stadion uit, en toen had ik geen zin meer om naar binnen te gaan) dus Yale moet in de laatste minuten nog een touchdown hebben gemaakt.

Rondom het veld en het spel was er ook steeds wat gaande. Beide partijen hadden cheerleaders, en beide partijen een drumband. Cornell won het ook op dat gebied. Hun cheerleaders hadden veel leukere dansjes en gecompliceerde kunsten. En hun drumband was echt fantastisch. Ze hadden een hele show op het veld, met veel heen en weer geloop en zo - wie wel eens naar de military tattoo kijkt op de BBC weet wat ik bedoel. Maar ook tijdens de wedstrijd bleven ze bezig. Ze zaten vlakbij dus ik heb het allemaal meegemaakt. Als er wat interessants gebeurde op het veld gingen ze loos. Als het weer eens een keer time-out was gingen ze loos. Zomaar in 't algemeen op willekeurige momenten gingen ze loos. Steeds met andere jingletjes. Ze splitsen zich op en stelden zich dan op verschillende plekken op,

hier de saxofoons, daar het koper, en gingen dan in kleiner verband liedjes spelen. De Yale drumband was een aanfluiting. Nog niet half zo groot en bijna onhoorbaar. Er zaten nota bene violen in. Hoeveel kneuziger kan het worden.

Ik vond het erg amusant maar ik geloof niet dat ik er nog eens heen ga. Misschien nog eens een baseball wedstrijd. Ik heb goeie hoop dat ik dat beter zou begrijpen. Het baseball team van New Haven sucks, volgens Noah - het zit in de laagste divisie, helaas. Misschien moet ik eens naar de Boston Red Sox, die schijnen top te zijn, voor Noah reden om te willen dat Connecticut zich met Massachusets tot 1 staat verenigt. Is wat voor te zeggen, toch. Al die kleine prutsstaatjes in New England kunnen beter hun krachten verenigen en naast 1 goed baseball team ook 1 goed football team produceren.

Tag sales en Circles

2009-09-25T22:22:00.000-04:00

Dit is Shi-shi. Het hondje van Pam de vriendin van Alexander Vortmeyer. Die woont hier ook, tenminste als Pam hier is. Vandaag trof ik het arme mormeltje helemaal alleen aan.
Het beestje was dolblij om mij te zien, he doesn't like lonely. Behalve Shi-shi woont hier ook nog een chinchilla. Dat nog zieliger mormeltje (niet veel kleiner dan Shi-shi) zit in een kooi in een kamer voor zichzelf alleen. Leon moet ervoor zorgen maar volgens mij gaat dat niet altijd goed. Dus de chinchilla ziet nooit iemand. Maar misschien vindt hij dat niet erg. En dan is er nog de inwoner van de zolder. Die heb ik in al die tijd een keer gezien. Hij leidt een eenzaam bestaan, behalve in het weekeind, dan gaat hij naar zijn gezin in Maryland.

Maar om een lang verhaal kort te maken, de Vortmeyers waren er niet omdat ze naar een sale waren, georganiseerd door de school van Leon. Die sales, dat is hier iets zeer grootschaligs. School sales, tag sales, yard sales ... ik heb er al tientallen gezien en krijg voortdurend mail dat er nog veel meer zijn. Het komt eigenlijk neer op het verkopen van je ouwe rommel. Het geld gaat dan naar een of ander goed doel. Als je ergens money voor wilt raisen organiseer je zo'n sale. Mijn koor gaat er ook een houden, op 3 oktober. Subsidies kennen ze hier niet, eigenlijk. Overheidssubsidies, dan: ze hebben wel fondsen zoals wij ze ook hebben. Van die particuliere fondsen: iemand heeft ergens geld voor beschikbaar gesteld of nagelaten. Hoe makkelijk of moeilijk het is daarvan geld los te krijgen weet ik niet. Maar volgens mij moeten ze veel meer energie steken in het bij elkaar scharrelen van de benodigde dollars dan wij. Vandaag riepen ze de leden op tot het doneren van spullen en/of tijd. Met een handleiding erbij: denk eraan, geen junk! Het is geen flea market! Wel kleding, netjes gewassen en gestreken, of speelgoed, gewassen en ontsmet, keukenapparatuur: no dead appliances. Dus geen ouwe rommel, eigenlijk, maar hele goeie dingen die je desondanks kwijt wilt. Eigenlijk een gek idee, dat heel Amerika elkaars afdankers koopt. Zo reizen de spulletjes van huis tot huis heel Amerika door.

Deze avond ben ik naar een concert geweest van het Yale Symphony Orchestra, het Codarts orkest van New Haven zal ik maar zeggen.
Dit orkest houdt denk ik geen tag sales. Wel kun je donateur worden. Afhankelijk van het bedrag wat je geeft kom je dan op een lijst terecht, die achterop het programmaboekje staat. Wie meer dan $600 geeft behoort tot de Charles Ives Circle. Van $250 tot $600 kom je in de Paul Hindemith Circle. Enzovoorts. Sloebers die slechts $25 geven komen in de obscure Gustave Jacob Stoeckel Circle. Daar wil je toch niet bijhoren. Daar zitten dan ook enkele anonieme donateurs in.

Het concert vond plaats in deze zaal: de Woolsey Hall, en was gratis toegankelijk. Yale heeft geld, ja, de Yale School of Music hoeft niet te sappelen. Een mooie hal wel. En trouwens een erg mooi concert, ook die School of Music is hier kwaliteit. Ze speelden Concert voor Orkest van Bartok, dat ik bleek te kennen. Muziekstudenten hier zijn voor driekwart Aziaat, met name Chinezen en Koreanen. De foto is niet zo best maar die zonder flits waren allemaal bewogen, helaas.

Omgangsvormen en communicatie

2009-09-24T21:56:00.000-04:00

Vandaag hadden we op 380 Edwards street een Japanner op bezoek, een onderzoeker die bij Masa langs kwam. Het is gebruikelijk dat zulk soort gasten dan een lunchpraatje houden. Reinout gaat dat over een dag of vier ook doen als hij bij mij langskomt. Vandaag was er free food bij aanwezig, wat bepaald een pluspunt is en de opkomst bevordert, niet alleen voor studenten; hopelijk is dat er maandag ook. Japanners hebben de gewoonte onverstaanbaar Engels te spreken en hele hele ingewikkelde powerpoint presentaties te maken, met gecompliceerde schema's en ingewikkelde bouwwerken en veel te veel informatie op zo'n slide om in je op te kunnen nemen. Deze Japanner was geen uitzondering. Zijn presentatie was behoorlijk onbegrijpelijk, hij begreep onze vragen niet en wij zijn antwoorden niet. Desondanks straalde hij van genoegen. Waaraan meet hij zijn succes af? Want het was voor hem duidelijk een succes. Op die vraag heb ik geen antwoord.

Waarom is het zo'n opluchting om met een landgenoot te praten? Het is niet de taal; hoewel het comfortabel is om Nederlands te spreken hoef ik ook in het Engels niet naar woorden te zoeken. Het is meer een soort gemakkelijk en vertrouwd gevoel, een ons-kent-ons achtig iets. De kijk op de wereld, de verbazing, hoe zo'n gesprek verloopt, de grapjes zelfs zijn toch heel herkenbaar onder landgenoten. Het Nederlander-gehalte in mijn leven was hoog vandaag - Ingrid was er, Selma belde en ik had een lang gesprek met iemand van het ministerie van VROM. De opluchting dat je weet dat aan het andere eind van die telefoonlijn een gewone Hollandse botterik zit, die geen blad voor de mond neemt en dat ook van mij niet verwacht! Ik vind dit, nu ik het zo ervaar, een heel andere kijk geven op dingen als integratie, buitenlanderwijken enzovoorts. Het is volkomen logisch dat mensen van dezelfde achtergrond in het buitenland bij elkaar kruipen. Waarom is dat eigenlijk erg? Ik zou het ook doen en er mij beter bij voelen. En ik geloof niet dat het mijn functioneren in de maatschappij zou belemmeren als ik het deed. Daar krijg je vanzelf heus genoeg van mee.

Vanavond heb ik bij overbuurman Reid gegeten. Met zijn kinderen Hannah en Noah - a really Jewish family, inderdaad, zelfs een Hebreeuws naambordje naast het Amerikaanse. Van de afhaalchinees, aan de keukentafel, uit kartonnen bakjes met alleen een vork en een plastic beker prikwater. Dat vind ik dus een groot genoegen. 't Was ook eigenlijk een impuls-uitnodiging op het laatste moment omdat we vandaag voor het laatst overburen zijn. Hannah gaat volgend jaar naar College. Om die reden gaan ze morgen met haar naar Los Angeles om wat colleges uit te checken. En als ze terugkomen ben ik weg hier bij de Vortmeyers. Noah zit nog op middle school - ze hebben er drie hier: elementary school van 5 - 10 jaar, middle school van 10 - 15, en high school van 15 - 18. Grappig dat ze, vanwege eigen keuze, op zeer verschillende scholen zitten. Hannah op een volksschool met 50% hispanics, 45% blacks en 5% whites, en een hoog gehalte zwangere meisjes, Noah op een arrogant rich kids school van professorskinderen. 't Is ook niet het typische rijke Amerikaanse gezin. Beth, Reids vrouw, heeft een carriere in iets PR-achtigs opgegeven om les te gaan geven op een middelbare school. Het verdient veel minder en geeft veel minder status maar ze vindt het wel veel leuker. En ze heeft meer tijd voor andere dingen. Zoals haar kids.

Hier in huize Vortmeyer is de nanny Colleen er weer tot laat - 't is al half elf en ze is er nog! Ik was blij haar te zien, een eiland van normaalheid in deze geschifte familie. Hi, how're you doin'? I'm good, how are you doing?

Omgangsvormen

2009-09-23T23:06:00.000-04:00

Elke Amerikaan zegt als begroeting: Hi, how are you doing? Ik wist allang dat het geen serieuze vraag is, in de zin van dat die Amerikaan dan ook wil weten hoe het met je gaat. Maar wat nu precies het juiste antwoord is op deze vraag, daar ben ik nog niet helemaal achter. Er zijn door de bank genomen twee mogelijkheden. De eerste is: I'm good, how are you doing? En de tweede is, gewoon Hi of zelfs helemaal niks. Volgens mij hangt het van de context af welk van de twee je moet toepassen. Die "I'm good" vind ik soms wel lastig. Je moet dat ook zeggen als het ontzettend niet goed gaat met je, en mensen doen dat ook. Daar heeft het verder niets mee te maken. Het is een zin waaraan alle betekenis is ontnomen.

Dezelfde beleefdheid wordt in acht genomen als je ergens nieuw bent, zoals mij nog al eens overkomt dezer dagen. Degene die erover gaat heet je hartelijk welkom, o, ze zijn zo blij dat je er bent. Maar na deze formules word je toch gewoon aan je lot overgelaten. Het gekke is, je weet dat het zo werkt, maar het valt dan toch elke keer een klein beetje tegen. Ze zijn niet echt blij.

Gisteren bezocht ik een bijeenkomst van de Yale International community. Die ging over Teaching at Yale, en het leek mij wel interessant want een van de dingen die ik hier wil doen is kijken hoe ze hier onderwijs geven. Waar het over bleek te gaan, waren de dingen die je als buitenlandse docent tegenkomt als je op Yale onderwijs gaat geven. Omgangsvormen, dus. Niet waar ik voor kwam, maar wel zeer instructief. Een steeds terugkerend punt is wat Yale docenten het "informele karakter van de lessen" noemen. Dat komt er eigenlijk op neer dat de studenten onbeleefd en lomp zijn. Althans in de ogen van buitenlandse docenten. Ze spreken je aan met de voornaam en niet met Herr Professor, daar kan niet iedereen tegen, maar ook eten ze in de klas en leggen hun voeten op tafel. En in de klas nemen ze geen blad voor de mond - ze onderbreken je, spreken je tegen en challengen je authority. Dat zijn allemaal dingen waar ik niet echt van schrik - behalve misschien die voeten op tafel - want dat doen studenten bij ons ook.

Maar wat ik wel opvallend vind is dat de andere kant op, dus van docent naar student, ontzettend veel aandacht wordt besteed aan omgangsvormen. Het wordt van het grootste belang geacht om de studenten aan te moedigen en positief tegemoet te treden. Zo mag je nooit zeggen dat ze iets fout doen. Er komen klachten als je niet genoeg glimlacht. En er zijn teaching assistents, zelf ook studenten, die als taak hebben intermediair te zijn tussen studenten en docenten. Die zijn echt cruciaal want een echte Yale professor is natuurlijk ook een arrogant bastard, die niet geneigd is zich in te houden.

Een bestaande regeling is de "dean's excuse". De dean in dit geval is niet de dekaan van een faculteit maar een soort Head Boy van het College waar je als student bij hoort. Als die het zegt, heb je als student recht op een extension of een hertentamen. Als docent kun je hoog of laag springen, maar daartegen is niks in te brengen. Vriendjes worden met de dean, dus! Dan krijg je ook je uitstel of hertentamen als je een kater hebt, en niet alleen wanneer je vader is overleden. Ook heb ik docenten horen klagen over de arrogant rich kids die verwachten dat je alles voor ze doet, altijd voor ze klaarstaat, zelf niks uitvoeren en boos zijn als ze een slecht cijfer krijgen. Aan Yale wordt niets lager dan een B- gegeven. Notwithstanding.

Door de Yale docenten wordt dit alles met verve verdedigd. Het valt reuze mee met de arrogant rich kids, er zijn heus ook arme studenten, die hoge cijfers zijn terecht want alleen de wereldtop aan studenten zit op Yale, en de dean's excuse is een zeer goede instelling omdat je als docent dan niet zelf hoeft te beoordelen of de smoes goed genoeg is. Hm. En die lompe manieren, daar moet je maar aan wennen! Dat is hier nu eenmaal de cultuur.

Nog 1 leuk voorbeeld over omgangsvormen. Ik reed op mijn fiets (zonder helm) over Whitney Avenue en keek niet goed uit. Een mevrouw in een SUV reed mij bijna aan: zij sloeg af en ik ging rechtdoor. Ze deed haar raampje open en schold mij vol uit, en ik fietste beduusd door. Even later komt er een andere auto met een andere mevrouw naast mij rijden, zij doet haar raampje open, en verontschuldigt zich voor het gedrag van de SUV chauffeuse. Dat kon echt niet, vond ze. Eigenlijk vond ik dat de SUV mevrouw gelijk had - ik had uit moeten kijken. Maar zo ga je niet met elkaar om in een nette buurt.

Verkeer, vervoer en infrastructuur

2009-09-22T21:24:00.000-04:00

Voor wie hem nog niet kent: mijn overbuurman Reid. Momenteel overbuurman zowel op werk als thuis. Workaholic eerste klas. Hij zit al om half acht 's morgens achter zijn bureau en is nooit voor zessen weg. Toch heb ik hem weer aan de koffiepauze gekregen vandaag. 's Middags is de beste tijd. Dan kakt-ie een beetje in. Van zijn kant probeert hij mij aan de fietshelm te krijgen. Hij vindt het serieus onverantwoord dat ik dat niet doe. Eerst kreeg ik een verhaal over iemand die hij kent die nog in leven is dankzij de fietshelm. En vandaag kreeg ik een preekje over dat de situatie hier toch zo anders is dan in Nederland, waar iedereen fietst en fietspaden zijn en het verkeer is ingesteld op fietsers. En waar minder SUVs zijn. Jaja. Daar heeft hij wel een punt, het staat hier nog in de krant als er een strookje asfalt tot fietspad wordt bestemd. Maar toch niet echt op het traject tussen Everit street en Edwards street, die 5 minuten door dat stille deftige wijkje. Zelf rijdt hij dat stukje inderdaad zwaar gehelmd. En neemt hij niet de route via Whitney Avenue waar nog wel eens een auto komt, maar via Saint Ronans street die op alle momenten van de dag uitgestorven is. Daar komen slechts de hondeneigenaren om hun honden in het dog park veilig te laten spelen.

Omdat ik, gehelmd of niet, mij ook wel eens buiten de stadsgrenzen wil gaan begeven heb ik me vandaag verdiept in het fenomeen Zipcar. Dat is een Greenwheels systeem dat behoorlijk op het onze lijkt. Auto's hier in de buurt, korting voor Yale medewerkers (waar ik mezelf maar even onder reken). Meld je nu aan, morgen rijden! Niet voor mij, dus: ik moet eerst een verklaring van goed gedrag ophoesten, waarin staat dat ik geen ongelukken heb veroorzaakt, niet betrapt ben op rijden onder invloed, en niet teveel verkeersovertredingen heb gemaakt. Die verklaring moet het bevoegd gezag in Nederland verstrekken, in het Engels. Sjongejonge. Waarschijnlijk is het dan ongeveer rond als ik hier weer vertrek. Maar niet geschoten is altijd mis: ik heb het bevoegd gezag gecontacteerd en krijg nu binnen drie werkdagen antwoord!

Hierbij twee foto's van 380 Edwards street, mijn kantoor. De achterkant en de voorkant. De achterkant is ingezoomd op de zolder omdat ik daar zit: meest linker raampje van de drie is de mijne. Middelste raampje is van Ned Gordon, de klusjesman van de Journal for Industrial Ecology, en het rechter raampje is onbezet. Aan de voorkant op zolder zit Reid achter het rechterraampje. Ingrid zit met nog twee studenten links. In het midden zit Masa, een visiting Japanese. And a very silent one, achter een dichte deur. Tom zit op de eerste (second floor), de drie rechter ramen. Daaronder is een vergaderzaal waar o.a. de metalenstudenten elke vrijdag zitten. Het gebouw heeft niet altijd hier gestaan. Een jaar of wat geleden is het verhuisd. Het is een paar honderd meter uphill verplaatst. Het hele avontuur schijnt met behulp van vliegtuigwielen te zijn uitgevoerd. Het uitbouwtje aan de rechterkant is van na die tijd. Er zit slechts een trap in. (Alweer voor de veiligheid - dat moeten we toch niet hebben, dat er in geval van brand wel vier mensen over de gewone trap moeten.) Op mijn vragen hoe het dan in godsnaam is gegaan met de leidingen, de riolering, de kelder en de funderingen en zo heb ik helaas geen antwoord gekregen. Apparently it worked out. Ze hebben er dan ook een traditie in. Toen Rene en ik een aantal jaar geleden op bezoek waren bij Tom heeft hij ons meegenomen naar het huis van Bob Gordon, een bekende geoloog. Dat was een prachtig oud historisch houten huis, wat ooit door 72 paar ossen was versleept van de New Haven Green naar waar het nu staat, een stukje buiten de stad richting haven.

De infrastructuur van Yale in overdrachtelijke zin is very powerful. Een voorbeeld: als je tot de vaste staf van Yale behoort, betalen ze $ 15000 per jaar aan de universitaire educatie van je kinderen. Met twee kinderen is dat dus $ 15000 x 2 (kinderen) x 4 (jaar studie) = $ 120000. Toch niet te geloven. Wat een onbedaarlijke hoeveelheid geld moeten ze hebben. En wat een incentive om vooral Yale niet te verlaten als je er eenmaal zit. Bezuinigingen doen ze ook niet aan. Tom kan zich uit een ver verleden nog herinneren dat er een department geografie is verdwenen, maar al tientallen jaren is er niemand wegbezuinigd. Ze hebben geweldige awards - Marian (ook een Yale collega) vertelde dat iemand uit haar straat een van de 15 jaarlijks uitgereikte MacArthur stipends had gekregen, in de Yale volksmond de Genius-award genoemd. Dat is een bedrag van 5 ton, geheel vrij te besteden. Je kunt er ook een huis van kopen. Al is het natuurlijk wel de bedoeling dat je er onderzoek van doet. Hoe ze aan al dat geld komen ... veel donaties van rijke alumni natuurlijk, maar dat zal toch niet het enige zijn. Ik ga eens zoeken of ik een begroting of jaaroverzicht kan opduikelen. Hun doel is, invloed in de maatschappij te verkrijgen. Dat houden ze bij en zijn ze trots op. Weer een Yale alumnus ergens president van, of governor. Ze nemen hun onderwijs dan ook serieus, dit in tegenstelling tot Leiden waar op onderwijs wordt neergekeken. Maar daarover later meer.

380 Edwards street, continued

2009-09-21T20:35:00.000-04:00

Vandaag heb ik weer in de collegebanken gezeten, bij het vak van Tom "Linkages of Sustainability". Dat was geen overweldigende ervaring. Eigenlijk gaat het net zo'n beetje als bij ons. De discussie in de zaal is actief, dat wel. Amerikanen zijn opgevoed om hun bek open te doen. En er zitten echt hele goeie studenten tussen. Maar dat is bij ons ook zo, ik ben elk jaar weer tevreden over onze nieuwe lichting Masterstudenten. Tom is, zoals zovelen uit het meer exacte milieu-onderzoek, aan het worstelen met de social sciences. Hij kan wel bedenken dat we een probleem hebben met resources, en wat voor probleem dan, en eventueel de stap naar wat er dan zou moeten gebeuren, maar hoe krijg je dat dan voor elkaar, wereldwijd maar liefst? Tot dusverre schiet het niet erg op. Er was een leuke enthousiaste anthropologe die college gaf vanochtend, maar we bleven toch weer steken bij de volkjes in Kalimantan die zo'n mooie band met de natuur hebben. Erg leuk om te horen, mooie verhalen, en in die zin voor sommigen een eye-opener dat je op een heel andere manier kunt kijken naar natuur, mens en maatschappij dan wij doen. Maar het schiet zo weinig op. We hebben een next generation nodig die daarover heen stapt. Niet de volkjes maar de dominante culturen die al die resources gebruiken zijn relevant. Hoe werken die? En wat zijn nu algemeenheden waar je over de hele wereld mee terecht kunt? Enfin.

Het metalenproject van Tom is leuk. Het is een NSF project, dus weer lekker langdurig, en hij voert het uit met enkel studenten. Hij heeft er tien, bachelors en masters. Het doel is, een beoordelingssystematiek te bedenken voor metalen m.b.t. hun schaarste. Dingen als: hoeveel is ervan, waar zit dan dan, hoeveel hebben we nodig, hoe zit het met de geopolitieke beschikbaarheid, met de economische beschikbaarheid enz. Daar moeten die studenten nu aan werken. Hier leer ik wel veel van. Hij laat ze in groepjes van twee werken, ze moeten elke vrijdag rapporteren en elkaars werk becommentarieren, en dan worden onderwerpen gewisseld, of groepjes gehusseld. Zo werken ze samen op en ontstaat er een gemeenschappelijk beeld. Eerst krijgen ze afgebakende taakjes (verzin een maat voor economische beschikbaarheid) en later komen de meer algemene zaken aan de orde (hoe zeg je iets wereldwijds over zaken die echt per mijn kunnen verschillen). Afgelopen vrijdag heb ik erbij gezeten, komende vrijdag krijg ik ze, en mag ik ze hun opdracht voor volgende week geven. Leuk hoor. Doet mij denken aan mijn eerste project voor SenterNovem, daar had ik ook zo'n groep studenten op zitten. Dat vond ik toen ook heel vrolijk. Hier doe ik nuttige ervaring op over hoe je zo'n groep beter kunt laten functioneren. Voor het project en de studenten beter.

Ingrid en ik hebben stap 1 gezet op weg naar de koffiepauze. We zijn gewoon bij Reid (want daar moeten we toch beginnen - de meest sociale man van het instituut) aan tafel gaan zitten met ons kopje koffie en een gesprekje begonnen. Over werkgerelateerde dingen, dat wel - babysteps! Maar zijdelings. Zeer interessant: stortplaatsen van oude autobanden zijn een enorme health risk, wereldwijd, vanwege dengue fever oftewel knokkelkoorts. Er blijft water in die banden staan die daardoor een ideale broedplaats worden voor dengue-carrier muggen. En er zijn wat van die stortplaatsen. Jaarlijks wordt een miljard autobanden afgedankt. Onvoorstelbaar veel. Zo zie je hoe nuttig en leerzaam zo'n koffiepauze kan zijn.

Nog een enkele observatie die hier niets mee te maken heeft: de mode hier in New Haven is echt anders dan die bij ons. Uiteraard geen Birkenstocks of crocs, maar ook geen leggings die bij ons iedereen draagt, en geen flodderjurken en bloesjes met taille onder de borsten die bij ons ook iedereen draagt. Veel spijkerbroeken en van die gewone slippers, die ze hier flipflops noemen. Lopen wij in Nederland nu voor of achter? Of zijn de modes heel verschillend in Europa en Amerika?

wat doet men op zondag?

2009-09-20T20:12:00.000-04:00

Wat doet men op zondag in New Haven? Op zondag gaat men massaal naar de kerk. Zo ook de Vortmeyers. Ik niet. Ik had een paniekje, omdat mijn bankrekening geblokkeerd is omdat ik mijn password vergeten was. Old age slaat toe. Ik herinnerde me (in tweede instantie) nog wel dat ik het vlak voor vertrek had moeten wijzigen maar niet meer waarin ik het dan had gewijzigd. Mijn gokjes waren fout en mijn rekening nu dus geblokkeerd. En ik had nog maar $12 dus dat ging niet goed. Daarom ben ik maar even naar het centrum gegaan, om te kijken of ik nog wel kan pinnen. Dat kan, gelukkig. Kan ik tenminste mijn huur betalen, zij het in cash. Op de New Haven Green was een feestje aan de gang. Volgens mij van Puertoricanen. Het was zachtjes op gang aan het komen terwijl de kerken leegliepen. Daarvan zijn er maar liefst 3 op de Green, van verschillende signatuur. Ik heb even gekeken en dit fotootje gemaakt.

Wat men ook doet op zondag, is zich laten rondleiden op een van de vele, vele rondleidingen door wat Yale gebouwen. Dat kan iedere dag. Maar nu viel het op, waarschijnlijk omdat er zo weinig andere mensen waren. Keurige, keurige mensen. Met pakken en met pumps en panty's.

Op zondag, heel merkwaardig, zijn veel musea dicht. Museumbezoeken doet men dus kennelijk niet op zondag. Maar gelukkig was het beroemde Peabody Museum of Natural History wel open. Het bestaat al sinds 1880 of zo, gesticht door de beroemde O.C.Marsh die hoogstpersoonlijk allerlei fossiele dino's heeft opgegraven en aangekocht. En dat zie je er ook wel aan. Het is een merkwaardig mengsel van oubolligheid en van buitengewoon mooie tentoonstellingen. Maar hun collectie is stunning. Ze hebben het type-examplaar van de Brontosaurus. Met als mooi verhaal dat dit momenteel nog het enige examplaar is wat Brontosaurus genoemd mag worden. Gebleken is dat de Brontosaurus eigenlijk dezelfde soort is als de Apatosaurus, en omdat die laatste naam al eerder bestond is dat 'm nu geworden. Maar omdat dit exemplaar gebruikt is om de soort te beschrijven, mag die "Brontosaurus" blijven heten. De aanhalingstekens horen erbij. Dit is hem, op de foto. Verder nog een prachtige collectie andere dino's en zoogdieren uit het Neozoicum. En een zaal met de evolutie van de mens. Ook erg mooi, vooral het gedeelte waar panelen stonden over onderzoekers sinds Darwin, en wat die aan kennis hadden bijgedragen. Overigens, in de giftshop, stond het (korte) rijtje boeken over de evolutie op het meest obscure plekje. En was er niet een boek van Darwin te krijgen. Ik ga toch in de Yale bookstore ook eens zoeken. Het is duidelijk dat ze hier niet anti-evolutie zijn, maar er wordt toch wel rekening gehouden met publiek wat dat wel is. Ook het paneel over broeikaseffect (zaaltje ontstaan van de Aarde) had die voorzichtige formulering: de meeste experts zijn het erover eens dat de uitstoot van CO2 in de atmosfeer een merkbare bijdrage levert aan het opwarmen van de aarde. Daar zou zelfs Bush niet over vallen. Toch?

weekend!

2009-09-19T19:54:00.000-04:00

Mijn eerste weekeind hier! Daarom nog maar een paar plaatjes. Ik ben de hele dag op sjouw geweest. Als eerste ben ik op mijn fietsje heeeeel ver gereden naar 432 Chapel Street, alwaar een van de twee fietszaken van New Haven zich bevindt. Om een fietsslot te kopen, dat had ik nog niet. De zaak heette Devils Gear Bike Shop en was onverwacht leuk. Hierboven een foto, het mannetje met het blauwe shirtje is met mijn fiets bezig. Fietsen is hier iets bijzonders en dan is zo'n zaak meteen een soort van hip. Hier repareren ze ook. En de muur hing vol met fietsgerelateerde krantenknipseltjes. O.a. eentje over het pas geopende fietspad aan Orange Street!! Dat is er inderdaad, een strookje asfalt naast de stoep. Zeer bijzonder. En daar ga ik nog wel wonen!

Dit plaatje heb ik gemaakt in de shopping mall van Hamden, waar ik vanmiddag heel avontuurlijk met de bus ben heengegaan. Ze hebben er een enorme supermarkt geheten Petco, helemaal voor onze huisvrienden en vriendjes. Dit rekje toont de laatste hondenmode. Nothin' but the best for my dog!

Het was een heel gedoe om er te komen, en nog meer om er weer vandaan te raken. Ik ben aangewezen op bussen, en die gaan op willekeurige tijden. Er is een dienstregeling maar dat is pure fantasie. Bij de halte voor de terugweg moest ik 3 kwartier wachten. Om me heen hoorde ik mensen zeggen dat de laatste bus al weg was, dus toen er toch een kwam ben ik er maar ingesprongen, ook al was het een andere dan waarmee ik gekomen was. Info krijg je niet uit de mensen - no ma'm, it's a D line. Alsof mij dat wat zegt. Gelukkig ging die wel naar New Haven zij het via een andere route en naar een andere plek. Nog een heel eind lopen ... Maar niet zo ver als wanneer ik helemaal uit Hamden had moeten gaan lopen. Het OV sucks. Het is ook voor paupers. Ik paste er helemaal tussen op mijn gympjes in mijn verschoten broek, vol plastic tassen.

... en hieronder dan zo'n blauwe paniektelefoon, voor politie en escortservice! Ik heb er nog geen

gebruik van gemaakt, en ook niet gezien dat iemand anders dat deed trouwens. Maar je ziet ze overal in het centrum staan. Deze staat aan de New Haven Greens, een echte ouderwetse village green die ze in Engeland overal hebben. Daaromheen is de stad gebouwd en daaraan zit ook de oude Yale campus. Daar ben ik ook doorheen gelopen. Erg indrukwekkend en in the image of Oxford en Cambridge gebouwd. Met van die Colleges waar studenten intern zitten met Harry Potter eetzalen en zo.

Dit is de binnenplaats van de Yale library. Het gebouw is net een kathedraal en deze

binnenplaats precies een kloostertuin, zo afgesloten en stil. Ik heb er zeker een half uur in het nog steeds warme zonnetje zitten lezen. In een boekje dat ik daarvoor in de Yale Bookstore voor Rene heb gekocht, getiteld "Writing your Dissertation in Fifteen Minutes a Day". Erg nuttig hoor. Yale is echt een eiland en die kloostertuin vind ik daar heel typerend voor. De Yale bookstore is fantastisch. Ik ga er vast nog vele uren doorbrengen. Een oceaan van boeken, over van alles en nog wat.

380 Edwards street

2009-09-18T21:45:00.001-04:00

Werk domineert hier het leven! Dat is een uitspraak van mijn nieuwe roommate: ik ben vandaag gaan kijken op 745 Orange street, waar ik na 1 oktober heen verhuis. Het appartement is leuk. De woonkamer is erg gezellig en leuk gelegen met uitzicht op Orange street, een wat drukkere en iets minder sjieke straat dan Everit street, maar wel met winkels vlak in de buurt. De badkamer is een dump, maar dat is hier ook zo: zo'n zelfde oud roestig bad met een douche uit het jaar 0. Mijn toekomstige kamer was nu een puinzooi, het meisje dat erin zit is bezig met verhuizen. Maar eigenlijk wel mooi, geloof ik. Kleiner dan hier maar veel gezelliger. Mijn roommate Lynda is een Franse van Algerijnse afkomst en zit hier ook tijdelijk, als postdoc. Ze was slightly intimidated een professor als roommate te krijgen. Dat gaat hopelijk meevallen als ik er eenmaal zit. En ze vertelde dat ze het leven hier ervaart als onwerkelijk. Iedereen volgt hetzelfde patroon: heel vroeg op, naar lab of kantoor, heel laat weer terug, en dan eten en naar bed. Weinig sociaal verkeer en men durft niet goed de straat op na 9 uur 's avonds. It's alright for a short period, zegt ze, maar je moet er echt van houden om dat jarenlang vol te houden. Ik ben hier nog maar een paar dagen maar ik begrijp precies wat ze bedoelt.

Op 380 Edwards street speelt mijn werkzame leven zich af. Het is een instituut van deuren dicht. Alleen op zolder waar ik zit is dat niet zo: zowel Reid als Ned hebben hun deur open. En ik ook, uiteraard. Ik zou compleet verpieteren als ik de hele dag in mijn eentje achter een dichte deur moest zitten. Koffiepauzes doen ze niet aan - al hopen Ingrid en ik daar althans voor de zolderverdieping verandering in aan te brengen. Lunchpauzes ook niet. Pauzeren vinden ze zonde van de tijd: "I don't understand you get any work done with all these breaks!" De meesten eten een boterhammetje onder het werk. Een kantine of koffiekamer is er niet. Wat er wel is: op de hoek van Prospect street en Sachem street, op 5 minuten lopen, staan zo rond lunchtijd een stuk of 5 karretjes die allerlei voedsel verkopen. Thais en Mexicaans en gewoon hamburgers en zo. Daar heb ik de afgelopen dagen dus steeds mijn lunch gehaald. Heb ik toch een loopje. Ik werk zelf beter met af en toe een break.

Deze week was hard werken voor mij, ook nog. Maar vandaag om 17.30 Amerikaanse tijd is het laatste artikel naar de drukker gegaan voor de special issue! Yes! Uiteraard hebben we er geen biertje op genomen, maar Reid is wel reeds om 17.30 naar huis gegaan wat ongewoon vroeg is voor hem. En ik heb in de tuin van Vortmeyer een eenzaam biertje gedronken. De Vortmeyers waren in full force aanwezig maar liepen met een aannemer door het huis om reparaties te bespreken. Ook in full force, inclusief de kinderen en de nanny. Dat biertje was de eerste alcohol die ik dronk sinds ik hier ben. Je wordt er geheelonthouder van, van een leven als dit!

Over die veiligheid: ik weet niet wat ik ervan moet denken. Als je hier rondloopt is het het vredigste stadje wat je je kunt indenken, vol nette welwillende mensen. Maar ze hebben hier wel overal blauwe palen staan met telefoons, en knoppen die je kunt indrukken zodat je meteen de politie aan de lijn krijgt. En ze hebben een escortservice: als je over straat moet na donker kun je je laten begeleiden. Gaat ook via de blauwe telefoons. En er is hier onlangs een studente vermoord wat de gemoederen hevig bezighoudt. We krijgen er voortdurend emails over van de hoogste Yale-bazen. Ze hebben nu vandaag iemand gearresteerd, yes! Zo'n moord is natuurlijk wel eng maar toch vraag ik me af of men niet te paniekerig is. Anyways, ik ben zelf nog niet uit geweest na donker behalve woensdag naar mijn koor. Dat was niet eng. Maar ik hoef ook niet ver: 't is om de hoek.

dagen 3 en 4: nieuw leven opbouwen

2009-09-17T19:15:00.000-04:00

Jaja, dat is toch wat het is: een nieuw leven opbouwen. Ik sprak Selma aan de telefoon - zij vond het nog maar 3 dagen, voor mij lijkt het toch echt veeeeeel langer!

Op dag 3 heb ik dan toch Ingrid weer gezien. En hebben we samen twee fietsen gekocht. Ingrid had een mail gestuurd "fiets gezocht" naar de Yale international mailing list. Dat leverde alleen engerds op die haar wilden meeten op ongure plekken. Ik had intussen gereageerd op een advertentie op Craigslist, een soort marktplaats-achtig iets, van iemand die twee fietsen te koop had. Toen hebben we ze allebei gekocht, $ 70 dollar per stuk, geen geld! Mijn fiets staat nu in de garage van Vortmeyer. Ik heb een afstandsbediening van hem gekregen, cool hoor, gaat die deur zomaar vanzelf open en dicht.

Verder heb ik de nieuwe dean van de School of Forestry horen spreken. Een dag eerder was ik al aan hem voorgesteld - ik heb met deze dean nu al meer woorden gewisseld dan met onze eigen dean. Ook dat doen ze goed hier. Tom vertelde vol trots dat ze hem hebben weggekocht uit Engeland, waar hij directeur was van Kew Gardens. Ze verwachten veel van hem op gebied van fund raising. Zijn verhaal ging over zaadbanken, waar hij in zijn vorige baan veel mee bezig is geweest.

Ik ben gesetteld in mijn kantoortje op zolder van 380 Edwards street, en heb gisteren en vandaag vooral gewerkt aan de editorial van de special issue over MFA van de Journal of Industrial Ecology. Met Reid aan de overkant ontkwam ik er niet meer aan ... Vandaag heb ik met Tom gesproken over wat wij samen kunnen doen. Hij heeft, samen met 3 anderen, een cursus gebrouwen over het onderwerp "Linkages of Sustainability" wat ook de titel is van het boek waaraan we bezig zijn. Een beetje zooiig maar wel vrolijk, dat onderwijs hier. Een cursus heeft hier dus vier docenten, die geacht worden bij elkaars lectures aanwezig te zijn, en vier studentassistenten om de discussiegroepen te leiden en de projectgroepjes te begeleiden, op een groep van pakweg 40 studenten. Wat een luxe. Niks gemiezer over eurootjes per ECTS, gewoon, part of the job. Elke donderdag lunchen ze gezamenlijk met zijn achten om ervaringen uit te wisselen en vinger aan de pols te houden. Ik ga bij wat van die klasjes zitten gewoon om te kijken. Leuk hoor. Verder heeft hij een project over metaalschaarste waar hij mijn hulp bij kan gebruiken, en kan ik zijn hulp gebruiken bij het maken van een voorstel voor het UNEP Resource panel over milieu-effecten van metalen.

Last but not least, heb ik gisteren auditie gedaan bij de New Haven Oratorio Choir (een koor hier in Amerika noemen ze een chorus, choir is eigenlijk Engels). De dirigent, Mark Bailey, vond mij een "lovely lyrical soprano" maar vond het toch goed als ik alt ging zingen. Dus dat heb ik gedaan. Leuk!! Geen Amerikaans gebral maar gewoon nette opvattingen over stijl en uitvoeringspraktijk, een redelijk niveau, een aardig programma met Gabrieli, Bach (out of season: Christ lag in Todesbanden) en Mendelssohn (o.a. Jesu meine Freude, geschreven naar aanleiding van Bachs gelijknamig motet. Volgende week halen we Bachs versie erbij, hoor en vergelijk), en heel leuk: lichte scholing in luisteren en theorie tussen de bedrijven door, en veel informatie over de stukken. De discipline is erg groot, fijn voor het opschieten maar een tikje ongemakkelijk voor ons informele Hollanders. De dirigent roept steeds dat het al heel goed is, maar ..., duidelijk gericht op het aanmoedigen van groepen. Kunnen ze bij ons nog wat van leren. Een pauze is er niet, maar wel chips na afloop. En toch wel heel Amerikaans: ik moest een lijst invullen met niet alleen mijn eigen naam en adres, maar ook naam en adres van degene die gewaarschuwd moet worden als ik onverhoopt dood neerval op een repetitie (nog niet zo eenvoudig), en een waslijst dingen die ik moet aankruisen als ik die wil doen voor het koor. Fund raising, vooral: wil ik candy verkopen, of kaarten aan de man brengen, of flyers verspreiden, of rommelmarkten organiseren, of ... nou nee eigenlijk, helemaal geen zin in. Ik heb een week om erover na te denken.

Op de route van huis naar werk kom ik langs een dog park. Dat is een soort speeltuin voor honden, een omheind stukje gras met bankjes waar honde-eigenaren zitten die hun honden er laten rondrennen. Schommels en wippen zijn er niet, dus die honden hangen er maar zo'n beetje rond. Kwam pretty useless op mij over, maar het schijnt dat die honden verder nergens los mogen lopen, dus misschien toch wel fijn voor ze. Wat het huis betreft, ben ik bij nader inzien toch wel erg blij dat ik per 1 oktober ergens anders heen ga. 't Is een merkwaardig huishouden. Er komt van allerlei volk over de vloer waarvan het mij pas langzaam duidelijk wordt wat die hier doen. Er is een vrouw waarvan ik eerst dacht dat het de moeder was van het zoontje, maar die de vriendin blijkt te zijn van Vortmeyer en zelf drie kinderen heeft waarvan er twee vaak hier rondhangen. Van de buren hoor ik dat ze dodelijk ziek is. Ook nog. En er is een nanny, de enige waar ik wel eens aanspraak aan heb, want Vortmeyer is er nooit, het zoontje is een beetje een etterbakje, en de vriendin een zeer merkwaardig mens, om over haar kinderen maar te zwijgen. Gisteren heb ik met 2 jongens en de nanny gegeten. Vandaag kreeg ik hun restjes aangeboden, wat ik nog heb aangenomen ook. Alleen opgegeten in de grote keuken. Ik heb toch liever mijn eigen gedoetje - zelfs als je een appartement deelt dan is het toch ook mijn keuken, wat nu wel heel erg niet het geval is.

Wordt vervolgd!

Surroundings

2009-09-16T22:22:00.001-04:00

Een paar plaatjes, die qua volgorde een beetje mixed zijn geraakt:

Links: Reids coffee corner, met de geheime voorraden in de bruine kist en het rode bakje is voor koffiedik dat dan als organische mest gerecycled kan worden op zijn eigen tomaten of op de "farm" aan de overkant van het instituut, een perceeltje waar wat gehobbyd wordt in groente kweken door Yale studenten. Ingrid en ik zijn hard bezig een koffiepauze door te drukken. Op zolder moet dat wel lukken: een second floor coffee break.

Hieronder: mijn werkplek, op zolder tegenover Reid.

Dit is het uitzicht vanaf mijn kamer op 227 Everit street. In de garage links staat sinds vandaag mijn fiets. Hoera!

Dit is 227 Everit street van buiten. Mijn kamer is niet zichtnaar, die ligt aan de achterkant. Statig nietwaar.

En dit is mijn kamer van binnen. Achter dit bureau zit ik nu te typen.

dag 2: settling in

2009-09-15T19:37:00.001-04:00

Bij daglicht is Everit street nog deftiger dan bij nacht. Knotsen van huizen met grote tuinen, bomen, brede straat met praktisch geen verkeer. Mooi hoor. 227 Everit street is ook groot en mooi. Maar het is vrij ongezellig. Het lijkt niet zo erg bewoond. En dat is het ook nauwelijks, mijn landlord is er eigenlijk nooit en het zoontje wordt door een nanny opgehaald. Vanavond werd hij thuisgebracht door de man van de nanny en riep kwaad: Where's my dad? Dat wist ik ook niet, en sindsdien, drie kwartier terug, oefent hij drums en weigert nog een woord te zeggen. Dad is intussen thuis maar dat helpt niet veel ...

Een fiets heb ik nog niet, maar zou wel heel handig zijn. Ik heb vele mijlen te voet afgelegd, langs de Human Resource office, langs de International office, en langs Yale ID om alles te regelen. En daarna naar mijn office in 380 Edwards Street. En toen naar de nieuwe dure faculteitshal, waar een bijeenkomst was om het nieuwe personeel inclusief visitors voor te stellen. Dat is toch wel leuk hoor, de zaakjes hier in Yale zijn gewoon echt wel goed geregeld. Visitors vertelden mij hoe fijn het is om ergens te zijn waar weinig banden zijn met industrie, landbouw of andere sectoren. Dan kun je gewoon zeggen wat je wilt en je eigen conclusies trekken in plaats van zo'n sector naar de mond te moeten praten. Kennelijk is dat uitzonderlijk hier. Moeten wij maar oppassen niet ook die kant op te gaan, nu Plasterk ons wil Amerikaniseren. En daarna nog op Reids fiets naar de beroemde Yale Bookstore, waar ze behalve eindeloos veel boeken nog veel meer hebben. O.a. Amerika-stekkers, ik had er drie maar niet een paste op mijn laptop zodat die leeg was.

Boodschapjes gedaan in Orange street - duur hoor. Als ik een fiets heb, ga ik goedkoper shoppen. Nu is het te ver. En mijn eten opgegeten in de tuin in de schemering.

Amerikanen zijn best behulpzaam maar hun uitleg gaat maar een enkel stapje ver. Down that road - en dan moet je maar verder zien. To the third floor, maar hoe het dan moet is onduidelijk. Zo kom je er wel maar moet je vijf keer vragen in plaats van een keer.

dag 1: arrival

2009-09-14T17:10:00.000-04:00

Eindelijk gearriveerd! De reis was uneventful maar eindeloos lang - alles bij elkaar ben ik zo'n 18 uur onderweg geweest in auto, vliegtuig, trein en taxi - maar hier ben ik dan! Mijn huidig adres heet 227 Everit street, New Haven CT 06511, en ik zit op mijn kamer in het huis van Alexander Vortmeyer, een overbuurman van Reid (een collega hier in Yale). 't Is een deftige buurt, een kast van een huis, waar Alexander woont met zijn zoontje Leon. Leon heeft mijn internet aangesloten en is een jaar of 10 a 12. En Alexander, Duitser van origine, works his ass off aan de medische faculteit die hij als je 't zo hoort in zijn eentje uit het slop moet trekken. Over een jaar of 4 denkt hij het wat rustiger te gaan hebben. Sjongejonge.

Ik heb er nog niet veel van gezien, want het is nu pikkedonker, maar er zit een grote tuin achter het huis waar ik ook gewoon mag zijn. En je hoort de krekels galmen, het is hier nog zomer, lekker warm ook nu nog (half 10 in de avond). De buren heten Pieter en Hester en zijn dus Nederlands. Ik zit hier tot 1 oktober, daarna verhuis ik, maar ik begin me af te vragen of ik niet beter hier kan blijven ...

Morgen ga ik aan mijn werkzame leven hier beginnen. Eerst naar de international office en dan naar het Center for Industrial Ecology waar ik ook Ingrid (mijn student) hoop aan te treffen. En dan zijn er nog wel wat dingetjes te regelen, zoals een fiets opduikelen (die moet er niet uitzien en een groot slot hebben anders wordt-ie gejat, 't is ook overal hetzelfde). En natuurlijk voedselvoorraden inslaan. En eens uitvinden hoe deze stad in elkaar zit. En zo!

Wordt vervolgd!