Winter

Het is nu serieus aan het winteren in New Haven. Heel lang is het warm gebleven, veel warmer dan wij gewend zijn in Nederland. Maar sinds een week of zo is het serieus koud. Het heeft zelfs gesneeuwd, hoewel de sneeuw eigenlijk viel voor de kou kwam en grotendeels is weggeregend. Dus daar is niet veel meer van over. Maar het vriest nu wel, ook overdag, en er staat een gemeen windje waardoor het geen feest is om buiten te zijn. Brrrr.

Een eerste foto: Orange Street. Dit punt in Orange Street staat nu, zo door de maanden heen, in vier kleuren in de weblog: groen, geel, rood, kaal. Kijk en vergelijk. Dit is bij mij op de hoek, Orange@Avon zoals ze hier zeggen. Hier kijk ik op uit als ik zit te ontbijten. Geen eekhoorntjes op de draden deze keer.

Anders dan in Nederland is het hier nog steeds wel vroeg licht. Om een uur of 7 begint het licht te worden. Daarentegen is het om een uur of half 5 toch al wel donker. We zitten hier toch een stukje verder naar het zuiden, waardoor in deze tijd van het jaar de dagen net wat langer zijn en de zon feller en minder laag. En dat is prettig, het scheelt echt als je daar gevoelig voor bent.

Foto 2 is de Christmas tree op de New Haven Green. Na Thanksgiving mogen de lichtjes aan. Het is echt erg mooi, de foto doet het niet helemaal recht. Het is een reusachtige boom, ik schat wel een meter of 12. En helemaal stikvol lampjes. Op de Green, een stukje verderop, staat ook een Chanukah kandelaar. Vergeleken met deze kerstboom een sorry little affair (foto mislukt). Chanukah is al geweest en heb ik gevierd bij de Lifsets thuis. Het enige joodse op die party waren de potato latkes, een soort aardappelpannekoekjes. Verder was het gewoon een feestje. Ze zijn ook niet heel religieus, 't is meer hun achtergrond - zo vieren veel mensen natuurlijk ook kerst of pasen zonder iets van religieuze rituelen, omdat het nu eenmaal een feestdag was.

Sommige huizen kunnen er ook wat van. Feestverlichting in de bomen en op het huis, soms dat je denkt: hoe kunnen die mensen hier slapen. Staat wel vrolijk toch.

Foto 3 is de Yale Farm, zoals die genoemd wordt. De Yale Farm ziet eruit als een schooltuintje en dat is het in feite ook. Het is een klein lapje grond aan Edwards Street, tegenover 380, dus ik kom er elke dag langs maar had het nog niet op de foto gezet. Op dit perceeltje wordt groente verbouwd door Yale studenten die dat voor de lol doen. Ze noemen dat dan organic, want er komen weinig agrochemicalien aan te pas en veel arbeid. En de oogst voorzover de moeite waard gaat naar verschillende kantines in de Yale campus. In de Halloween tijd was de pompoenen-oogst, best nog aardig wat, viel helemaal niet tegen. In diezelfde tijd werd de Yale farm winterklaar gemaakt. Daar is nog een oproep voor geweest via de Yale mail: kon je komen helpen, bring your kids, hot chocolate served. Nu groeit er nog wat kool en zie je er nooit meer iemand - dus of die kool gegeten gaat worden weet ik niet.

Laatste plaatje: dat ben ik in het hippe restaurant Modern Apizza. Marja klaagde dat ik zelf nooit op die foto's stond en dat ze vergat hoe ik eruit zag: nou kijk Marja, hier ben ik, volgens mij nog niet zoveel veranderd! Hier heb ik met Ingrid gegeten, een erg lekkere veggie pizza. Het restaurant is zo populair dat het normaal is dat je buiten moet wachten. Buiten was gelukkig niet echt buiten maar in het halletje, want echt buiten sneeuwde het op dat moment en hoewel dat mooi is wil je er niet een half uur in staan te blauwbekken. Daar stonden we te troepen, en af en toe kwam er een obertje om de namen op te nemen van nieuwkomers en om de mensen die aan de beurt waren naar binnen te loodsen. Tegen de tijd dat wij aan de beurt waren was de rij een stuk kleiner, wat maar gelukkig was, want dan word je niet zo het restaurant uitgebonjourd. Daar hebben die Amerikanen een handje van, je hebt je vork nog niet neergelegd of hup, komen ze afruimen. De rekening krijg je al voor je klaar bent. Vind ik toch vrij onprettig, het doet aan alsof ze willen dat je zo snel mogelijk ophoepelt en dat is niet fijn in een restaurant.

Wat ook bij de winter hoort is de jaarlijkse Sing Along Messiah. Wij in Nederland kennen de Scratch Messiah: iedereen kan meedoen, je oefent een hele dag, en 's avonds voer je uit voor publiek, kwaliteit vaak abominabel maar vreselijk leuk om te doen. Heb ik in Nederland diverse keren met de cello aan meegedaan. Ideaal voor als je te slecht bent om in een heus orkest te kunnen maar toch eens zo'n stuk wilt doen. De Sing Along Messiah is anders: niet oefenen, en het publiek is het koor. Het orkest zit met de rug naar het publiek en de dirigent kijkt dus naar het publiek. De Yale School of Music organiseert dit en gebruikt de gelegenheid om wat studenten de gelegenheid te geven eens te oefenen. Niet iedereen nam dat even serieus, bleek. De bassolist kende bijvoorbeeld zijn partij niet, dat was een beetje jammer. Niet alleen zangstudenten, maar ook directie-studenten: we hebben er wel een stuk of 6 gehad, waarvan sommige zich duidelijk erg hadden voorbereid, en anderen toch wel veel minder. De Yale Glee club, het studentenkoor, zat door de zaal verspreid tussen het publiek om te voorkomen dat het massaal de mist in ging. Dat gebeurde toch wel - is ook haast niet te doen, "His yoke is easy" gelijk laten klinken als de dirigent een stipje aan de horizon is en je ondanks zojuist aan de ingang voor $10 aangeschafte koorpartituur geen idee hebt wat je eigenlijk moet zingen. Desondanks was het erg geinig en heb ik me prima vermaakt daar op de achterste rij. Wel weer typisch Amerikaans: geen geduld, dus we sloegen grote stukken over en stonden binnen anderhalf uur weer op straat.