om daar te parkeren. Wij hadden een appartement gehuurd voor twee nachtjes in 123rd Street, in Harlem, niet ver van Columbia University. Het appartement was in een van oorsprong best mooi maar behoorlijk verwaarloosd en slecht onderhouden huis. We werden ontvangen door een Rus die zo uit een B-film leek te zijn weggelopen. Zo eentje met zo'n permanente sneer op zijn gezicht, een zwaar accent en een enorm litteken op zijn wang van een messteek, althans, dat dachten wij. We waren enigzins onder de indruk, maar hebben hem verder niet meer gezien.Vrijdagavond hebben Bas en ik een concert gehoord van het NYPhilharmonic. Zoals Bas zei: typisch Amerikaans. Alle noten goed, maar ze nemen geen risico's. Ze vinden het erger om een uitglijder te maken dan dat het een beetje vlak wordt. Het oor van de kenner. Ik vond het toch wel erg mooi
. Honegger en Beethoven (Eroica), ook wel een weinig risicovolle programmering inderdaad. Na afloop kwamen we Sel en Robbie weer tegen in een hele enge bar. Vol uitsmijters en glimmende types. Maar wel met een schitterend dakterras met uitzicht op het Empire State Building. Met verwarming. En met badjassen en dekens. En hot cider.Van Black Friday hebben we weinig meegekregen, maar van de dagen daarop des te meer. Druk overal in alle winkels. En van de ene dag op de andere waren alle winkels overgegaan op hun kerstetalages. In New York zijn die beroemd, met name een aantal van de deftiger etalages op 5th Avenue. Voor sommige hadden ze zelfs dranghekjes gezet, van die mooie hekjes (met goudkleurig touw) die ze in Amerika altijd gebruiken om de rijen in goede orde te laten voortschuifelen. En het moet gezegd, er waren prachtige etalages bij. Entertainment en commerce, daar zijn ze echt goed in. De foto's zijn niet zo mooi geworden. Ik doe er toch eentje bij, gewoon voor het leuk.
Behalve visueel was het ook auditief van de ene op de andere dag kerst. In alle winkels, cafeetjes, restauranten, stations, galmde het van de kerstliederen. We hebben geluncht onder het luide gegalm van de nieuwe kerst-cd van Andrea Bocelli. Ik kreeg de ene lachstuip na de andere, tot grote ergernis van Selma. Dinner werd begeleid door Hoogtepunten van Handel, op shuffle gezet en met de volumeknop op hoog. Deel Messiah, deel Watermusic, nog weer een stukje Messiah, en dat alles in een vreselijke uitvoering. Dat werd ook Bas teveel. Shoppen in Macy's met veel Bing Crosby en andere oubollige kersthitten. 't Was eerst wel even leuk, maar het idee dat dit nog vier weken moet duren is lichtelijk deprimerend.
Nog een plaatje dan: een straatje in Chinatown, Bloody Angle, berucht om de vele moorden die er zijn gepleegd. Afrekeningen tussen de chinese gangs. Allemaal in het verleden, uiteraard: de misdaad in New York is de laatste tien jaar drastisch gereduceerd en bendes zijn er niet meer. Harlem was vroeger een buurt waar je maar beter niet kon komen. Nu gaat het prima. Zelfs Bill Clinton heeft er een kantoor, in de 125ste straat. Desondanks hebben wij nog wel een misdaadscene meegemaakt die zo in NYPD had gekund. We wachtten op de metro, maar toen die aankwam gingen de deuren niet open. In plaats daarvan waren er zeker 10 politie-agenten waarvan een aantal undercover die de metro wagon voor wagon doorzochten. En uiteindelijk kwamen ze naar buiten met een heuse boef, in heuse boeien geslagen, die tegenspartelend werd afgevoerd. Erg spannend allemaal.
Om op Chinatown terug te komen, als je daar rondloopt is het net of je in een ander land bent. Ineens zie je alleen nog maar Chinese mensen die alleen maar Chinees met elkaar praten. En winkeltjes met Chinese prijskaartjes en een toch wel typisch assortiment groente, eenden (met snavel) en sea food, veelal nog levend. Daar staat dan een mannetje naast dat niets anders doet dan ontsnappende krabben weer terug in hun mand zetten. 't Zal je baan maar wezen! In elk geval veel minder romantisch dan de misdaad. En veel minder geschikt om films over te maken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten