Thanksgiving!

Thanksgiving! In Noord-Amerika een zeer belangrijke feestdag. Het valt op de vierde donderdag van november, en gaat gepaard met een lang weekeind vrijaf voor veel Amerikanen. Hebben ze de tijd om naar het andere eind van het land te vliegen om hun oude moeder op te zoeken, want dat hoort erbij. Al weken van te voren vraagt men aan elkaar: What are you doing for Thanksgiving? Daar had ik zowaar een antwoord op: mijn kinderen (die een week op bezoek waren) en ik waren uitgenodigd Thanksgiving te vieren met Reid en zijn gezin, in hun vakantiehuis in Vermont. Vonden we allemaal een ontzettend leuk idee, Amerikaanser kan het niet eigenlijk.

Ik had niet zo'n idee wat Thanksgiving nu voor een feest is. Bij navraag krijg je verschillende antwoorden. Thanksgiving? Op de bank zitten en naar football kijken. Thanksgiving? Turkey eten met de familie. Thanksgiving? Dat moet je zeggen waarvoor je dankbaar bent. Thanksgiving? Is eigenlijk een beetje een wrange feestdag, want er wordt herdacht dat de native Americans de eerste kolonisten van de hongerdood hebben gered - en zie eens wat hun dank was! Thanksgiving? De enige niet-religieuze feestdag, waardoor ook alle Amerikanen eraan mee kunnen doen. Thanksgiving? Welzeker religieus, een dag waarop God wordt gedankt voor de goede oogst. Ik heb er bij al deze tegenstrijdige berichten zelfs maar de Wikipedia op nagekeken. Ze staan er allemaal in, hoewel het toch tendeert naar een soort algemene dankdag voor de oogst. Maar de discussies zijn verhit. Wat maar wil zeggen dat ze het belangrijk vinden, de Amerikanen. Zie http://en.wikipedia.org/wiki/Talk:Thanksgiving.

Anyway, op donderdag 27 november reden wij in een gehuurde Kia noordwaarts, gewapend met een kaart, een routebeschrijving van de Lifsets en een tomtom. Zo'n twee-en-een-half uur rijden. Vermont is, net als Connecticut, voor 't grootste deel bebost. Het is wat lieflijker, met heuvels in plaats van vlak moerassig land. En in het noorden, tegen de Canadese grens, zelfs bergen. Maar zover zijn we niet geweest. Het landschap deed mij erg aan Luxemburg denken.

Het huis ligt, voor wie het kent alweer vergelijkbaar met het Blauwe Huis in Luxemburg, buiten een dorp aan de bosrand. Er hoort een stuk grasland bij met een paar appelbomen en bessenstruiken, en ook een klein stukje van het bos. In de buurt wonen maar weinig mensen, de meeste huizen zijn vakantiehuizen. Dit huis is net als de andere van hout. Eigenhandig gebouwd door de vorige eigenaar. Ontzettend leuk met overal bergplaatsjes in verloren hoekjes, met weer een mooi luikje ervoor. En een zeer milieuvriendelijke energiehuishouding. Passive solar, en zo gericht dat de zomerzon net niet recht op die grote ramen staat. En een "Russian stove", een bakstenen kachel die beneden staat maar het huis ook boven verwarmt. Brandt op hout, hoeft maar een uurtje aan en is dan de volgende dag nog warm. Dat was dus echt waar. Beneden een hangruimte met een biljart (snooker uiteraard) en een tv waarop je alleen video's kunt afdraaien. Hebben we ook nog gedaan: Reid, Hannah, Bas en Robbie verteren kalkoen onder het kijken naar Shrek. De hangruimte is tevens logeerkamer waar Selma, Bas en Robbie hebben geslapen. Boven de keuken-woonkamer en slaapkamertjes. En een soort bijkeukentje vanwaaruit workaholic Reid zijn zaken regelt. En hier en daar nog wat geheime vlierinkjes, te bereiken via verstopte uitklapbare ladders.

We kwamen aan om een uur of twee. En werden meteen meegenomen om de scharrelkalkoen te bewonderen. Die was zo groot dat hij niet in de oven paste dus buiten op de barbecue moest worden klaargemaakt. Tot ongenoegen van Beth want dan kreeg-ie zo'n rooksmaak. Ik vond dat juist wel lekker. En toen was de vraag: gaan we meteen aan tafel, of eerst nog een wandelingetje? We kozen het wandelingetje maar zaten uiteindelijk toch om vier uur aan tafel. Thanksgiving dinner is serious business. Kalkoen uiteraard, en mashed potatoes, en cranberry sauce, en sweet potatoes, en (door mij gemaakt) spruiten met kastanjes, en apple pie, en pumpkin pie, en trifle (door Selma gemaakt). De vulling wordt uit de kalkoen gehaald en los geserveerd in een schaal. Om acht uur zaten we nog aan tafel. Je hoort dan uit te buiken voor de buis (football) en daarna over te gaan op turkey sandwiches. Maar dat ging niet meer. Er was nog erg veel over. Reid had vandaag turkey sandwich mee voor de lunch, en ze eten al dagen kalkoensoep - met rooksmaak, bah.

De dag na Thanksgiving heet Black Friday - waarom weet ik niet, maar wel weet ik dat op Black Friday winkels hun spullen massaal in de uitverkoop doen, waarvoor men 's nachts al in de rij staat en waar je je koopjes soms letterlijk moet bevechten. Daaraan hebben wij ons niet gewaagd. In plaats daarvan zijn we op Black Friday naar New York gegaan om daar het weekeind door te brengen. Maar daarover een andere keer meer.