maar hier horen ze tot de kleintjes. Stuitend duur, trouwens. Niet eens zozeer de huur, als wel de verzekeringen die ze me erbij aansmeerden. Ik durfde geen nee te zeggen. Je weet het inderdaad maar niet. Nu ben ik gecovered voor iedereen die mij waar dan ook voor wil sue-en. Dus ik kan dit niet al te vaak doen. Mijn fiets heb ik achtergelaten bij het verhuurbedrijf in Crown Street, zodat ik nu inderdaad mij uitsluitend per auto kan verplaatsen. Het is een automaat, zoals te doen gebruikelijk hier. Yes lady, you can drive it with one foot! Het mannetje van het verhuurbedrijf keek er enorm van op dat ik een auto met versnellingen gewend ben. Dat is hier iets bijzonders en kennelijk pas ik niet in het profiel. Ik kreeg het ding niet eens van de parkeerstand af, wat hij helemaal hilarisch vond. Ja, weet ik veel dat je op de rem moet trappen om hem te ontgrendelen. Dat verzin je toch niet. 't Was wel even wennen hoor. Gelukkig is het verkeer hier heel rustig en de chauffeurs werkelijk heel beleefd. Tot twee keer toe heb ik het alarm laten afgaan. Ik ben er nog steeds niet precies achter waarom. Ik heb het ook weer uitgekregen maar weet ook niet precies hoe. Op die momenten staat het zweet me op de rug. Maar als je lekker over de wegen tuft is het toch wel fijn. Ik heb mij tot de shopping mall in North Haven gewaagd. And I shopped my ass off. Allemaal nuttige dingen. Zoals klerehangertjes, en een wasmand, en een prullebak. En beddegoed. En een zwart mapje met 3 ringetjes voor mijn koormuziek. En een waterkoker. En een dweilbezem, kan ik morgen lekker schoonmaken. Lynda is behoorlijk netjes en wil dat we ieder weekeind poetsen. Maar om op de knieen te gaan om de vloeren met haar vieze oude dweiltje te bewerken, daar heb ik toch geen zin in. 
En een afwaskwast en theedoeken. Daar doen ze niet aan in dit land. Als je al zo achterlijk bent om geen afwasmachine te hebben, was je af met een sponsje en zet je het spul op het aanrecht neer om te drogen. Mijn theedoeken heten dan ook kitchen towels, keukenhanddoeken.
In de winkels wordt het al volop Halloween. Dat is pas op 31 oktober, dus nog wel een week of 3, maar desondanks. Overal pompoenen en winkels vol enge verkleedkleren. Dit plaatje is uit de Stop & Shop, een reusachtige supermarkt waar ze bijna alles hebben. Die dingen rechts in paarse verpakking zijn pumpkin carvers. 't Is niet helemaal mooi zichtbaar, maar het zijn een soort kleine electrische zaagjes waarmee je de pompoenen te lijf kunt om er enge gezichten in uit te zagen. Daarnaast een serie ballen met enge gezichten erop, met een mij onduidelijk doel. Moet ik toch maar weer op Wikipedia kijken om het fijne van dat Halloween te weten te komen. Aan Lynda heb ik wat dat betreft weinig. Zij is niet erg geintegreerd geraakt. 't Is een type, Lynda. Zij doet me op een bepaalde manier erg aan Selma denken, dus dat voelt wel vertrouwd. Maar daarover een andere keer meer.
Morgen hoop ik wat mooie herfstplaatjes op het weblog te zetten!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten