New York: musea en muziek

Er zijn beroemde en prachtige musea in New York. In enkele ervan zijn we geweest. Zoals het Museum of Modern Art of kortweg MOMA - door omstandigheden ben ik er zelfs twee keer geweest en ik was er nog niet uitgekeken. En het Metropolitan, met niet alleen kunst maar ook een grote afdeling "American homes" met interieurs van 1600 tot 1900, erg leuk. Een enorme zaal met enkel stoelen. En eentje met eindeloos veel suffe portretten - no artistic maar wel historic value. Er moet ook een afdeling musical instruments zijn, maar die heb ik niet weten te vinden. Het museum verdwaalt heel gemakkelijk. En wordt onfortuinlijk goed bewaakt. Ik ben er zelfs uitgegooid omdat ik mijn button kwijt was - als toegangsbewijs krijg je een roze button die je geacht wordt op je kleding te dragen. Bij mij was-ie er dus afgevallen en omdat ik ook geen receipt had, was ik illegaal. Dus werd ik beleefd doch dringend naar de uitgang geescorteerd. En elk nadeel heb z'n voordeel: verdwaald was ik niet meer. Gelukkig hebben ze me er opnieuw in gelaten op mijn New York-pas (handig voor wie naar New York gaat: een pas die je van te voren kunt kopen, waarmee je gratis in van alles en nog wat mag, en in sommige gevallen rijen mag omzeilen).

Ook een beroemd en prachtig museum is het Museum of Natural History. In een van de eerdere afleveringen heb ik over het Peabody Museum in New Haven geschreven. Dit was eigenlijk net zoiets, maar dan veel groter en indrukwekkender. De sfeer was hetzelfde: een schitterende collectie, in een mix van prachtige tentoonstellingen en oubollige zaaltjes. Deze Tyrannosaurus Rex is een prachtexemplaar, en hun collectie dino's is werkelijk uniek. Daarnaast waren er zaaltjes met "ecosystemen" - die waren onwijs suf. Een soort wandplaten zoals we die vroeger op school hadden, maar dan driedimensionaal: etalages met opgezette beesten tussen nep-vegetatie en met een landschapje op de muur geschilderd. Een ontzettend mooie Systeem Aarde zaal over geologie. En een zaal over het zonnestelsel, naast het planetarium waar we niet in zijn geweest. Dat moet nog.

Deze foto is in het Guggenheim-museum gemaakt. Dit was het uitzicht vanaf de bovenste verdieping. Helemaal in spiraalvorm van beneden naar boven was een Kandinsky-tentoonstelling die echt ongelooflijk mooi was. In chronologische volgorde wordt je door zijn ontwikkeling als schilder heen geleid, maar ook door zijn leven. Ik ben zelf niet heel erg van de beeldende kunst - ik weet wat ik mooi vind maar niet waarom, en kan lang niet altijd kunst van kitsch onderscheiden - maar dit was fantastisch gedaan. Met koptelefoons met uitleg, ook heel leuk, je ziet dan dingen die je als leek niet zomaar vanzelf opvallen.

Ook wat betreft muziek is er het nodige te beleven in New York. De eerste dag vielen we al meteen met ons neus in de boter. In Carnegie Hall bleek die avond een concert te zijn van het Monteverdi Choir o.l.v. John Elliot Gardener. Was uitverkocht, maar wij kwamen precies op het goede moment langs Carnegie Hall: het moment dat de last-minute kaartjes met "restricted view" voor een prikkie verkocht werden. Hebben we voor $10 een prachtig concert in een prachtige zaal meegemaakt. Hoewel het voor mijn reisgenoten eerder een vredig dutje was in een pluchen zetel - zij waren pas de dag tevoren uit Nederland gekomen ...

Als je in New York bent, moet je eigenlijk ook naar een Broadway musical. De onze was "Phantom of the Opera" in het Majestic theater. Heel erg leuk om eens mee te maken. Hierbij de binnenkant van het Majestic: een oud en enigzins vervallen theater met veel lappen en drapeersels, waar het muf rook. Een musical in New York is net zoiets als een opera in Wenen: iedereen kent ze allemaal zodat het verhaaltje niet meer belangrijk is, en alleen interessant is wie de artiesten zijn. Geen programmaboekjes met tekst dus, of zelfs maar een korte beschrijving van de scenes. Dat gaf in elk geval mij een achterstand want ik kende het verhaaltje niet en dan is het toch lastiger te volgen - wie is wie en waarom gebeurt wat. Ik vond het ook opvallend dat de musicalzang zo ontzettend op de operazang is gaan lijken. Veel en vet vibrato en zeer klassiek geschoolde stemmen. Dat had ik me zo niet voorgesteld.

Tenslotte: deze foto is gemaakt in het Waldorf-Astoria hotel. Schitterend, van buiten en van binnen - zelfs de wc's zijn een lust voor het oog. Maar deze vleugel is ook beroemd: hierop speelde Cole Porter jarenlang dag-in-dag-uit. Hij staat nu ten toon, er mag niet op gespeeld worden. Mooi is-t-ie wel, een echte period piece die ook nog eens prachtig past in het interieur.