Op deze foto, genomen door Anouk vanaf het dak van het Chrysler Building, zie je een kerkje wat volledig is ingebouwd door de omringende wolkenkrabbers. Dat is de nieuwe Saint Patricks, Iers katholiek zoals de naam doet vermoeden. Ook vanaf zeeniveau valt de Saint Patrick niet op. Je loopt er zo langs, maar dit is 'em als je naar binnengaat.
Ineens niet meer een klein kerkje maar een volwassen kathedraal. Op dit moment was er een dienst aan de gang, met de priesters (heel in de verte) in klavertjeviergroene jurken. En een uitstekend kerkkoor trouwens. Dat is een heel vreemde ervaring, die enorme ruimte die je zo van buitenaf helemaal niet inschat. Er zijn in New York nog veel meer van dit soort ingebouwde en weggemoffelde kerken. Ik vraag me dan af hoe dat er vroeger uitgezien moet hebben. Er is ook nog een andere St Patrick. Een oudere, downtown, en kleinere, met eigenlijk een meer Ierse sfeer - sentimentele prentjes, blauw Mariakapelletje. Ook mooi, met verrassend een kerkhofje eromheen. Heb ik even geen mooie foto van.
De volgende kerk is de Saint John the Divine. Volgens het New York gidsje moet dit de grootste kathedraal van de wereld zijn. Wij konden het moeilijk geloven. Al is hij inderdaad groot. Behalve dat hij groot is, wint hij ook de wedstrijd van lelijkste kerk van de wereld. 
Ze zijn hem zo'n honderd jaar geleden begonnen te bouwen in romaanse stijl, met donkere steen en ronde bogen - het centrale deel. Halverwege besloten ze dat het toch maar gotisch moest worden. Het schip is dus in gotische stijl, van een heel andere steen, en zit tegen het romaanse deel aangeplakt. Van de twee kerktorens ontbreekt de een en is de ander in een jugendstil-achtige stijl bovenop het gotische deel geplempt. De zijbeuken zijn er nog niet - je ziet hier een aanzet. Van de romaanse koepel zie je aan de buitenkant alleen beton. Het geheel is hier en daar afgedekt met asfaltpapier en stukken hardboard. Maar in 2050 moet-ie klaar zijn. We zijn benieuwd - wat mij betreft niet meer te redden.
Bijgaand kerkje, de kerk van de hemelse vrede (niet chinees maar episcopaal, en vooral ook oecomenisch) staat daarmee in schril contrast. Een beelschoon art deco stijl kerkje, helemaal af tot het laatste detail. Waar net toevallig iemand aan het studeren was voor een orgelconcert, geeft nog iets extra's.
Geen foto maar wel vermeldenswaard: St Pauls op de zuidpunt van Manhattan. Een oud kerkje voor Amerikaanse begrippen, zeventiende eeuw, pre-independence. Goed onderhouden, van binnen suikerzoet roze en blauw geverfd. George Washington is er geinaugureerd en het was het hoofdkwartier van hulpverlening op 9/11. Geen diensten meer, zo te zien, maar echt ingericht als memorial.
En tenslotte: mijn eigen Church of the Redeemer in New Haven. Hier repeteert mijn koor en kijk toch eens hoe tolerant ze er zijn! That's my church!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten