In de eerste plaats: ook waar geen bos op de kaart staat, is Connecticut grotendeels bebost. Men doet hier niet aan landbouw. Niet meer, liever gezegd. Een enkele appelboomgaard, volgens mij grotendeels toeristisch. Maar akkerbouw en zelfs veeteelt vindt niet meer plaats in New England. Volgens zeggen omdat de grond hier niet geschikt is. Dat lijkt me sterk. Maar het zal wel waar zijn dat de grond in bijvoorbeeld Iowa geschikter is voor mais. En de prairies in Montana voor vee. Omdat het land zo groot is kun je dat spreiden. Ideeen van self-sufficiency zijn een stuk gemakkelijker te realiseren op een continent, dan in een klein land zoals bijvoorbeeld Zwitserland waar dan alles op die alpenhellingen moet gebeuren. Wie zich verdiept in statistieken over bos ziet inderdaad een toename van het bebost areaal in Noord-Amerika. Dat klopt dus. Het is in elk geval prachtig om doorheen te rijden, vooral nu in de herfst. Deze foto is gemaakt bij de Naugatuck rivier, die verderop de grotere Connecticut rivier in stroomt.
En een tweede ding dat opvalt, is dat het niet mogelijk is voor een buitenstaander om die bossen te betreden. Je kunt eigenlijk zelfs bijna nergens stoppen. Bij een tankstation, of een winkel. Of een woonhuis - er liggen daar een mooie huizen, niet te geloven - maar dat durf ik dan weer niet goed. Voor deze foto had ik geparkeerd op een Park & Ride bij een piepklein stationnetje. Ik denk dat het toegankelijk gedeelte van de bossen voornamelijk private property zal zijn. Ik herinner me dit ook van onze vakantie, alweer meer dan tien jaar terug, upstate New York. Overal bos maar je kan er nergens in. Aan wandelpaden doen ze niet echt. In de reservaten heb je vaak nog wel een bezoekerscentrum vanwaar een trail loopt, die je gewoonlijk in een half uurtje wel hebt afgelegd. Of het is weer meteen heel heftig, zoals de Appalachian Trail die onder andere ook door Connecticut loopt: een tocht van 2000 mijl of zo, waar je in maart aan moet beginnen in het diepe zuiden, Georgia of zo, om voor de winter in Maine het eind te bereiken, en waar je dagen lang loopt zonder iets of iemand tegen te komen. Maar gewoon een leuke boswandeling van een paar uurtjes, helaas pindakaas.
Wat precies het verschil is tussen "gewoon" bos en reservaatbos is mij niet duidelijk. Ik ben niet in een reservaat geweest - er zijn er wel, maar die waren net te ver weg voor de paar uurtjes die ik had. Ik hoop er nog achter te komen. Er zijn een paar reservaten aan de kust, waarvan zeker een ook op fietsafstand. Die zijn anders van karakter - moerassig, met veel watervogels. Daar ga ik zeker ook nog wel kijken.
Om toch even mijn neus buiten de auto gestoken te hebben ben ik toen maar naar mijn eigen East Rock park gegaan. Ook daar is het herfst. Ik heb de klim naar de top gewaagd. Het is hier net Luxemburg, zou je op het eerste gezicht denken. Maar dat is schijn: er staan geen beuken maar andere bomen, veel Amerikaanse eiken maar ook van alles wat ik niet meteen ken. En waarvan ik verzuimd heb het op te zoeken in Reinout's Audubon Field Guide to New England.
Het was zowaar druk in dit bos, wandelaars en fietsers, allemaal voor een ommetje naar de top. Het uitzicht op de top was overigens niet geweldig. Ook daar stonden bomen. In Luxemburg zouden ze daar dan een open plek gecreeerd hebben en een leuk bankje geplaatst. Hier dus niet.
En herfst is het ook in Orange Street. Schuin bij mij aan de overkant staan deze bomen: maple leafs.
Toch is het een merkwaardig idee, een staat zonder landbouw. Er wonen genoeg mensen (3,5 miljoen) maar die doen dus andere dingen en worden geheel gevoed van buitenaf. De bomen zijn er niet eens voor de bosbouw. En dus ook niet voor de recreatie! Ze staan er gewoon omdat er niks anders gebeurt met de grond. Dadelijk gaan ze hier nog terug naar pre-columbiaanse tijden. Dan zullen die native americans eens goed kunnen lachen. En Columbus Day met andere ogen bekijken!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten