eerste levensbehoeften

Eerste levensbehoeften zijn, zoals bekend, eten en zingen. Wat betreft eten heb ik het hier niet zo slecht. Ik heb een hekel aan koken voor mij alleen, dus meestal doe ik dat ook niet. Dat brengt het gevaar met zich mee dat ik ver-hamburger in dit land van dikke mensen.

Maar dat hoeft hier niet! Bij mij in Orange Street zijn drie supermarktjes die ook versbereid voedsel verkopen. Twee Italianen: Nica's en Romeo & Cesare. Ik heb me laten vertellen dat dat vroeger 1 zaak geweest is, maar dat de broers ruzie hebben gekregen en de zaak is opgesplitst. Het assortiment is inderdaad verrassend gelijk. Deze zaakjes verkopen dan pasta, lasagna, salades en allerlei vlees en vis. Als je snel bent hoef je 't niet eens op te warmen. Anders even in de magnetron. En eentje, waarvan hier de foto, doet in fine middle-east cuisine. Die verkopen falafel en (kun je zien als je heel goed kijkt) shawerma, wat als je het op zijn Amerikaans uitspreekt wel erg veel wegheeft van shoarma op zijn Leids uitgesproken. Dat is erg lekker. Vanavond heb ik daar gehaald. Falafel op pita-brood, met salade. Misschien ga ik van 't weekeind wel eens koken, je weet het maar niet. Er is in elk geval weer een keuken waar ik in kan!

Tweede levensbehoefte is zingen. Een mens knapt op van een avondje zingen, zoals ik gisteren weer heb gedaan. Ik vind het opmerkelijk hoeveel je als dirigent kunt bereiken met een groep over het algemeen matige zangers, als de discipline maar goed is. Omdat iedereen zijn noten kent, het zuiver en gelijk is, en last but not least iedereen de aanwijzingen van de dirigent opvolgt. Volgens Bas is dat de kracht van Amerikanen. De stemmen zijn niet veel bijzonders maar we zongen een stuk van Palestrina desondanks zo mooi dat ik er van ontroerd was. En de dirigent ook. Stunning, zei hij. My thoughts exactly! De bijgevoegde foto's zijn van een optreden van een selectie van dit koor in de New Haven Library vanavond, in het kader van Columbus day.

Dat is vandaag: hoera, Columbus heeft Amerika ontdekt. De Italianen in de stad, en dat zijn er nogal wat, vieren dat uitbundig. De enkele native american die het misschien een wat minder geslaagde landmark in history vindt heeft pech gehad. Maar dit koor zong dus om het te vieren Italiaanse madrigalen. Erg leuk hoor. Ik heb gevraagd of ik mee mag doen als ze weer zoiets doen. En dat mag! Begin december! Nog leuker! De dirigent, Mark Bailey, is de derde van links.

De laatste foto is van het apparaat dat gebruikt wordt bij de repetities, en dus ook bij het concert. Het is een electronisch clavecimbel / orgel / pianootje. Het kan niet alleen de geluiden produceren maar ook nog eens verschillende stemmingen. Hebben we tijdens een repetitie gehoord. Zuiver in een toonsoort, middentoon, en nog zowat stemmingen. Het voordeel boven een echt klavecimbel is, zegt Mark, dat het gemakkelijker meeneemt, maar vooral ook dat je 't niet om de haverklap weer hoeft te stemmen. Dat gaat zomaar vanzelf goed. Ik vind het wel een schattig apparaat. Met dat ingelegde hout en die nep-glas-in-lood-raampjes aan de zijkant.