Verkeer, vervoer en infrastructuur

Voor wie hem nog niet kent: mijn overbuurman Reid. Momenteel overbuurman zowel op werk als thuis. Workaholic eerste klas. Hij zit al om half acht 's morgens achter zijn bureau en is nooit voor zessen weg. Toch heb ik hem weer aan de koffiepauze gekregen vandaag. 's Middags is de beste tijd. Dan kakt-ie een beetje in. Van zijn kant probeert hij mij aan de fietshelm te krijgen. Hij vindt het serieus onverantwoord dat ik dat niet doe. Eerst kreeg ik een verhaal over iemand die hij kent die nog in leven is dankzij de fietshelm. En vandaag kreeg ik een preekje over dat de situatie hier toch zo anders is dan in Nederland, waar iedereen fietst en fietspaden zijn en het verkeer is ingesteld op fietsers. En waar minder SUVs zijn. Jaja. Daar heeft hij wel een punt, het staat hier nog in de krant als er een strookje asfalt tot fietspad wordt bestemd. Maar toch niet echt op het traject tussen Everit street en Edwards street, die 5 minuten door dat stille deftige wijkje. Zelf rijdt hij dat stukje inderdaad zwaar gehelmd. En neemt hij niet de route via Whitney Avenue waar nog wel eens een auto komt, maar via Saint Ronans street die op alle momenten van de dag uitgestorven is. Daar komen slechts de hondeneigenaren om hun honden in het dog park veilig te laten spelen.

Omdat ik, gehelmd of niet, mij ook wel eens buiten de stadsgrenzen wil gaan begeven heb ik me vandaag verdiept in het fenomeen Zipcar. Dat is een Greenwheels systeem dat behoorlijk op het onze lijkt. Auto's hier in de buurt, korting voor Yale medewerkers (waar ik mezelf maar even onder reken). Meld je nu aan, morgen rijden! Niet voor mij, dus: ik moet eerst een verklaring van goed gedrag ophoesten, waarin staat dat ik geen ongelukken heb veroorzaakt, niet betrapt ben op rijden onder invloed, en niet teveel verkeersovertredingen heb gemaakt. Die verklaring moet het bevoegd gezag in Nederland verstrekken, in het Engels. Sjongejonge. Waarschijnlijk is het dan ongeveer rond als ik hier weer vertrek. Maar niet geschoten is altijd mis: ik heb het bevoegd gezag gecontacteerd en krijg nu binnen drie werkdagen antwoord!

Hierbij twee foto's van 380 Edwards street, mijn kantoor. De achterkant en de voorkant. De achterkant is ingezoomd op de zolder omdat ik daar zit: meest linker raampje van de drie is de mijne. Middelste raampje is van Ned Gordon, de klusjesman van de Journal for Industrial Ecology, en het rechter raampje is onbezet. Aan de voorkant op zolder zit Reid achter het rechterraampje. Ingrid zit met nog twee studenten links. In het midden zit Masa, een visiting Japanese. And a very silent one, achter een dichte deur. Tom zit op de eerste (second floor), de drie rechter ramen. Daaronder is een vergaderzaal waar o.a. de metalenstudenten elke vrijdag zitten. Het gebouw heeft niet altijd hier gestaan. Een jaar of wat geleden is het verhuisd. Het is een paar honderd meter uphill verplaatst. Het hele avontuur schijnt met behulp van vliegtuigwielen te zijn uitgevoerd. Het uitbouwtje aan de rechterkant is van na die tijd. Er zit slechts een trap in. (Alweer voor de veiligheid - dat moeten we toch niet hebben, dat er in geval van brand wel vier mensen over de gewone trap moeten.) Op mijn vragen hoe het dan in godsnaam is gegaan met de leidingen, de riolering, de kelder en de funderingen en zo heb ik helaas geen antwoord gekregen. Apparently it worked out. Ze hebben er dan ook een traditie in. Toen Rene en ik een aantal jaar geleden op bezoek waren bij Tom heeft hij ons meegenomen naar het huis van Bob Gordon, een bekende geoloog. Dat was een prachtig oud historisch houten huis, wat ooit door 72 paar ossen was versleept van de New Haven Green naar waar het nu staat, een stukje buiten de stad richting haven.

De infrastructuur van Yale in overdrachtelijke zin is very powerful. Een voorbeeld: als je tot de vaste staf van Yale behoort, betalen ze $ 15000 per jaar aan de universitaire educatie van je kinderen. Met twee kinderen is dat dus $ 15000 x 2 (kinderen) x 4 (jaar studie) = $ 120000. Toch niet te geloven. Wat een onbedaarlijke hoeveelheid geld moeten ze hebben. En wat een incentive om vooral Yale niet te verlaten als je er eenmaal zit. Bezuinigingen doen ze ook niet aan. Tom kan zich uit een ver verleden nog herinneren dat er een department geografie is verdwenen, maar al tientallen jaren is er niemand wegbezuinigd. Ze hebben geweldige awards - Marian (ook een Yale collega) vertelde dat iemand uit haar straat een van de 15 jaarlijks uitgereikte MacArthur stipends had gekregen, in de Yale volksmond de Genius-award genoemd. Dat is een bedrag van 5 ton, geheel vrij te besteden. Je kunt er ook een huis van kopen. Al is het natuurlijk wel de bedoeling dat je er onderzoek van doet. Hoe ze aan al dat geld komen ... veel donaties van rijke alumni natuurlijk, maar dat zal toch niet het enige zijn. Ik ga eens zoeken of ik een begroting of jaaroverzicht kan opduikelen. Hun doel is, invloed in de maatschappij te verkrijgen. Dat houden ze bij en zijn ze trots op. Weer een Yale alumnus ergens president van, of governor. Ze nemen hun onderwijs dan ook serieus, dit in tegenstelling tot Leiden waar op onderwijs wordt neergekeken. Maar daarover later meer.