Dit is Shi-shi. Het hondje van Pam de vriendin van Alexander Vortmeyer. Die woont hier ook, tenminste als Pam hier is. Vandaag trof ik het arme mormeltje helemaal alleen aan.
Het beestje was dolblij om mij te zien, he doesn't like lonely. Behalve Shi-shi woont hier ook nog een chinchilla. Dat nog zieliger mormeltje (niet veel kleiner dan Shi-shi) zit in een kooi in een kamer voor zichzelf alleen. Leon moet ervoor zorgen maar volgens mij gaat dat niet altijd goed. Dus de chinchilla ziet nooit iemand. Maar misschien vindt hij dat niet erg. En dan is er nog de inwoner van de zolder. Die heb ik in al die tijd een keer gezien. Hij leidt een eenzaam bestaan, behalve in het weekeind, dan gaat hij naar zijn g
ezin in Maryland.
Maar om een lang verhaal kort te maken, de Vortmeyers waren er niet omdat ze naar een sale waren, georganiseerd door de school van Leon. Die sales, dat is hier iets zeer grootschaligs. School sales, tag sales, yard sales ... ik heb er al tientallen gezien en krijg voortdurend mail dat er nog veel meer zijn. Het komt eigenlijk neer op het verkopen van je ouwe rommel. Het geld gaat dan naar een of ander goed doel. Als je ergens money voor wilt raisen organiseer je zo'n sale. Mijn koor gaat er ook een houden, op 3 oktober. Subsidies kennen ze hier niet, eigenlijk. Overheidssubsidies, dan: ze hebben wel fondsen zoals wij ze ook hebben. Van die particuliere fondsen: iemand heeft ergens geld voor beschikbaar gesteld of nagelaten. Hoe makkelijk of moeilijk het is daarvan geld los te krijgen weet ik niet. Maar volgens mij moeten ze veel meer energie steken in het bij elkaar scharrelen van de benodigde dollars dan wij. Vandaag riepen ze de leden op tot het doneren van spullen en/of tijd. Met een handleiding erbij: denk eraan, geen junk! Het is geen flea market! Wel kleding, netjes gewassen en gestreken, of speelgoed, gewassen en ontsmet, keukenapparatuur: no dead appliances. Dus geen ouwe rommel, eigenlijk, maar hele goeie dingen die je desondanks kwijt wilt. Eigenlijk een gek idee, dat heel Amerika elkaars afdankers koopt. Zo reizen de spulletjes van huis tot huis heel Amerika door.
Deze avond ben ik naar een concert geweest van het Yale Symphony Orchestra, het Codarts orkest van New Haven zal ik maar zeggen.
Dit orkest houdt denk ik geen tag sales. Wel kun je donateur worden. Afhankelijk van het bedrag wat je geeft kom je dan op een lijst terecht, die achterop het programmaboekje staat. Wie meer dan $600 geeft behoort tot de Charles Ives Circle. Van $250 tot $600 kom je in de Paul Hindemith Circle. Enzovoorts. Sloebers die slechts $25 geven komen in de obscure Gustave Jacob Stoeckel Circle. Daar wil je toch niet bijhoren. Daar zitten dan ook enkele anonieme donateurs in.
Het concert vond plaats in deze zaal: de Woolsey Hall, en was gratis toegankelijk. Yale heeft geld, ja, de Yale School of Music hoeft niet te sappelen. Een mooie hal wel. En trouwens een erg mooi concert, ook die School of Music is hier kwaliteit. Ze speelden Concert voor Orkest van Bartok, dat ik bleek te kennen. Muziekstudenten hier zijn voor driekwart Aziaat, met name Chinezen en Koreanen. De foto is niet zo best maar die zonder flits waren allemaal bewogen, helaas.
Het beestje was dolblij om mij te zien, he doesn't like lonely. Behalve Shi-shi woont hier ook nog een chinchilla. Dat nog zieliger mormeltje (niet veel kleiner dan Shi-shi) zit in een kooi in een kamer voor zichzelf alleen. Leon moet ervoor zorgen maar volgens mij gaat dat niet altijd goed. Dus de chinchilla ziet nooit iemand. Maar misschien vindt hij dat niet erg. En dan is er nog de inwoner van de zolder. Die heb ik in al die tijd een keer gezien. Hij leidt een eenzaam bestaan, behalve in het weekeind, dan gaat hij naar zijn g
ezin in Maryland.Maar om een lang verhaal kort te maken, de Vortmeyers waren er niet omdat ze naar een sale waren, georganiseerd door de school van Leon. Die sales, dat is hier iets zeer grootschaligs. School sales, tag sales, yard sales ... ik heb er al tientallen gezien en krijg voortdurend mail dat er nog veel meer zijn. Het komt eigenlijk neer op het verkopen van je ouwe rommel. Het geld gaat dan naar een of ander goed doel. Als je ergens money voor wilt raisen organiseer je zo'n sale. Mijn koor gaat er ook een houden, op 3 oktober. Subsidies kennen ze hier niet, eigenlijk. Overheidssubsidies, dan: ze hebben wel fondsen zoals wij ze ook hebben. Van die particuliere fondsen: iemand heeft ergens geld voor beschikbaar gesteld of nagelaten. Hoe makkelijk of moeilijk het is daarvan geld los te krijgen weet ik niet. Maar volgens mij moeten ze veel meer energie steken in het bij elkaar scharrelen van de benodigde dollars dan wij. Vandaag riepen ze de leden op tot het doneren van spullen en/of tijd. Met een handleiding erbij: denk eraan, geen junk! Het is geen flea market! Wel kleding, netjes gewassen en gestreken, of speelgoed, gewassen en ontsmet, keukenapparatuur: no dead appliances. Dus geen ouwe rommel, eigenlijk, maar hele goeie dingen die je desondanks kwijt wilt. Eigenlijk een gek idee, dat heel Amerika elkaars afdankers koopt. Zo reizen de spulletjes van huis tot huis heel Amerika door.
Deze avond ben ik naar een concert geweest van het Yale Symphony Orchestra, het Codarts orkest van New Haven zal ik maar zeggen.
Dit orkest houdt denk ik geen tag sales. Wel kun je donateur worden. Afhankelijk van het bedrag wat je geeft kom je dan op een lijst terecht, die achterop het programmaboekje staat. Wie meer dan $600 geeft behoort tot de Charles Ives Circle. Van $250 tot $600 kom je in de Paul Hindemith Circle. Enzovoorts. Sloebers die slechts $25 geven komen in de obscure Gustave Jacob Stoeckel Circle. Daar wil je toch niet bijhoren. Daar zitten dan ook enkele anonieme donateurs in.Het concert vond plaats in deze zaal: de Woolsey Hall, en was gratis toegankelijk. Yale heeft geld, ja, de Yale School of Music hoeft niet te sappelen. Een mooie hal wel. En trouwens een erg mooi concert, ook die School of Music is hier kwaliteit. Ze speelden Concert voor Orkest van Bartok, dat ik bleek te kennen. Muziekstudenten hier zijn voor driekwart Aziaat, met name Chinezen en Koreanen. De foto is niet zo best maar die zonder flits waren allemaal bewogen, helaas.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten