Ivy League

American Football - daar moet je toch geweest zijn. Dacht ik. Toen ik in het door Yale International verspreide digitale foldertje zag dat vandaag de opening van het Ivy League seizoen was in de Yale Bowl: Yale tegen Cornell. Dus ik erheen. Dat was allemaal goed geregeld: pendelbussen vanaf het centrum van New Haven naar de Bowl, daar zat ik dan tussen de studenten in Yale outfit, en gratis toegang met mijn Yale pas. Ik ben behoorlijk blanco wat betreft deze sport.

De regels van het spel zijn me helaas niet duidelijk geworden. Met voetbal heeft het niks te maken, dat wist ik al. Het lijkt eerder op rugby. Ik had me nota bene voorbereid door op Wikipedia te kijken. Zo wist ik dat het team uit 11 bestaat en dat de quarterback de aanval leidt, en dat er geen doelman is, en dat je kunt scoren door touchdown (bal over de achterlijn werken, 6 punten) of bal tussen de palen schoppen (3 punten). Maar voor de rest is het mij niet geworden. Er zijn twee helften van elk 2 x 15 minuten. Maar die 15 minuten duren eindeloos omdat om de haverklap het spel, en daarmee de klok, wordt stilgelegd. Vanwege ....? Er gebeurt bijna niets. De bal wordt geschopt, iemand vangt 'm en wordt dan besprongen door tegenstanders. Dat mag, kennelijk. En dan wordt er eindeloos gehannest en gewacht, en dan gebeurt dat opnieuw: schoppen, vangen, bespringen. Soms valt de bal op de grond en pakt niemand hem, maar gaan ze er in een kringetje omheen staan. Maar meestal is het een gevecht van 22 man op een kluitje. Er zijn 11 spelers per team, maar vele tientallen wisselspelers. Er wordt voortdurend gewisseld, soms het halve team tegelijk. Dat gaat gewoon zomaar tussendoor. Het is dus op dat veld een enorme chaos en gekrioel. Het kostte me de grootste moeite om zelfs maar de bal te volgen. Dus de regels zijn helaas nog steeds een mysterie voor me.

Ik bleek in het vak van de tegenpartij te zijn gaan zitten, Cornell. Dat geeft hier niks, ten eerste kon het mij niet schelen wie wint en ten tweede kent men hier geen hooligans. Het publiek was ook weinig fanatiek. Er zat van alles: oude mensen, kleine kinderen, picknickende gezinnen enz. Heel gezellig zo al met al. Cornell won uiteindelijk met 14-12. Toen ik wegging, was het 14-6 (ik moest plassen en daarvoor moest je het stadion uit, en toen had ik geen zin meer om naar binnen te gaan) dus Yale moet in de laatste minuten nog een touchdown hebben gemaakt.

Rondom het veld en het spel was er ook steeds wat gaande. Beide partijen hadden cheerleaders, en beide partijen een drumband. Cornell won het ook op dat gebied. Hun cheerleaders hadden veel leukere dansjes en gecompliceerde kunsten. En hun drumband was echt fantastisch. Ze hadden een hele show op het veld, met veel heen en weer geloop en zo - wie wel eens naar de military tattoo kijkt op de BBC weet wat ik bedoel. Maar ook tijdens de wedstrijd bleven ze bezig. Ze zaten vlakbij dus ik heb het allemaal meegemaakt. Als er wat interessants gebeurde op het veld gingen ze loos. Als het weer eens een keer time-out was gingen ze loos. Zomaar in 't algemeen op willekeurige momenten gingen ze loos. Steeds met andere jingletjes. Ze splitsen zich op en stelden zich dan op verschillende plekken op,

hier de saxofoons, daar het koper, en gingen dan in kleiner verband liedjes spelen. De Yale drumband was een aanfluiting. Nog niet half zo groot en bijna onhoorbaar. Er zaten nota bene violen in. Hoeveel kneuziger kan het worden.

Ik vond het erg amusant maar ik geloof niet dat ik er nog eens heen ga. Misschien nog eens een baseball wedstrijd. Ik heb goeie hoop dat ik dat beter zou begrijpen. Het baseball team van New Haven sucks, volgens Noah - het zit in de laagste divisie, helaas. Misschien moet ik eens naar de Boston Red Sox, die schijnen top te zijn, voor Noah reden om te willen dat Connecticut zich met Massachusets tot 1 staat verenigt. Is wat voor te zeggen, toch. Al die kleine prutsstaatjes in New England kunnen beter hun krachten verenigen en naast 1 goed baseball team ook 1 goed football team produceren.