380 Edwards street

Werk domineert hier het leven! Dat is een uitspraak van mijn nieuwe roommate: ik ben vandaag gaan kijken op 745 Orange street, waar ik na 1 oktober heen verhuis. Het appartement is leuk. De woonkamer is erg gezellig en leuk gelegen met uitzicht op Orange street, een wat drukkere en iets minder sjieke straat dan Everit street, maar wel met winkels vlak in de buurt. De badkamer is een dump, maar dat is hier ook zo: zo'n zelfde oud roestig bad met een douche uit het jaar 0. Mijn toekomstige kamer was nu een puinzooi, het meisje dat erin zit is bezig met verhuizen. Maar eigenlijk wel mooi, geloof ik. Kleiner dan hier maar veel gezelliger. Mijn roommate Lynda is een Franse van Algerijnse afkomst en zit hier ook tijdelijk, als postdoc. Ze was slightly intimidated een professor als roommate te krijgen. Dat gaat hopelijk meevallen als ik er eenmaal zit. En ze vertelde dat ze het leven hier ervaart als onwerkelijk. Iedereen volgt hetzelfde patroon: heel vroeg op, naar lab of kantoor, heel laat weer terug, en dan eten en naar bed. Weinig sociaal verkeer en men durft niet goed de straat op na 9 uur 's avonds. It's alright for a short period, zegt ze, maar je moet er echt van houden om dat jarenlang vol te houden. Ik ben hier nog maar een paar dagen maar ik begrijp precies wat ze bedoelt.

Op 380 Edwards street speelt mijn werkzame leven zich af. Het is een instituut van deuren dicht. Alleen op zolder waar ik zit is dat niet zo: zowel Reid als Ned hebben hun deur open. En ik ook, uiteraard. Ik zou compleet verpieteren als ik de hele dag in mijn eentje achter een dichte deur moest zitten. Koffiepauzes doen ze niet aan - al hopen Ingrid en ik daar althans voor de zolderverdieping verandering in aan te brengen. Lunchpauzes ook niet. Pauzeren vinden ze zonde van de tijd: "I don't understand you get any work done with all these breaks!" De meesten eten een boterhammetje onder het werk. Een kantine of koffiekamer is er niet. Wat er wel is: op de hoek van Prospect street en Sachem street, op 5 minuten lopen, staan zo rond lunchtijd een stuk of 5 karretjes die allerlei voedsel verkopen. Thais en Mexicaans en gewoon hamburgers en zo. Daar heb ik de afgelopen dagen dus steeds mijn lunch gehaald. Heb ik toch een loopje. Ik werk zelf beter met af en toe een break.

Deze week was hard werken voor mij, ook nog. Maar vandaag om 17.30 Amerikaanse tijd is het laatste artikel naar de drukker gegaan voor de special issue! Yes! Uiteraard hebben we er geen biertje op genomen, maar Reid is wel reeds om 17.30 naar huis gegaan wat ongewoon vroeg is voor hem. En ik heb in de tuin van Vortmeyer een eenzaam biertje gedronken. De Vortmeyers waren in full force aanwezig maar liepen met een aannemer door het huis om reparaties te bespreken. Ook in full force, inclusief de kinderen en de nanny. Dat biertje was de eerste alcohol die ik dronk sinds ik hier ben. Je wordt er geheelonthouder van, van een leven als dit!

Over die veiligheid: ik weet niet wat ik ervan moet denken. Als je hier rondloopt is het het vredigste stadje wat je je kunt indenken, vol nette welwillende mensen. Maar ze hebben hier wel overal blauwe palen staan met telefoons, en knoppen die je kunt indrukken zodat je meteen de politie aan de lijn krijgt. En ze hebben een escortservice: als je over straat moet na donker kun je je laten begeleiden. Gaat ook via de blauwe telefoons. En er is hier onlangs een studente vermoord wat de gemoederen hevig bezighoudt. We krijgen er voortdurend emails over van de hoogste Yale-bazen. Ze hebben nu vandaag iemand gearresteerd, yes! Zo'n moord is natuurlijk wel eng maar toch vraag ik me af of men niet te paniekerig is. Anyways, ik ben zelf nog niet uit geweest na donker behalve woensdag naar mijn koor. Dat was niet eng. Maar ik hoef ook niet ver: 't is om de hoek.