380 Edwards street, continued

Vandaag heb ik weer in de collegebanken gezeten, bij het vak van Tom "Linkages of Sustainability". Dat was geen overweldigende ervaring. Eigenlijk gaat het net zo'n beetje als bij ons. De discussie in de zaal is actief, dat wel. Amerikanen zijn opgevoed om hun bek open te doen. En er zitten echt hele goeie studenten tussen. Maar dat is bij ons ook zo, ik ben elk jaar weer tevreden over onze nieuwe lichting Masterstudenten. Tom is, zoals zovelen uit het meer exacte milieu-onderzoek, aan het worstelen met de social sciences. Hij kan wel bedenken dat we een probleem hebben met resources, en wat voor probleem dan, en eventueel de stap naar wat er dan zou moeten gebeuren, maar hoe krijg je dat dan voor elkaar, wereldwijd maar liefst? Tot dusverre schiet het niet erg op. Er was een leuke enthousiaste anthropologe die college gaf vanochtend, maar we bleven toch weer steken bij de volkjes in Kalimantan die zo'n mooie band met de natuur hebben. Erg leuk om te horen, mooie verhalen, en in die zin voor sommigen een eye-opener dat je op een heel andere manier kunt kijken naar natuur, mens en maatschappij dan wij doen. Maar het schiet zo weinig op. We hebben een next generation nodig die daarover heen stapt. Niet de volkjes maar de dominante culturen die al die resources gebruiken zijn relevant. Hoe werken die? En wat zijn nu algemeenheden waar je over de hele wereld mee terecht kunt? Enfin.

Het metalenproject van Tom is leuk. Het is een NSF project, dus weer lekker langdurig, en hij voert het uit met enkel studenten. Hij heeft er tien, bachelors en masters. Het doel is, een beoordelingssystematiek te bedenken voor metalen m.b.t. hun schaarste. Dingen als: hoeveel is ervan, waar zit dan dan, hoeveel hebben we nodig, hoe zit het met de geopolitieke beschikbaarheid, met de economische beschikbaarheid enz. Daar moeten die studenten nu aan werken. Hier leer ik wel veel van. Hij laat ze in groepjes van twee werken, ze moeten elke vrijdag rapporteren en elkaars werk becommentarieren, en dan worden onderwerpen gewisseld, of groepjes gehusseld. Zo werken ze samen op en ontstaat er een gemeenschappelijk beeld. Eerst krijgen ze afgebakende taakjes (verzin een maat voor economische beschikbaarheid) en later komen de meer algemene zaken aan de orde (hoe zeg je iets wereldwijds over zaken die echt per mijn kunnen verschillen). Afgelopen vrijdag heb ik erbij gezeten, komende vrijdag krijg ik ze, en mag ik ze hun opdracht voor volgende week geven. Leuk hoor. Doet mij denken aan mijn eerste project voor SenterNovem, daar had ik ook zo'n groep studenten op zitten. Dat vond ik toen ook heel vrolijk. Hier doe ik nuttige ervaring op over hoe je zo'n groep beter kunt laten functioneren. Voor het project en de studenten beter.

Ingrid en ik hebben stap 1 gezet op weg naar de koffiepauze. We zijn gewoon bij Reid (want daar moeten we toch beginnen - de meest sociale man van het instituut) aan tafel gaan zitten met ons kopje koffie en een gesprekje begonnen. Over werkgerelateerde dingen, dat wel - babysteps! Maar zijdelings. Zeer interessant: stortplaatsen van oude autobanden zijn een enorme health risk, wereldwijd, vanwege dengue fever oftewel knokkelkoorts. Er blijft water in die banden staan die daardoor een ideale broedplaats worden voor dengue-carrier muggen. En er zijn wat van die stortplaatsen. Jaarlijks wordt een miljard autobanden afgedankt. Onvoorstelbaar veel. Zo zie je hoe nuttig en leerzaam zo'n koffiepauze kan zijn.

Nog een enkele observatie die hier niets mee te maken heeft: de mode hier in New Haven is echt anders dan die bij ons. Uiteraard geen Birkenstocks of crocs, maar ook geen leggings die bij ons iedereen draagt, en geen flodderjurken en bloesjes met taille onder de borsten die bij ons ook iedereen draagt. Veel spijkerbroeken en van die gewone slippers, die ze hier flipflops noemen. Lopen wij in Nederland nu voor of achter? Of zijn de modes heel verschillend in Europa en Amerika?